Το βράδυ της Παρασκευής, 8ης Δεκεμβρίου, στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ναούσης πανηγυρίστηκε ο πρώτος κοινός εορτασμός της εορτής της Συλλήψεως της Αγίας Θεοπρομήτορος Άννης και του Οσίου Γερασίμου του Υμνογράφου, καθώς εντός του Ιερού Ναού υπάρχει το πρώτο παρεκκλήσιο προς τιμήν του Οσίου Γερασίμου και της Αγίας Άννης, στη σκήτη της οποίας ασκήτευσε ο νέος Άγιος της Εκκλησίας μας.
Στην αρχή πραγματοποιήθηκε η υποδοχή του Ιερού Λειψάνου του Οσίου Γερασίμου που μεταφέρθηκε από την Ιερά Μονή της Παναγίας Δοβρά Βεροίας, όπου φυλάσσεται, και τελέστηκε δέηση στο Ιερό Παρεκκλήσιο, του οποίου τα θυρανοίξια τελέστηκαν από τον Μητροπολίτη κ. Παντελεήμονα τον Ιανουάριο του 2023, λίγες μόλις ημέρες μετά την αναγραφή του Οσίου Γερασίμου στις αγιολογικές δέλτους της Εκκλησίας μας.
Στη συνέχεια μεταφέρθηκε το Ιερό Λείψανο του νέου Οσίου στον κυρίως Ναό και τελέστηκε ο εόρτιος Όρθρος και η Αρχιερατική Πανηγυρική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονος και με τη συμμετοχή πλήθους ευσεβών πιστών.
Ο κ. Παντελεήμων κηρύττοντας τον θείο λόγο αναφέρθηκε στην καθιέρωση του κοινού εορτασμού των δύο Αγίων που θα τιμώνται ετησίως στις 9 Δεκεμβρίου στην ενορία της Παναγίας, λέγοντας μεταξύ άλλων:
«Σώζε πάσης ανάγκης και μανίας και βλάβης … τους πίστει τω σεπτώ σου ναώ προσιόντας και αιτούντας εκάστοτε, Άννα την σην αντίληψιν».
Μία ημέρα μετά την πρώτη πανήγυρη της μνήμης του νέου οσίου της Εκκλησίας μας, του οσίου Γερασίμου του Υμνογράφου, του Μικραγιαννανίτου, αγρυπνήσαμε απόψε προς τιμήν της Αγίας Θεοπρομήτορος Άννης, στην οποία είναι αφιερωμένο το παρεκκλήσιο του ναού μας.
Τιμήσαμε όμως μαζί της μεθέορτα και τον όσιο Γεράσιμο, στον οποίο είναι επίσης αφιερωμένο το παρεκκλήσιο, και έχουμε και την ιδιαίτερη ευλογία να έχουμε το δεξί χέρι του οσίου, αυτό το χέρι με το οποίο έγραφε όλους αυτούς τους θεσπέσιους ύμνους, καθώς ο όσιός μας συνέδεσε τη ζωή του με τη Μητέρα της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Στη Σκήτη, άλλωστε, της Μικράς Αγίας Άννης εμόνασε επί 70 έτη, σε μία περιοχή δυσπρόσιτη, γεμάτη βράχια, διακόνησε την Αγία Άννα επί πολλά έτη ως Τυπικάρης και ως βιβλιοθηκάριος, αλλά και ύμνησε την Αγία Θεοπρομήτορα Άννα με υιική αγάπη και στοργή, καθώς ως Μητέρα της Υπεραγίας Θεοτόκου, της μητέρας όλων των χριστιανών και ιδιαιτέρως των μοναχών, θεωρείται ως πνευματική γιαγιά όλων των Αγιορειτών και ιδιαιτέρως των ασκουμένων στη Σκήτη της, τη Μεγάλη και τη Μικρή Αγία Άννα, στην οποία μάλιστα φυλάσσεται και το ιερό λείψανό της, το πόδι της Αγίας Άννης.
Με την ίδια αγάπη και τον ίδιο σεβασμό τιμήσαμε και εμείς «την πεπλησμένην δωρεών του θείου Πνεύματος», όπως την αποκαλεί ο όσιος Γεράσιμος, αγία Θεοπρομήτορα Άννα, η οποία αξιώθηκε από τον Θεό να γίνει η Μητέρα της Μητέρας του Υιού του και να καταστεί η απαρχή της σωτηρίας μας.
Πως όμως αξιώθηκε να λάβει από τον Θεό αυτή την χάρη και την εύνοια η αγία Άννα;
Αξιώθηκε της χάριτος του Θεού για τρεις κυρίως λογους. Ο πρώτος είναι η καθαρότης της ζωής της και της ψυχής της. Κανείς δεν μπορεί να λάβει τη χάρη του Θεού, εάν δεν προσπαθεί να διατηρεί καθαρή την ψυχή του, ακολουθώντας το θέλημα του Θεού. Διότι η αμαρτία αποδιώκει τη χάρη του Θεού, η οποία δεν μπορεί να συνυπάρχει με τα πάθη και τις κακίες μας, δεν μπορεί να συνοδεύει μία απρόσεκτη και άστατη ζωή.
Ο δεύτερος λόγος είναι η πίστη και η προσευχή της. Ήταν άτεκνη η αγία Άννα, όπως όλοι γνωρίζουμε, και είχε υπερβεί την ηλικία που θα μπορούσε να αποκτησει παιδί. Και όμως προσευχόταν και το ζητούσε από τον Θεό επίμονα και διαρκώς. Αν δεν είχε πίστη ότι μπορεί να γίνει το θαύμα, δεν θα προσευχόταν. Και εάν δεν προσευχόταν, δεν θα μπορούσε να δεί τον καρπό της πίστεώς της, το παιδί που ήλπιζε να αποκτήσει, δηλαδή την Υπεραγία Θεοτόκο.
Ο τρίτος λόγος για τον οποίο έλαβε η αγία Άννα αυτή τη μεγάλη χάρη από τον Θεό είναι η ευγνωμοσυνη και η αφοσίωσή της προς τον Θεό. Ζητούσε η αγία Άννα πολλά χρόνια να της χαρίσει ο Θεός ένα παιδί. Και το έλαβε.
Δεν θεώρησε όμως ότι της ανήκε, γι᾽ αυτό και δεν δίστασε, τρία χρόνια μετά τη γέννηση της θεόπαιδος Μαριάμ, να την προσφέρει στον Θεό και να την προσαγάγει μαζί με τον άγιο Ιωακείμ στον ναό του Θεού, για να παραμείνει εκεί στα Άγια των Αγίων, όπου ετρέφετο υπό αγγέλου, και να προετοιμασθεί για το μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως, το οποίο επρόκειτο να διακονήσει.
Αυτούς τους τρεις λόγους εξεπλήρωσε στη ζωή του και ο νέος όσιος της Εκκλησίας μας, ο όσιος Γεράσιμος ο Υμνογράφος, ο Μικραγιαννανίτης. Και γι᾽ αυτό έλαβε και εκείνος τόση χάρη από τον Θεό, ώστε όχι μόνο να αξιωθεί να πλουτισει την Εκκλησιαστική υμνογραφία με αναρίθμητες Ακολουθίες και ύμνους, αλλά και να γίνει θεωρος του Θεού, κοινωνός θείων αποκαλύψεων, συνόμιλος των αγίων από αυτήν ήδη τη ζωή.
Όλα αυτά τα ουράνια βιώματα τα δέχθηκε στην ψυχή του, η οποία καθάρθηκε με την πλήρη αποταγή των εγκοσμίων πραγμάτων, με την απόλυτη υπακοή και με τον πόλεμο εναντίον των πειρασμών και του διαβόλου, τον οποίο έκανε. Έτσι με τους καθαρούς οφθαλμούς της ψυχης του μπορούσε να δεί, πίσω και πέρα από τα γήινα και ανθρώπινα, το θείο κάλλος και να καταυγασθεί από το άκτιστο φως.
Η ακράδαντη πίστη του στον Θεό τον κράτησε στο Άγιο Όρος, όταν τον εγκατέλειψε ο Γέροντάς του, νέο μοναχό, και μάλιστα προσπάθησε να τον πείσει να τον ακολουθήσει στον κόσμο. Με την αδιάλειπτη προσευχή του αύξησε ο όσιος την πίστη του, και με την πίστη του μετέβαλε την προσευχή του σε μία ατέρμονη συνομιλία με τον Θεό που τον αξίωσε ουρανίων δωρεών.
Τις ουράνιες δωρεές που έλαβε όμως ο όσιος δεν τις χρησιμοποίησε για την προσωπική του προβολη, αλλά τις απέκρυπτε τις περισσοτερες φορές επιμελώς και με πολλη ταπείνωση. Μοναδική εξαίρεση υπήρξε το χάρισμα του υμνογραφου, το οποίο δεν έθεσε απλώς στη διακονία της Εκκλησίας αλλά και το καλλιέργησε με ζήλο προς δόξαν του Θεού, της Κυρίας Θεοτόκου, της αγίας Θεοπρομήτορος Αννης και όλων των αγίων, τους οποίους ύμνησε, και τους οποίους υμνούμε και τιμούμε και παρακαλούμε και εμείς με τους δικούς του ύμνους, όπως κάναμε και απόψε τιμώντας την αγία Θεοπρομήτορα Άννα, την έφορο της Σκήτης, στην οποία εμόνασε ο όσιος Γεράσιμος.
Ας απευθύνουμε, λοιπόν, για άλλη μία φορά μαζί με τον όσιο και εμείς την παράκληση προς την αγία Άννα, επαναλαμβάνοντας τους δικούς του στίχους:
«Σώζε πασης ανάγκης και μανίας και βλαβης … τους πίστει τω σεπτώ σου ναώ προσιόντας και αιτούντας εκάστοτε, Άννα, την σην αντίληψιν». Και ας ικετεύσουμε και τον όσιο, τώρα που ευρίσκεται πλησίον της στον ουρανο, να πρεσβεύει και για όλους εμάς που την τιμούμε και ζητούμε τη χάρη της.
