Η εορτή της Αγίας Βαρβάρας στο ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα της Βεροίας

Τη Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της Αγίας Βαρβάρας του ομωνύμου Δημοτικού Διαμερίσματος Βεροίας, παρουσία τοπικών πολιτικών και στρατιωτικών αρχών και πλήθους προσκυνητών.

Στη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας τέθηκε σε προσκύνηση η Ιερά Εικόνα της Παναγίας των Κοιλαδαίων, την οποία μετέφερε από την προσφυγική ενορία της Κοιλάδος της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου ο προιστάμενος π. Αδάμ Κατσικούδης.

Στο τέλος τελέστηκε μνημόσυνο για τους ιδρυτές του χωριού με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 100 ετών από της ιδρύσεως του και συμβολικά φυτεύτηκε μια ελιά στον αύλειο χώρο του Ναού.

Ο Μητροπολίτης κ. Παντελεήμων κηρύττοντας τον θείο λόγο εξέφρασε τις ευχαριστίες του προς τον Μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυμο, με την άδεια και την ευλογία του οποίου μεταφέρθηκε η Ιερά Εικόνα και προς τον π. Αδάμ που την μετέφερε, αναφέοντας μεταξύ άλλων: «Πατρίδα, γένος, υ­παρ­­ξιν, κατα­λι­πούσα Βαρ­βάρα, … Θεόν ηγά­πη­­σας … και γέγονας με­γαλέμπορος».

Στη χορεία των αγίων μεγαλο­μαρ­τύρων γυναικών, τις ο­ποίες μνημονεύει και τιμά η Εκκλησία μας, συγ­κα­­ταριθμείται και η αγία μεγαλομάρτυς Βαρ­βάρα, της οποί­ας τη μνήμη εορτάζουμε σήμερα μαζί με αυτήν του μεγάλου Πατρός της Εκκλησίας μας, του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, και του αγίου ιερομάρτυρος Σεραφείμ, επι­σκόπου Φαναρίου.

Ποιος είναι όμως ο λόγος για τον οποίο τιμά και εγκωμιάζει η Ε­κκλησία μας μία νεαρή γυναίκα, που έζησε πριν από δεκαεπτά αιώ­νες, σε μία εποχή εντελώς διαφο­ρετική από τη δική μας; Και ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο της αφιε­ρω­νουμε ναούς και προστρέ­χουμε στη χάρη της;

Δεν τιμά και δεν εγκω­μιάζει η Εκ­κλη­σία μας την αγία Βαρβάρα, δεν την τι­μούμε και δεν την ευ­λα­βού­μεθα οι πιστοί για όλα εκείνα, για τα οποία τιμούμε συνήθως τους συνανθρώ­πους μας. Όχι γιατί δεν τα διέθετε η αγία μεγαλομάρτυς Βαρβάρα. Το αντίθετο μάλιστα. Διέθετε και σωμα­τικό και ψυχικό κάλλος. Διέ­θετε πλούτο υλικό και δόξα αν­θρω­πινη, καθώς ήταν γό­νος αρι­στο­κρατικής οικογενείας. Διέ­θε­τε ευστροφία πνεύματος και ευ­φρα­δεια γλώσσης. Διέθετε όλα εκείνα τα χαρίσματα και τα προτε­ρήματα τα οποία κάθε άνθρωπος θα επιθυμούσε να έχει.

Όμως, όπως είπα, δεν την τιμού­με για όσα είχε. Την τιμού­με, γιατί τα εγ­κα­­τε­λει­­ψε όλα αυτά, προκει­με­νου να αφιερωθεί στον Θεό. «Πατέρα, γένος, ύπαρ­ξιν» εγκατέ­λει­ψε η αγία Βαρβάρα, ψαλ­λει ο ιερός υμνογράφος, για να αφο­σιω­θεί στην αγάπη του Χρι­στού, τον οποίο είχε γνωρίσει και στον οποίο είχε πιστεύσει από μικρή η αγία. Εγκατέλει­ψε τα πάντα για να τον αγα­πη­σει τον Χριστό με τον τρόπο που Εκείνος μας ζητά, δηλα­δη «εξ όλης της ψυχής και εξ όλης της καρδίας και εξ της διανοίας» της. Τα εγκατέλειψε γιατί είχε ιεραρ­χη­σει τα πράγματα του κόσμου με βάση την αγάπη της στον Χριστό και είχε πιστεύσει στον λόγο του ότι τίποτε δεν μπο­ρεί να ωφελήσει τον αν­θρωπο, ακόμη και αν κερ­δίσει τον κόσμον όλον, εφόσον ζημιωθεί την ψυχή του, εφόσον χάσει την ψυχή του.

Γι᾽ αυτό και δεν ήθελε να χωρι­σθεί για κα­νένα λόγο από την αγά­πη του Χριστού ούτε να στερηθεί την αιωνία μακα­ριό­­τη­­τα που υπό­σχεται στους εκλεκτούς του. Αντί­θετα, θεωρώντας ότι είχε βρεί τον πολύ­τι­μο μαργαρίτη, τον οποίο αναφέρει το ιερό ευαγγέλιο, πω­λησε τα πάντα για να τον απο­κτη­σει.

Πολύτιμος μαρ­γα­ρίτης ήταν για την αγία Βαρ­βάρα ο Χριστός και η σωτηρία της ψυχής, την οποία μόνο Εκείνος μπορεί να εξα­σφαλίσει στον αν­θρω­­­πο. Έτσι, ο­ταν βρέθηκε προ του δι­λήμματος ή να αρ­νη­θεί την πίστη της στον Χρι­στό και να χα­σει την ψυ­χή της ή να θυσιάσει τα πλούτη και τη ζωή της, δεν δίστασε ούτε στιγμή, αλλά ως «με­γα­­λέμπορος», όπως λέει ο ιερός υμνογράφος, απο­φάσισε να θυσιά­σει τα πάντα, και την οικο­γέ­νειά της και τα πλούτη της και τη ζωή της για να μην χάσει ό,τι πο­λυ­τιμό­τερο δια­θε­τει ο αν­θρω­πος: την ψυ­χή του και τη σω­τη­ρία της.

Γι᾽ αυτό και την τιμά η Αγία μας Εκ­­κλησία. Γι᾽ αυτό και την τιμά δεκα­επτά αιώνες μετά το μαρτύριό της, σε μία εποχή στην οποία οι άνθρωποι αδιαφορούμε για κάθε τι πνευ­ματικό και επιδιώκουμε μόνο τα υλικά και εφήμερα. Σε μία επο­χη κατά την οποία οι περισσότεροι είμαστε προ­θυ­μοι να εγκαταλεί­ψουμε τον Χρι­στό, για να μην χα­σουμε τα ασήμα­ντα και μηδαμινά που μας υπόσχε­ται ο κόσμος. Είμα­στε έτοιμοι να αρνηθούμε τον Χρι­στό, για να μην μας θεωρήσουν συντη­ρη­τικούς ή οπισθοδρομι­κούς, για να μην μας ειρωνευθούν επει­δη πιστεύουμε στον Χριστό και είμαστε συνειδητά μέλη της Εκ­κλη­σίας. Είμαστε έτοιμοι να κα­νου­με οποιαδήποτε παρα­χω­ρη­ση για να μην χάσουμε υλικά αγαθά ή για να μην στερηθούμε την τιμή του κόσμου.

Αν σκεφτόμαστε και ενερ­γούμε με τον τρόπο αυτό, τότε δεν έχουμε λόγο να τιμούμε την αγία Βαρβά­ρα, γιατί αυτή έπραξε τα ακρι­­βως αντίθετα. Τόλμησε όλα αυτά που ε­μείς συνήθως διστά­ζου­με ή αμε­λού­με να κάνουμε.

Αν όμως θέλουμε να τιμούμε την αγία μας πραγματικά και ουσιαστι­κα, τότε ας μιμηθούμε τη ζωή της. Ας ιεραρχήσουμε τα αγαθά του κόσμου και τις αξίες της ζωής μας. Ας συνειδητοποιή­σουμε την αξία της ψυχής μας και της σωτηρίας μας, και ας κάνουμε τις σωστές επι­λογές. Ας απο­φασί­σουμε και εμείς, ακο­λου­θώντας το παράδειγ­μα της να γίνουμε και ε­μείς σαν τους σο­φούς εμ­πόρους που ει­ναι έτοιμοι να θυσιά­σουν τα πάντα για να αγο­ρα­σουν τον πολύτι­μο μαρ­­­γαρίτη, ώστε να εξασφαλίσουμε και διά πρεσβειών της τη σω­τηρία της ψυχής μας.