«Δεν θεωρώ ότι υπάρχει κάποια κλιμάκωση έντασης, δεν πρέπει να υπάρξει κλιμάκωση έντασης (με την Εκκλησία)», ανέφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, και επισημαίνοντας ότι η κυβέρνηση εφαρμόζει το πρόγραμμά της και ότι υπάρχει διάκριση των εξουσιών.
Επίσης, επανέλαβε ότι είναι δεδομένος ο διαχρονικός σεβασμός της κυβέρνησης στην εκκλησία, η οποία έχει, όπως είπε, κάθε δικαίωμα να λαμβάνει τις δικές της αποφάσεις.
Αναφορικά με την αλλαγή του τόπου εορτασμού της Κυριακής της Ορθοδοξίας, ο κ. Μαρινάκης απέφυγε να δώσει σαφή απάντηση, εκφράζοντας σεβασμό προς την Εκκλησία και προτείνοντας την αποφυγή κλιμάκωσης της έντασης.
Υπενθυμίζεται ότι την απόφαση να εορταστεί η Κυριακή της Ορθοδοξίας, στις 24 Μαρτίου, στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη, έλαβε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, κατά την πρώτη ημέρα της συνεδρίασής της.
Διαβάστε ολόκληρη την απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου:
Η κυβέρνηση έχει καθήκον να εφαρμόζει το πρόγραμμα με το οποίο εξελέγη, με απόλυτο σεβασμό σε όλους τους πολίτες, και να εξυπηρετεί το συμφέρον του συνόλου των πολιτών και όχι μόνο αυτών που την ψήφισαν. Σίγουρα υπάρχει ένα πρόγραμμα το οποίο εφαρμόζει, αυτό πρέπει να κάνουν όλες οι κυβερνήσεις να εκλέγονται και να είναι συνεπείς με όσα έλεγαν προεκλογικά και προφανώς υπάρχει διάκριση των εξουσιών. Στη χώρα μας υπάρχει εκτελεστική εξουσία που εισηγείται και νομοθετική εξουσία που ψηφίζει νομοσχέδια και κανένας άλλος. Από εκεί και πέρα είναι δεδομένος ο διαχρονικός σεβασμός μας για την Εκκλησία. Έχει κάθε δικαίωμα προφανώς να λαμβάνει τις δικές της αποφάσεις χωρίς εμείς να έχει κάποια αξία να σχολιάζουμε αυτές τις αποφάσεις. Εγώ δεν θεωρώ ότι υπάρχει κάποια κλιμάκωση έντασης, δεν πρέπει να να υπάρξει κλιμάκωση έντασης. Είναι δεδομένο ότι σεβόμαστε πλήρως τη διαχρονική στήριξη της Εκκλησίας σε δύσκολες στιγμές για αυτή τη χώρα. Δεν χρειάζεται να το αντιλαμβανόμαστε ως μια στιγμή έντασης και από εκεί και πέρα κάθε απόφαση είναι σεβαστή. Εκτός από κάποιες μειοψηφικές και πιο ακραίες φωνές αποκλεισμών στις οποίες δεν νομίζω ότι εντάσσεται η συνολική συμπεριφορά της Εκκλησίας και οι οποίες προφανώς είναι απολύτως καταδικαστέες.
