Το πρωί της Παρασκευής, 13 Φεβρουαρίου 2026, στο Παύλειο Πολιτιστικό Κέντρο Βεροίας ξεκίνησε το επιμορφωτικό σεμινάριο που διοργανώνει η Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας για τους κληρικούς που χειροτονήθηκαν τα τελευταία έτη και θα πραγματοποιείται ανά δεκαπενθήμερο.
Σκοπός του σεμιναρίου είναι η ενημέρωση των εφημερίων για θέματα διοίκησης και διαχείρισης των ενοριών, τήρησης των προβλεπόμενων βιβλίων και εγγράφων και υπηρεσιακής αλληλογραφίας.
Υπεύθυνος του εν λόγω σεμιναρίου είναι ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως, Αρχιμ. Δημήτριος Μπακλαγής, ο οποίος πραγματοποίησε την πρώτη ομιλία και αναφέρθηκε στα νομικό πλαίσιο λειτουργίας των ενοριών και παρουσίασε τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τον κανονισμό 8/1979 της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος «Περί Ιερών Ναών και Ενοριών».
Μετά το πέρας του σεμιναρίου ακολούθησε η μηνιαία γενική Ιερατική Σύναξη της Ιεράς Μητροπόλεως, στην οποία οι Ιερείς ενημερώθηκαν για διοικητικά και οργανωτικά θέματα καθώς και για την υποδοχή της Τιμίας Κάρας της Αγίας Υπομονής της Βασιλίσσης, η οποία θα μεταφερθεί από την Ιερά Μονή του Οσίου Παταπίου Λουτρακίου Κορινθίας και θα τεθεί σε προσκύνηση στον Ιερό Ναό Αγίου Λουκά του Ιατρού της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά Βεροίας, από την Τρίτη 17 έως και το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2026.
Η Τιμία Κάρα της Αγίας Υπομονής μεταφέρεται με την ευκαιρία της ενθρονίσεως του νέου Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Δομενίκου κ. Αθηναγόρου και του ετησίου μνημοσύνου του μακαριστού Καθηγουμένου Γέροντος Παντελεήμονος Κορφιωτάκη.
Ακολούθως, ο Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως, Επίσκοπος Δομενίκου κ. Αθηναγόρας μετέφερε τις πατρικές ευχές του Μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονος και μίλησε σχετικά με τη μέλλουσα κρίση, αναφέροντας μεταξύ πολλών άλλων: Διανύουμε ήδη την δεύτερη εβδομάδα του Τριωδίου και η παραβολή του Ασώτου υιού και του ευσπλάχνου πατέρα μας δίδαξε τη μεγάλη και καθοριστική σημασία της μετανοίας, χωρίς την οποία ο άνθρωπος δεν είναι δυνατόν ούτε να προοδεύσει πνευματικά ούτε να γίνει μέτοχος της χάριτος του Θεού.
Πλησιάζοντας σε μία περίοδο κατ’ εξοχήν μετανοίας και πνευματικής προσπάθειας, όπως είναι η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, η Εκκλησία μας «μνείαν ποιείται της δευτέρας και ενδόξου παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού», κατά την τρίτη Κυριακή του Τριωδίου, την Κυριακή της Απόκρεω, προκειμένου να μας βοηθήσει και με αυτόν τον τρόπο για την οδό της μετανοίας, την οποία καλούμαστε να βαδίσουμε.
Ο πιστός κάθε στιγμή ελέγχεται και κρίνεται όχι μόνο στις πράξεις του αλλά και στη σκέψη του ακόμη από τον Χριστό, από τον λόγο του και τον νόμο του. Πράγματι, μόλις κάνει μία πράξη, αρχίζει μέσα του, στη συνείδησή του, το δικαστήριο, η κρίση και ο έλεγχος με κριτήριο και κανόνα τον λόγο και τον νόμο του Χριστού.
Είναι η πράξη καλή; Αναπαύεται.
Είναι η πράξη κακή ή άδικη; Τότε αρχίζουν οι τύψεις, ο έλεγχος, η μετάνοια, ο πόνος και η θλίψη για την αντίθετη προς τις εντολές του Θεού πράξη. Άν μετρήσει καθημερινά ο άνθρωπος πόσες πράξεις κάνει και πόσες άλλες τόσες φορές δικάζεται και αθωώνεται ή καταδικάζεται, κατανοούμε τον λόγο του αποστόλου Παύλου που λέει ότι ο χριστιανός εδώ κρίνεται συνεχώς.
Άν υπολογίσουμε και την κρίση σε κάθε άτοπη ή κακή σκέψη μας, σε κάθε εφάμαρτο λογισμό και κακή επιθυμία, τότε νιώθουμε πώς η ζωή του αληθινού και συνεπούς χριστιανού είναι μία συνεχής κρίση, ένας έλεγχος, που καταλήγει πολλές φορές στη μετάνοια, στον πόνο και τα δάκρυα.
Να προσέξουμε και εμείς μήπως δεν κρινόμαστε καθημερινά, δεν παιδευόμαστε, δεν αγωνιζόμαστε και δεν καθαιρόμεθα από το απρόσιτο φως, γιατί τότε δεν μας σώζει το βάπτισμα και το όνομα χριστιανός και δεν θα αποφύγουμε την κατάκριση.
Αντίθετα, να προσπαθήσουμε να ομοιάσουμε τον Χριστό με κάθε τρόπο και να οικειωθούμε το φως του, για να μπορέσουμε να τον δούμε στη δόξα του και ζήσουμε μαζί του αιώνια.
Ευρισκόμεθα στην αρχή μίας νέας προσπάθειας, που πρέπει να κάνουμε όλοι μας, συνεχίζοντας και βελτιώνοντας ό,τι κάναμε μέχρι τώρα. Και η προσπάθεια αυτή αφορά τόσο τον προσωπικό μας αγώνα όσο και τη διακονία μας στην Εκκλησία, γιατί αυτά τα δύο είναι αλληλένδετα.
Η διακονία μας στην Εκκλησία δεν είναι ένα οποιοδήποτε επάγγελμα, δεν είναι ούτε απλώς ένα λειτούργημα, είναι μία θεία διακονία, μία διακονία των μυστηρίων του Θεού, διά των οποίων σώζεται ο άνθρωπος. Είναι μία διακονία του ίδιου του Χριστού εν τω προσώπω και των αδελφών του.
Γι’ αυτό και δεν είναι δυνατόν να διακονούμε τον Χριστό και να μην προσπαθούμε η ζωή μας να είναι σύμφωνη με τη ζωή και τον νόμο του Χριστού, τον οποίο διδάσκουμε στους ανθρώπους και προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε και εκείνους να εναρμονίσουν τη ζωή τους με αυτόν. Δεν είναι δυνατόν να δείχνουμε στους αδελφούς μας τον δρόμο που οδηγεί στον Χριστό και εμείς να ακολουθούμε άλλον δρόμο ή να παρεκκλίνουμε από αυτόν.
Είναι ανάγκη, λοιπόν, να κάνουμε αυτή τη διπλή προσπάθεια, και για τον εαυτό μας αλλά και για την εκκλησιαστική μας διακονία, το ποιμαντικό και λειτουργικό μας έργο. Άλλωστε δεν θα πρέπει να ξεχνούμε ότι η μία προσπάθεια θα μας βοηθά στην άλλη μας προσπάθεια, ώστε να γίνεται η διακονία μας πιο εύκολη και πιο αποτελεσματική.
Στην προσπάθειά μας αυτή θα πρέπει να μας παρακινεί περισσότερο αφενός η σκέψη της σωτηρίας που μας υπόσχεται ο Χριστός και αφετέρου η γνώση ότι η αμέλεια ή αδιαφορία για τα καθήκοντά μας και για τη χάρη που λάβαμε κατά την ημέρα της χειροτονίας μας, θα έχουν οδυνηρές συνέπειες για το αιώνιο μέλλον μας.
Για να δείτε τις φωτογραφίες πατήστε τον σύνδεσμο ΕΔΩ
