Η βιβλική καιόμενη βάτος ήταν στα μέσα του 6ου μ.Χ. αιώνα αρκετή ως αφορμή για τον Ιουστινιανό να ζητήσει την ανέγερση της Ιεράς Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά.
Τα μέσα του 5ου αιώνα ήταν και η περίοδος της –αιματηρής και προσωρινής όπως αποδείχθηκε– ανάκτησης της Ρώμης από τη Δεύτερη Ρώμη, την αυτοκρατορική έδρα στην Κωνσταντινούπολη. Χίλια χρόνια μετά, στην οθωμανική –πλέον– κτήση της περιοχής, εκπρόσωποι της Τρίτης Ρώμης, της Μόσχας, εμφανίζονταν στη μονή για να μεταφέρουν την ευσέβεια του ορθόδοξου τσάρου τους.
Εκτοτε, το ρωσικό ενδιαφέρον για τους Αγίους Τόπους δεν έχει ποτέ εξασθενήσει, είτε αυτό συμπλήρωνε την μακραίωνη ελληνορθόδοξη παράδοση είτε την έφερνε σε αντιπαράθεση. Οι Ρώσοι, πέρα από την παρουσία τους στα Ιεροσόλυμα, διαχρονικά είχαν χρησιμοποιήσει την Αίγυπτο ως προγεφύρωμα για την επέκταση της επιρροής τους στην Αφρική.
Σε αντίθεση με την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία στην Αφρική, η οποία στηρίζεται κατά κύριο λόγο στη δυναμική των κοινοτήτων, εκ των πραγμάτων περιορισμένη, η Ρωσική Εκκλησία πάντα δραστηριοποιούνταν με βάση μια διαφορετική, αυτοκρατορικού τύπου λογική. Για τον λόγο αυτό οι Ρώσοι καλλιέργησαν τις σχέσεις τους με τους Κόπτες, εις βάρος και της επιρροής της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας. Αν και η Μονή Σινά έχει πορευθεί περίπου ως αυτόνομο μοναστήρι, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων θεωρείται η πλέον «φυσική» εκκλησιαστική Αρχή που θα μπορούσε να υπερασπιστεί το καθεστώς του. Ωστόσο, τα Ιεροσόλυμα βρίσκονται σε άλλη χώρα, ενώ το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, ευρισκόμενο ήδη υπό σημαντική πίεση, έχει κρατήσει εντυπωσιακά χαμηλούς τόνους σε αυτή την υπόθεση. Το εύρος του παιγνίου προδίδει η πολύ σκληρή αντίδραση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπου, βεβαίως, υπάρχει πλήρης αντίληψη για το τι παίζεται στην άνυδρη σιναϊτική γη.
Η βαθιά Αίγυπτος
Στην παρούσα φάση η προσπάθεια της Αθήνας να βρει έναν τρόπο που θα εξασφαλίζει κατά το δυνατόν την ελληνορθόδοξη συνέχεια στο Σινά, υπονομεύεται –όπως φάνηκε από την απόφαση του δικαστηρίου της Ισμαηλίας στις 28 Μαΐου– από ένα τμήμα της αιγυπτιακής ελίτ που θεωρεί ότι οι κρατικές σχέσεις με την Ελλάδα είναι ένα ζήτημα και οι εσωτερικές υποθέσεις της Αιγύπτου κάτι εντελώς διαφορετικό.
Παρότι το παιχνίδι έχει ακόμη πολλά επεισόδια, οι πιο απαισιόδοξοι θα έλεγαν ότι η υπόθεση του Σινά είναι ένα παράδειγμα της διαχρονικής αδυναμίας της Ελλάδας να προστατεύσει τις ελληνορθόδοξες εστίες που διάσπαρτες σιγοσβήνουν στην Ανατολική Μεσόγειο και συμβολίζουν κάτι πολύ βαθύτερο και ευρύτερο από την κρατική υπόσταση: τις βαθιές ρίζες του Ελληνισμού στην περιοχή.
Πηγή: kathimerini.gr
