Η Ευτυχία Αργυροπούλου που σκηνοθετεί και υποδύεται τη Μάρθα μιλά για το έργο στον «Μικρό Κεραμικό» της Αθήνας. «Αναδεικνύει την δύναμη του ανθρώπου, που δεν διαπραγματεύεται τις αξίες του» λέει.
Από τον ΣΩΤΗΡΗ ΛΕΤΣΙΟ*
Από τις 20 Φεβρουαρίου έως και τις ημέρες του Πάσχα θα παρουσιάζεται στην Αθήνα και στο θέατρο «Μικρός Κεραμεικός» (Ευμολπιδών 13 στον Κεραμεικό) η παράσταση: «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος-Φωνή εν τη Ερήμω», η οποία τον Απρίλιο θα περιοδεύσει σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας.
Στη νέα αυτή θεατρική παραγωγή της R.M. Light χορηγός επικοινωνίας είναι η εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια». Η κ. Ευτυχία Αργυροπούλου, που υπογράφει την σκηνοθεσία της παράστασης μαζί με τον κ.Μενέλαο Τζαβέλα και υποδύεται την Μάρθα(βαπτισμένη ακόλουθο του Ιωάννη), μίλησε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» για την παράσταση αυτή, η οποία είναι εμπνευσμένη από το βίο του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Αναφερόμενη στην παράσταση υπογραμμίζει ότι ήθελε ν΄ αναδείξει την δύναμη ενός ανθρώπου, που δεν φοβάται να σταθεί μόνος: « Ο Ιωάννης, όπως τον προσεγγίζω, είναι μια υπενθύμιση ότι η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία» τονίζει χαρακτηριστικά.
Υπογράφετε το κείμενο και την σκηνοθεσία της παράστασης με τίτλο: «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος-Φωνή εν τη Ερήμω». Πώς πήρατε την πρωτοβουλία για την προετοιμασία και το ανέβασμα αυτής της παράστασης;
Η παράσταση γεννήθηκε ύστερα από πρόταση του παραγωγού κ. Βασίλη Κωνσταντουλάκη (R.M. Light), ο οποίος μου πρότεινε να προσεγγίσω θεατρικά τη μορφή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Η πρόκληση αυτή με βρήκε έτοιμη, επειδή πάντοτε με απασχολούσε η μορφή του Ιωάννη μέσα από το έργο «Σαλώμη» του Όσκαρ Ουάιλντ. Εκεί είχα διακρίνει κάτι που με συγκλόνιζε: έναν άνθρωπο που δεν διαπραγματεύεται τις αξίες του, ακόμη και όταν γνωρίζει το κόστος. Αυτό το ανθρώπινο θάρρος, αυτή η εσωτερική ακεραιότητα, ήταν το σημείο εκκίνησης για μένα. Δεν ήθελα να σταθώ σε μια αγιολογική προσέγγιση, αλλά να μιλήσω για τον άνθρωπο που επιμένει να μιλά από την ψυχή του σε έναν κόσμο που συχνά επιλέγει τη σιωπή ή τον συμβιβασμό. Ζούμε σε μια εποχή όπου τα «μικρά» και τα ευτελή μάς αποσπούν από την ουσία. Ο Ιωάννης, όπως τον προσεγγίζω, είναι μια υπενθύμιση ότι η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία• ότι η αγάπη για τη φύση, για τη ζωή, για την αλήθεια μπορεί να γίνει πράξη αντίστασης. Αυτό ήθελα να αναδείξω: τη δύναμη ενός ανθρώπου που δεν φοβάται να σταθεί μόνος.
Ποιο είναι το ιδιαίτερο στοιχείο που εμπεριέχει αυτή η παράσταση; Σε ποια σημεία της ζωής του Αγίου Ιωάννη θελήσατε να δώσετε έμφαση; Από ποιες πηγές συγκεντρώσατε το απαραίτητο υλικό για την προετοιμασία της παράστασης;
Το έργο αποτελεί ιστορικό δράμα σε πέντε πράξεις και εστιάζει στη σύγκρουση του Ιωάννη με την εξουσία, αλλά κυρίως στη σύγκρουση του ανθρώπου με τον ίδιο του τον φόβο. Δεν με ενδιέφερε μόνο η εικόνα του «επαναστάτη», αλλά η εσωτερική του διαδρομή: ο άνθρωπος που ακούει τη συνείδησή του και επιλέγει να την ακολουθήσει. Η δραματουργία αντλεί από τα Ευαγγελικά κείμενα και την εκκλησιαστική παράδοση, ενώ συνομιλεί και με έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, όπως η «Ηρωδιάδα» του Γκυστάβ Φλωμπέρ και η «Σαλώμη» του Όσκαρ Ουάιλντ. Κεντρικός άξονας είναι ο Χορός των Επτά Πέπλων ως σύμβολο επιθυμίας, εξουσίας και χειραγώγησης. Οι ήρωες λειτουργούν ως σύμβολα: ο Ιωάννης ως φωνή συνείδησης, ο Ηρώδης ως φόβος της εξουσίας απέναντι στον εαυτό του, η Ηρωδιάδα ως αλαζονεία, η Σαλώμη ως νεότητα παγιδευμένη στη ματαιότητα, ο Φύλακας ως ο άνθρωπος που γνωρίζει αλλά δεν μιλά, και η Μάρθα –που υποδύομαι– ως ο πολίτης που καλείται να αποφασίσει αν θα παραμείνει θεατής ή θα αναλάβει ευθύνη. Ήθελα να δείξω πως μία και μόνο φωνή μπορεί να ταράξει ολόκληρο σύστημα.
Πώς ήταν η συνεργασία σας με τους ηθοποιούς;
Η συνεργασία με τους ηθοποιούς αλλά και με τον συν-σκηνοθέτη, Μενέλαο Τζαβέλλα, βασίστηκε στην αμοιβαία εμπιστοσύνη. Ο Σταύρος Βόλκος προσεγγίζει τον Ιωάννη με βάθος και έρευνα αναζητώντας όχι την εξωτερική ένταση αλλά την εσωτερική καθαρότητα. Ο Χρήστος Κάλλοου δίνει στον Ηρώδη τη διάσταση του ανθρώπου που καταρρέει από τον ίδιο του τον φόβο, η Γωγώ Φάκου-Θεοδωράκη φωτίζει την εύθραυστη δύναμη της Ηρωδιάδας, η Ιωάννα Μαρμάρου αποδίδει τη Σαλώμη ως μια νέα γυναίκα που διψά για αναγνώριση-μια έφηβη που αναζητά σκοπό και ουσία-και ο Σπύρος Σουρβίνος ενσαρκώνει τον φύλακα ως τη σιωπηλή συνενοχή. Είναι όλοι έμπειροι καλλιτέχνες με παιδεία και συνείδηση. Για μένα, ζητούμενο της τέχνης δεν είναι να εντυπωσιάζει, αλλά να ανοίγει δρόμους σκέψης και να καλλιεργεί ανθρωπιά. Νομίζω ότι αυτό ακριβώς ήταν και το κοινό σημείο με όλους τους συνεργάτες μου.
Η ελληνική κοινωνία σε ποιο βαθμό έχει πλήρη γνώση του βίου του Αγίου Ιωάννη αλλά και πολλών άλλων αγίων;
Οι βίοι των αγίων έχουν μια γοητεία που θυμάμαι από παιδί να με συναρπάζει. Οι παλαιότερες γενιές γνωρίζουν περισσότερα· οι νεότερες λιγότερα. Όμως οι ιστορίες αυτές εξακολουθούν να εμπνέουν, επειδή μιλούν για αγώνα, ιδανικά και πίστη σε κάτι ανώτερο από τον εαυτό μας.
«ΝΑ ΥΨΩΝΟΥΜΕ ΦΩΝΗ ΣΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ»
Ποιο είναι το μήνυμα που μεταδίδει η συγκεκριμένη παράσταση στις σημερινές δύσκολες εποχές σε εμάς τους ορθοδόξους πιστούς;
Το μήνυμα της παράστασης απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους, Ορθοδόξους και μη. Το μήνυμα της παράστασης είναι βαθιά ελπιδοφόρο. Ακόμη κι αν κάποιος έχει κάνει το μεγαλύτερο λάθος, εφόσον αναγνωρίσει το κακό και επιθυμήσει να διορθωθεί, μπορεί να αλλάξει. Το έργο μιλά για δράση, για θάρρος, για το να υψώνουμε φωνή απέναντι στην αδικία. Μας θυμίζει ότι ποτέ δεν είναι αργά να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και ότι ένας μόνο άνθρωπος μπορεί να κάνει τη διαφορά. Ας είμαστε εμείς αυτός ο άνθρωπος που θα αλλάξει τον κόσμο.
*Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Ορθόδοξη Αλήθεια”
