του π. Ηλία Μάκου
Τελέστηκε, παρουσία πολλών προσκυνητών όχι μόνο από την Κόνιτσα και την ευρύτερη περιοχή αλλά και από διάφορα μέρη της Ελλάδας, στην Μονή Στομίου Κόνιτσας το εξάμηνο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού ηγουμένου της π. Κοσμά Σιώζου.
Υπήρξε ο διάδοχος του οσίου Παϊσίου στο Μοναστήρι και αναστήλωσε με πολύ κόπο και μόχθο τη Μονή, ενώ ανήγειρε και ναό στο χώρο της προς τιμή του αγίου.
Ο γέροντας Κοσμάς, ο οποίος ακολούθησε από τα Ιωάννινα τον αλησμόνητο Μητροπολίτη Σεβαστιανό (εγκατέλειψε την περιζήτητη θέση του στην Αγροτική Τράπεζα και χειροτονήθηκε ιερομόναχος) διακόνησε με αγάπη και αυταπάρνηση και ταπείνωση τους ανθρώπους, κάτι που φανερώθηκε και μέσα από την οικονομική στήριξη πολλών ατόμων στην περιοχή της Κόνιτσας, αλλά και και της Ηπείρου και της Βορείου Ηπείρου, καθώς και γενικότερα, αφού δεν αμελούσε τους αναγκεμένους. Σε πόσους και πόσους φοιτητές δεν έδινε χρήματα για να τα βγάλουν πέρα. Πόσοι και πόσοι φτωχοί ήξεραν ότι θα βρουν αποκούμπι στον π. Κοσμά.
Ο αείμνηστος π. Κοσμάς, εμποτισμένος από τη ζωή των αειμνήστων Μητροπολιτών Κονίτσης Σεβαστιανού και Φλωρίνης Αυγουστίνου, τους οποίους θαύμαζε, ενεργούσε την αγάπη με τέτοιο ευρηματικό τρόπο, ώστε να μπορούσε να υλοποιηθεί στην καθημερινή πρακτική, και οι ενέργειές της ανακούφισαν και στην ψυχή και στο σώμα πολλούς ανθρώπους.
Είχε κάποια βασικά γνωρίσματα, τα οποία καθαρά αποτυπωνόταν στο βλέμμα και στα έργα του. Μακροθυμούσε, υπέμεινε συγχωρούσε. Υποδεχόταν τους άλλους, όπως ήταν, και τους συμβούλευε, πολλοί κατέφευγαν στο πετραχήλι του, να μην αρνηθούν ή παραμορφώσουν την πνευματικότητα του εσωτερικού τους κόσμου.
Είχε και ένα άλλο χάρισμα. Αυτό της άσκησης. Πολλές ώρες προσευχή, πολλές ώρες χειρωνακτική εργασία και λιτό, κατά κανόνα, φαγητό. Η άσκησή του ήταν “δείγμα” με αξία, και όχι άνευ αξίας. Και αυτή η ασκητική αξία διοχετεύονταν, “ενσαρκώνονταν” στις σχέσεις του με τους ανθρώπους.
