Τα τελευταία χρόνια έχουν πληθύνει οι πολεμικές συγκρούσεις στην περιοχή μας. Αυτό από μόνο του είναι ανησυχητικό, αλλά γίνεται ακόμη πιο ανησυχητικό εάν σκεφτεί κανείς ότι στις περισσότερες εξ αυτών συνδέεται -άμεσα ή έμμεσα- και η Ορθόδοξη Εκκλησία. Και, δυστυχώς, αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων.
Στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, το Εκκλησιαστικό έχει καταστεί κεντρικό θέμα της σύγκρουσης, με την αφεντιά μου να έχει γράψει πολλές φορές την άποψή της για το που γέρνει κάθε φορά η πλάστιγγα με «το δίκιο».
Τώρα, τα βλέμματα είναι στραμμένα στη Μέση Ανατολή, με το Ιράν και το Ισραήλ να εξαπολύουν επιθέσεις το ένα προς το άλλο. Στο κέντρο της σύγκρουσης είναι το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, ένεκα θέσης αλλά και Ιστορίας.
Το ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων ελάχιστα θυμίζει πια αυτόν τον χαρακτήρα του. Λίγο έως πολύ η εγκατάλειψη και η αδιαφορία -διαχρονικά- από την πλευρά όλων ανεξαιρέτως των ελληνικών κυβερνήσεων, λίγο το «στενό πρέσινγκ» από τη Ρωσία, λίγο ο πόλεμος που είχε ξεκινήσει από τον Οκτώβριο του 2023 μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Ισραήλ, έχουν φέρει το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων σε μια ιδιαίτερα δυσχερή θέση.
Πηγές που έχουν γνώση του τι συμβαίνει στα Ιεροσόλυμα, εξηγούσαν στη στήλη πριν από τις τωρινές συγκρούσεις ότι τα πράγματα δεν ήταν καθόλου ρόδινα. Τα έσοδα είναι μικρά, η περιουσία του Πατριαρχείου δεν μπορεί να αξιοποιηθεί, καθώς, εξαιτίας του πολέμου, πολλά από τα ακίνητά του μένουν άδεια και ο πόλεμος έχει καταστήσει επιφυλακτικούς τους πάντες στην περιοχή.
Στο επίκεντρο
Το έδαφος ήταν ιδιαιτέρως πρόσφορο για να διεισδύσει και να επεκταθεί η ρωσική επιρροή. Και ο Πατριάρχης Θεόφιλος ανταποκρίθηκε, για λόγους που μόνο ο ίδιος ξέρει. Για τους ίδιους λόγους δέχτηκε να ηγηθεί πριν από έξι χρόνια μιας προσπάθειας καταστρατήγησης των αρμοδιοτήτων του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με την προτροπή της Μόσχας, στο Αμμάν της Ιορδανίας, που κατέληξε σε φιάσκο.
Και, έκτοτε, γυρίζει την πλάτη σε οτιδήποτε ελληνορθόδοξο, και κυρίως στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, «αγκαλιάζοντας» τη ρωσική στρατηγική για λόγους -το ξαναλέμε- που μόνο αυτός ξέρει.
Τώρα βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο των συγκρούσεων, με τις βόμβες να πέφτουν στα κεφάλια των πιστών. Χαρακτηριστικό είναι πως, την Κυριακή της Ορθοδοξίας, η αναστήλωση των εικόνων γιορτάστηκε υπό τον φόβο βομβαρδισμών, και για τον λόγο αυτό η Θεία Λειτουργία δεν τελέστηκε στον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως, αλλά στον Πατριαρχικό και Μοναστηριακό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.
Το «τις πταίει;» για το ότι το Πατριαρχείο και ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων έχουν βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα χωρίς να έχουν ξεκάθαρους συμμάχους δίπλα τους, είναι ένα ερώτημα στο οποίο δεν θα απαντήσουμε εμείς, ούτε θα απαντηθεί τώρα.
Εμείς όμως θα θέσουμε και άλλο ερώτημα. Την Κυριακή της Ορθοδοξίας γιορτάσαμε την αναστήλωση των εικόνων και την «επαναφορά στην τάξη». Ποιος ή ποιοι είναι αυτοί που θα πρέπει να επαναφέρουν την Ορθόδοξη Εκκλησία στην τάξη; Ποιος έχει το αναγνωρισμένο από αιώνες δικαίωμα και αρμοδιότητα να καλέσει και να επαναφέρει τους πάντες στην τάξη; Και γιατί δεν το ασκεί; Πόσο χειρότερα πρέπει να γίνουν τα πράγματα στην -ξεκάθαρα πια- διαιρεμένη Ορθόδοξη Εκκλησία;
«Μελχισεδέκ»
