Το πρωί της Κυριακής, 10 Μαΐου, ο Όρθρος άρχισε στις 7:00. Στον Όρθρο χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων κ. Θεόκλητος, ο οποίος και προέστη της πολυαρχιερατικής θείας Λειτουργίας που ακολούθησε.
Στο κήρυγμά του ο Μητροπολίτης Σταγών άρχισε λέγοντας ότι στο επίκεντρο της σημερινής ευαγγελικής περικοπής βρίσκεται ο άνθρωπος που μέσα στην κατρακύλα του, μέσα στην πτώση και μέσα στον βόρβορο που έχει πέσει, εάν συνεργαστεί με τον Θεό, μπορεί να φτάσει στα υψηλότερα επίπεδα. Έτσι, λοιπόν, ο Θεός έσπασε όλα τα στερεότυπα της εποχής και μίλησε με μία γυναίκα, διότι οι Ραββίνοι τότε και σήμερα, όπως και οι μουσουλμάνοι απαγορεύουν να συνδιαλέγεσαι, να μιλάς με μία γυναίκα στη μέση του δρόμου. Μάλιστα δε όταν αυτή η γυναίκα, η Σαμαρείτιδα ήταν αιρετική, δεν ήταν όπως ήταν οι άλλοι Ισραηλίτες.
Αλλά και πέρα από αυτό ήταν μία γυναίκα που είχε έκλυτη ζωή, ήθη χαλαρά και πέντε άνδρες, εκ των οποίων με κανένα δεν έμεινε μαζί και αυτόν που τώρα είχε συζούσε χωρίς να είναι παντρεμένη. Ο Κύριος τα γνώριζε αυτά, παρόλα αυτά σπάει τα στερεότυπα και μόνος Του μίλησε με αυτή τη γυναίκα, της οποίας ακόμη δεν γνωρίζουμε το όνομά της, πριν την ονομάσουν Φωτεινή.
Σκηνοθέτησε ο Κύριος όλο αυτό που ακούσαμε στην ευαγγελική περικοπή. Περπατούσε από την Ιουδαία για να φθάσει στη Σαμάρεια. Έφθασε στη Σαμάρεια και από κει στην πόλη της Σιχέμ ή Σιχάρ. Εκεί επέλεξε ο Χριστός να ξεκουραστεί μέσα από τον σκληρό και απάνθρωπο και ανηλεή ήλιο της Μέσης Ανατολής, του καλοκαιριού, κουρασμένος «κεκοπιακώς», όπως λέει από την οδοιπορία, σταμάτησε σε ένα πηγάδι για να ξεκουραστεί. Στο χείλος, στο στόμιο αυτό και περίμενε «ως σκύμνος οικών εν αποκρύφοις», σαν ένα μικρό λιονταράκι που περιμένει να αρπάξει το θύραμά του. Επάνω στο χείλος του πηγαδιού περίμενε εκείνη που είχε κανονίσει μέσα στο σχέδιό Του. Το στόμιο αυτό, τα μάρμαρα δηλαδή αυτά υπάρχουν και βρίσκονται τα μεν μισά στο υπέρθυρο της Αγίας Σοφίας Κωνστραντινουπόλεως και τα άλλα μισά είναι η Αγία Τράπεζα του Ναού των αγίων Σεργίου και Βάκχου στην Κωνσταντινούπολη.
Ήρθε λοιπόν μία γυναίκα για να αντλήσει ύδωρ από το πηγάδι. Και τότε αρχίζει ο Κύριος να ταπεινώνεται και να εξευτελίζεται μπροστά της λέγοντας: «Διψώ». Ήθελε να Του δώσει νερό, καθώς το πηγάδι ήταν βαθύ και δεν είχε με τι να το αντλήσει.
Σκέφτηκε ο Κύριος αυτό το τέχνασμα γιατί, όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, «ως όσμήν ευωδίας», σαν μία όμορφη μυρωδιά το μυαλό της Σαμαρείτιδας, η καρδιά της έψαχνε να βρεί την Αλήθεια, τη σωστή ζωή, και μάλιστα Τον είλκυσε αυτή η πνευματική μυρωδιά και έφτασε ο Κύριος να μιλάει με μία γυναίκα αλλοεθνή, με μία γυναίκα χωρίς σωστή ζωή, για να μας δείξει ότι όσοι είναι κάτω από τον Χριστό, είναι όλοι ίσοι. Για να έρθει αργότερα ο Παύλος και να πεί: «Ουκ ένι Έλλην και Ιουδαίος, περιτομή και ακροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δούλος, ελεύθερος, αλλά τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Κολοσ. 3, 11).
Είμαστε όλοι το ίδιο, αρκεί να είμαστε βαπτισμένοι Χριστιανοί. Δεν υπάρχουν Έλληνες, δεν υπάρχουν Ιουδαίοι, Ρώσοι, Ρουμάνοι, δεν υπάρχει κανένας. Δεν υπάρχει καμία γλώσσα που να αγαπά ο Χριστός, αλλά όλοι είμαστε ίσοι και αδέρφια. Αυτή την υψηλή αλήθεια την είπε ο Θεός με τη Σαμαρείτιδα και όταν άρχισε η Σαμαρείτιδα να ανοίγει το μυαλό της και να καταλαβαίνει περισσότερα, τότε της μίλησε ο Χριστός σαν τον Ίδιο τον Θεό και της λέει πως Εγώ είμαι ο Μεσσίας, και Εγώ θα σου πω πως να λατρεύσετε τον Θεό, γιατί είμαι Εγώ ο Θεός. Της είπε τον τρόπο και τον τόπο.
Παράλληλα, την έλεγξε για τους πέντε άνδρες, χωρίς να την κατακρίνει. Εγώ απλώς σου το λέω, χωρίς να σε μαλώνω αλλά σου αναφέρω αυτά που έχεις κάνει για να τα διορθώσεις. Δεν πρέπει να ελέγχουμε τους ανθρώπους, γιατί μετά μένει η ενοχή μέσα τους.
Αυτές τις αλήθειες αποκάλυψε στην τελευταία γυναίκα του χωριού, που δεν μπορούσε να βγεί έξω γιατί ήταν δακτυλοδεικτούμενη και παρόλα αυτά της αποκαλύφθηκε, γιατί πάνω από όλα υπάρχει η συγχώρεση και η αγάπη. Και έτσι όπως ανέχεται ο Θεός τους ανθρώπους, έτσι πρέπει να τους ανεχόμαστε κι εμείς και να εργαζόμαστε για τη σωτηρία τους.
Στο τέλος, ευχήθηκε χρόνια πολλά και ευλογημένα και με τις ευχές του σεπτού ποιμενάρχου της Νέας Σμύρνης να εορτάζουμε για πολλά-πολλά χρόνια την αγία Φωτεινή και να έχουμε τις ευχές των προγόνων μας που ήρθαν από εκείνα τα αγιασμένα μέρη.
