Το απόγευμα της Δευτέρας, 3 Αυγούστου, ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Εσπερινό και στη Μικρή Παράκληση της Υπεραγίας Θεοτόκου και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Επισκοπής.
Παρατίθεται η ομιλία του Μητροπολίτη Βεροίας:
«Ότι πάντες μετά Θεόν εις Σε καταφεύγομεν».
Μία καρδιακή ομολογία του ιερού υμνογράφου επαναλαμβάνουμε και εμείς ψάλλοντας κάθε απόγευμα του Δεκαπενταυγούστου είτε τη Μικρή είτε τη Μεγάλη Παράκληση προς την Παναγία μητέρα μας και Μητέρα του Κυρίου μας.
Τι ομολογούμε; Ομολογούμε ότι η Υπεραγία Θεοτόκος είναι μετά από τον Θεό το δεύτερο καταφύγιό μας. Είναι το ιερό εκείνο πρόσωπο προς το οποίο σπεύδουμε σε κάθε ανάγκη και σε κάθε δυσκολία την οποία συναντούμε στη ζωή μας προκειμένου να βρούμε βοήθεια, υποστήριξη, παρηγορία και σωτηρία.
Και είναι φυσικό για εμάς τους χριστιανούς να καταφεύγουμε προς την Κυρία Θεοτόκο, γιατί για εμάς είναι μητέρα, μητέρα πνευματική. Και όπως κάθε παιδί προστρέχει στη φυσική, στη σαρκική του μητέρα, έτσι και εμείς καταφεύγουμε στην Παναγία μας.
Αν όμως στη φυσική μας μητέρα προστρέχουμε έχοντας εμπιστοσύνη στη μητρική της αγάπη που την οδηγεί ακόμη και στο να θυσιάσει τον εαυτό της για το παιδί της, στην πνευματική μας μητέρα, την Υπεραγία Θεοτόκο, καταφεύγουμε γιατί έχουμε εμπιστοσύνη όχι μόνο στην απέραντη αγάπη της αλλά και στην παρρησία της προς τον Υιό της και στην πανσθενή δύναμή της.
Αυτή τη διπλή εμπιστοσύνη προς την Παναγία μητέρα μας εκφράζουμε ζητώντας της να μας διασώσει από κάθε κίνδυνο που μας απειλεί, γιατί πιστεύουμε ότι μπορεί να το κάνει, μπορεί να μας σώσει και να μας απαλλάξει. Και αν σκεφθούμε τη ζωή μας, αν σκεφθούμε την καθημερινότητά μας, θα διαπιστώσουμε ότι είναι όντως γεμάτη κινδύνους, κινδύνους που αντιλαμβανόμαστε και αισθανόμαστε, αλλά και κινδύνους που δεν συνειδητοποιούμε και δεν σκεπτόμαστε, πρέπει όμως να έχουμε κατά νουν.
Ζούμε σε έναν κόσμο η πορεία του οποίου εξαρτάται από πολλούς παράγοντες που είναι αδύνατο να ελέγξουμε εμείς οι άνθρωποι, ακόμη και οι πιο ισχυροί του κόσμου. Διότι αυτοί μπορούν, ενδεχομένως, να ελέγξουν τους κινδύνους που δημιουργούν και οι οποίοι ταλαιπωρούν χιλιάδες ανθρώπους, όπως τους πολέμους, που βλέπουμε δυστυχώς να συμβαίνουν και στις ημέρες μας και στην περιοχή μας, δεν μπορούν και δεν μπορούμε όμως να ελέγξουμε άλλους κινδύνους που μας απειλούν σοβαρά, όπως οι πυρκαγιές, που κατακαίουν πολλές χώρες αλλά και την πατρίδα μας τις τελευταίες ημέρες με τραγικές συνέπειες για τους αδελφούς μας που βρίσκονται στις πυρόπληκτες περιοχές.
Είναι όμως και οι κίνδυνοι της καθημερινότητος, που ελλοχεύουν σε κάθε μας βήμα και απειλούν τη ζωή ή τη σωματική μας ακεραιότητα, την υγεία μας και την οικογένειά μας. Και μαζί με αυτούς είναι και οι σοβαρότεροι κίνδυνοι, αυτοί που απειλούν την ψυχή μας και επιβουλεύονται τη σωτηρία της. Είναι οι πειρασμοί και οι παγίδες του πονηρού, που αγωνίζεται με κάθε τρόπο να μας απομακρύνει από τον Θεό, να μας απομακρύνει από την Εκκλησία, να μας απομακρύνει από τον αγώνα μας να ζήσουμε την εν Χριστώ ζωή, να αποσπάσει την προσοχή μας από την προσευχή, να χαλαρώσει την αντοχή μας στη νηστεία, να εξάψει μέσα μας πάθη και αδυναμίες που θα μας οδηγήσουν σε σύγκρουση με τους αδελφούς μας και κάποτε και με τον Θεό.
Από όλους αυτούς τους κινδύνους ομολογούμε ότι μπορεί να μας διασώσει η Υπεραγία Θεοτόκος. Και δεν το ομολογούμε μόνο, αλλά είναι και πραγματικότητα, γιατί όντως η Παναγία μας μπορεί να μας σώσει, εφόσον εμείς καταφεύγουμε σε Αυτήν και της το ζητούμε με πίστη.
Δεν θα πρέπει όμως να βρεθούμε στην ανάγκη για να της ζητήσουμε να μας βοηθήσει και να μας σώσει. Θα πρέπει να την παρακαλούμε καθημερινά, να λέμε συνεχώς «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», γιατί οι κίνδυνοι ελλοχεύουν και η Παναγία μας τούς βλέπει και τούς γνωρίζει καλύτερα από εμάς και μπορεί να τούς προλάβει και να τούς αποτρέψει, εάν εμείς επικαλούμεθα τη βοήθειά της. Και το κάνει με μεγαλύτερη προθυμία και αγάπη, όταν βλέπει ότι δεν καταφεύγουμε κοντά της και δεν ζητούμε την προστασία της γιατί δεν έχουμε πού αλλού να προσφύγουμε, αλλά γιατί γνωρίζει ότι την αγαπούμε, ότι αγωνιζόμεθα να της δείχνουμε την αγάπη μας υπακούοντας στο θέλημα του Υιού της και Θεού μας, όπως έκανε και Εκείνη, και ότι πιστεύουμε ακράδαντα στη δύναμή της, δύναμη που έχει λάβει από τον Υιό της και Κύριό μας.
Ας παρακαλούμε, λοιπόν, καθημερινά και διαρκώς την Υπεραγία Θεοτόκο, επαναλαμβάνοντας μαζί με τον ιερό υμνογράφο το αίτημα και την ομολογία: «Διάσωσον από κινδύνους τους δούλους σου, Θεοτόκε· ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν».
