Την Τετάρτη 11 Μαρτίου ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων τέλεσε Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Οσίου Αντωνίου του Νέου, Πολιούχου Βεροίας με την ευκαιρία της εορτής του Οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου.
Ο Μητροπολίτης κ. Παντελεήμων κηρύττοντας τον θείο λόγο, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Είπε άφρων εν τη καρδία αυτού, ουκ εστί Θεός». Τον πολύ γνωστό αυτό στίχο του ψαλμωδού Δαβίδ μας υπενθύμισε σήμερα η Αγία μας Εκκλησία με το προκείμενο του αναγνώσματος από το βιβλίο των Παροιμιών. Είναι ανόητος, μας λέγει, αυτός που ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει Θεός. Και η ανοησία του αποδεικνύεται, γιατί δεν τολμά να το πει δημόσια, αλλά το λέει σιωπηλά, στην καρδιά του και στη σκέψη του, καθησυχάζοντας με τον τρόπο αυτό τον εαυτό του και προσπαθώντας να τον πείσει ότι, εφόσον δεν υπάρχει Θεός, δεν υπάρχει και ο νόμος του, δεν υπάρχουν και οι εντολές του, επομένως μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και μπορεί να ζήσει όπως θέλει. Νομίζει έτσι ο ανόητος άνθρωπος ότι απελευθερώνει τον εαυτό του και τον απαλλάσσει από κάθε είδους δέσμευση και του δίνει το δικαίωμα να ζει και να ενεργεί κατά τη βούλησή του.
Πόσο όμως απατάται όποιος πιστεύει κάτι τέτοιο, γίνεται εύκολα φανερό, αν σκεφθεί κανείς πόσες κοινωνικές και άλλες συμβάσεις δεσμεύουν τον άνθρωπο και δεν του επιτρέπουν να ζήσει όπως θα επιθυμούσε, χωρίς περιορισμούς, χωρίς δεσμεύσεις.
Απατάται ακόμη πολύ περισσότερο, όταν νομίζει ότι η ύπαρξη και η παρουσία του Θεού του στερεί την ελευθερία, γιατί, εάν εξετάσει τον εαυτό του, θα διαπιστώσει ότι η ελευθερία του περιορίζεται από τις συνήθειες και τις αδυναμίες του, καθώς ο πλεονέκτης είναι δέσμιος της πλεονεξίας του, ο φιλάργυρος της φιλαργυρίας του, ο φιλόδοξος της φιλοδοξίας του, ο φιλήδονος της φιληδονίας του, ο κακός και πονηρός της κακίας και της πονηρίας του.
Είναι άφρων και ανόητος, γιατί πιστεύει ότι, εάν απορρίψει τον Θεό, εάν αρνηθεί την ύπαρξή του, τότε δεν θα έχει κάποιον να τον ελέγχει για αυτές τις κακίες και τις αδυναμίες του και να τον παρακινεί να απαλλαγεί από αυτές.
Ξεχνά όμως ότι αντί να αισθάνεται ελεύθερος, θα είναι όχι δούλος του Θεού, αλλά υπόδουλος του διαβόλου και της αμαρτίας.
Είναι άφρων και ανόητος, γιατί αντί να ακολουθεί αυτή τη λογική σκέψη, παρασύρεται από την επήρεια του διαβόλου, που του κλέβει τη λογική, που του κλέβει τον νου, για να τον καταστήσει όργανό του. Γιατί ο μόνος τρόπος να κερδίσει ο διάβολος τον άνθρωπο είναι να τον πείσει ότι δεν υπάρχει Θεός.
Άς μην σπεύσουμε όμως να πούμε πως εμείς δεν είμαστε άφρονες, δεν είμαστε ασύνετοι και δεν ισχυριζόμαστε ότι δεν υπάρχει Θεός, επιτρέποντας στον εαυτό μας κάθε ασυδοσία. Άς μην σπεύσουμε να κατηγορήσουμε άλλους αδελφούς μας ως άφρονες και ανόητους, γιατί αμφισβητούν την ύπαρξη του Θεού, διότι πιο τραγικό από το να αμφισβητείς τον Θεό με τα λόγια, είναι να τον αμφισβητούμε με τα έργα μας.
Μπορεί εμείς να λέμε ότι πιστεύουμε στον Θεό, ότι είμαστε μέλη της Εκκλησίας του, ότι τον αγαπούμε, εάν όμως αδιαφορούμε για τις εντολές του, εάν αγνοούμε τον νόμο του, εάν πορευόμεθα στη ζωή μας σύμφωνα με το συμφέρον μας, όπως μας βολεύει και μας διευκολύνει, και εμμένουμε σ’ αυτή τη ζωή και δεν αγωνιζόμαστε για να απαλλαγούμε από τις αδυναμίες και τα πάθη μας, εάν δεν προσπαθούμε να δούμε τι ζητά από εμάς ο Θεός για να το κάνουμε, εάν δεν μετανοούμε κάθε φορά που πράττουμε αντίθετα από το θέλημά του, εάν δεν αγωνιζόμαστε να εναρμονίσουμε τη ζωή μας με τις εντολές του, τότε είναι σαν να αρνούμεθα τον Θεό. Είναι σαν να λέμε, δεν με ενδιαφέρουν οι εντολές του, δεν υπάρχουν για μένα, δεν με αφορούν. Είναι σαν να λέμε δεν έχει θέση ο Θεός στη ζωή μου και επομένως δεν υπάρχει για μένα. Και έτσι αποδεικνυόμεθα, χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε άφρονες και ανόητοι, και ίσως έχουμε και λιγότερες ελπίδες να συναισθανθούμε την κατάστασή μας από ό,τι ο άφρων στον οποίο αναφέρεται ο προφητάναξ και ψαλμωδός Δαβίδ.
Είναι γι’ αυτό ανάγκη να ελέγχουμε και να εξετάζουμε τον εαυτό μας, να βλέπουμε ποιά θέση έχει στη ζωή μας ο Θεός, με πόση συνέπεια βαδίζουμε τον δρόμο των εντολών του, πόσο πρόθυμοι είμαστε να ακούσουμε τον λόγο του και να τον εφαρμόσουμε στη ζωή μας, όπως έκαναν οι άγιοι της Εκκλησίας μας, ο άγιος Σωφρόνιος, πατριάρχης Ιεροσολύμων, τη μνήμη του οποίου εορτάζουμε σήμερα, αλλά και ο άγιος Θεοφάνης ο ομολογητής, που αγωνίσθηκε υπέρ των ιερών εικόνων, και ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος, προς τιμήν των οποίων ψάλαμε προηγουμένως στον Εσπερινό, και οι οποίοι έζησαν με την αίσθηση της παρουσίας του Θεού στη ζωή τους, με την εφαρμογή του θελήματός του, και έτσι αγιάσθηκαν και απολαμβάνουν τώρα την αιώνια ζωή κοντά στον Θεό. Ας τους παρακαλούμε να πρεσβεύουν και για εμάς μαζί με τον άγιο Αντώνιο για να αγωνιζόμαστε όπως εκείνοι για να ζήσουμε τηρώντας τις εντολές του, ώστε να αποφύγουμε τη θέση των αφρόνων και να κληρονομήσουμε τη βασιλεία του Θεού, όπως και οι άγιοι.
Για να δείτε τις φωτογραφίες πατήστε τον σύνδεσμο ΕΔΩ
