Το λένε όλοι, το λένε και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι. Η Εκκλησία και η Πολιτεία πρέπει να συμπορεύονται, να ομονοούν και να συνεργάζονται. Γιατί έτσι προκύπτουν οφέλη και για τους δύο.
Υπάρχουν πολλές Ελληνορθόδοξες Εκκλησίες ανά τον κόσμο, με πολλούς πιστούς. Σε άλλες περιπτώσεις είναι ισχυρές, έχουν λόγο και μπορούν να πουν και μια «καλή κουβέντα» στους επικεφαλής των κυβερνήσεων των χωρών, όπου εδρεύουν. Σε άλλες, ούτε που τους καταλαβαίνουν- μη σας πω πως αγνοούν και την ύπαρξη τους.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει τρεις μεγάλες επαρχίες, στην Αμερική, στην Αυστραλία και στη Μεγάλη Βρετανία.
Ο Αμερικής Ελπιδοφόρος μπορεί να εξυπηρετήσει την -εκάστοτε- ελληνική κυβέρνηση με τις επαφές του στον Λευκό Οίκο. Το έχει δηλώσει, άλλωστε, σε συνέντευξή του ότι αυτός είναι ο ρόλος του Αρχιεπισκόπου, να υπηρετεί τα συμφέροντα του Ελληνισμού. Και σε μια περίοδο που όλοι ψάχνουν για άνοιγμα στο… Οβάλ Γραφείο, θα μπορούσε η επικοινωνία με την ελληνική κυβέρνηση να είναι πιο στενή και προς αυτή την κατεύθυνση.
Στην Αυστραλία, σε πόλεις όπως η Μελβούρνη, που δικαίως διεκδικεί τον τίτλο της «τρίτης μεγαλύτερης ελληνικής πόλης», η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να εκμεταλλευτεί καλύτερα την ελληνική παρουσία. Εκεί, ο ελληνικός πληθυσμός, που είναι τεράστιος, δεν έχει άλλη σύνδεση με την πατρίδα, πέραν της Εκκλησίας. Και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος στα σχεδόν επτά χρόνια της θητείας του, έχει άριστες σχέσεις με όλες τις κυβερνήσεις της Αυστραλίας. Να θυμίσουμε μόνο ότι ορκωμοσία της τωρινής κυβέρνησης έγινε σε ελληνορθόδοξο ναό από τον κ. Μακάριο.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων κ. Νικήτας έχει ένα πλούσιο -μεταφορικά και κυριολεκτικά- ελληνορθόδοξο ποίμνιο, αποτελούμενο από Έλληνες και Κύπριους. Μπορεί να συσπειρώσει τις κοινότητες με σκοπό να προωθηθούν τα ελληνικά συμφέροντα. Ας μην ξεχνάμε την αγάπη και σεβασμό που επιδεικνύει για καθετί ορθόδοξο ο Βασιλιάς Κάρολος, καθώς και τις επισκέψεις του στο Άγιο Όρος.
Στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, ο Πατριάρχης κ. Θεόδωρος φαίνεται ανήμπορος να αντιδράσει στο ασφυκτικό πλαίσιο που διαμορφώνεται από την αιγυπτιακή κυβέρνηση από τη μια και από τη διείσδυση της Ρωσικής Εκκλησίας από την άλλη. Δεν δείχνει ότι μπορεί να πάρει κάποια θέση που δυνητικά θα ωφελούσε τον ελληνισμό, κάτι που αποδείχθηκε περίτρανα και με την κρίση που προκλήθηκε στις σχέσεις Ελλάδας-Αιγύπτου με αφορμή το καθεστώς της Μονής Αγίας Αικατερίνης Σινά.
Στα Ιεροσόλυμα, το παιχνίδι έχει χαθεί προ πολλού… Ο Πατριάρχης κ. Θεόφιλος δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον να εξυπηρετήσει τα εθνικά συμφέροντα, έχει παγιώσει τη στροφή του και την απόλυτη σύμπλευσή του με τις επιθυμίες της Μόσχας. Μετά βίας δείχνει να θέλει να τηρήσει και τις εκκλησιαστικές του υποχρεώσεις. Αρκεί μόνο να θυμηθεί κανείς την πρόσφατη συνάντηση με τον Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη, από την οποία έφυγε χωρίς να ανάψει ένα κερί στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι.
Για την Αντιόχεια, αν υπήρχαν έστω ελάχιστες «απαιτήσεις», έχουν πλέον χαθεί… Ο ελληνορθόδοξος χαρακτήρας του Πατριαρχείου είναι σχεδόν ανύπαρκτος, ο Πατριάρχης κ. Ιωάννης, υπό το ασφυκτικό πρέσινγκ και τη «φροντίδα» του Πατριαρχείου Μόσχας, προσπαθεί να βρει τα πατήματά του και τις συνδέσεις με το νέο καθεστώς που έχει διαμορφωθεί στη Συρία.
«Μελχισεδέκ»
