Στις 13 Ιουλίου 2026, η Ορθόδοξη Αποστολική Εκκλησία της Γεωργίας τιμά τη μνήμη των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων και εορτάζει το Σβετιτσχοβλόμπα, την πανήγυρη του Πατριαρχικού Καθεδρικού Ναού του Σβετιτσχόβελι.
Η εορτή τελέστηκε με ιδιαίτερη λαμπρότητα και πνευματική χαρά στον Πατριαρχικό Καθεδρικό Ναό του Σβετιτσχόβελι, ο οποίος είναι αφιερωμένος στους Αγίους Δώδεκα Αποστόλους.
Της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας προέστη ο Καθολικός-Πατριάρχης Γεωργίας κ. Σίο Γ΄.
Συλλειτούργησαν μέλη της Ιεράς Συνόδου, ο αναπληρωτής προϊστάμενος του Καθεδρικού Ναού, καθώς και άλλοι κληρικοί.
Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας πραγματοποιήθηκε λιτανεία γύρω από τον ναό. Στη συνέχεια, ο Πατριάρχης απηύθυνε πατρικό λόγο προς το εκκλησίασμα και ευχήθηκε σε όλους για τη μεγάλη εορτή.
Παρατίθεται το κήρυγμα του Καθολικού-Πατριάρχη πάσης Γεωργίας κ. Σιό Γ΄:
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!
Πανοσιολογιότατοι Δεσπότες,
Σεβαστοί πατέρες, μητέρες,
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές!
Σας συγχαίρω για τη μνήμη των Δώδεκα Αποστόλων και για τη γιορτή της Σβετιτσχόβελι. Σήμερα είναι επίσης η εορτή αυτού του μεγαλειώδους ναού, καθώς είναι αφιερωμένος στο όνομα των Δώδεκα Αποστόλων.
Συχνά δεν συνειδητοποιούμε πόσο ευγνώμονες πρέπει να είμαστε στους Αποστόλους. Το πρόσωπό τους, το έργο τους αποτελούν το θεμέλιο της Εκκλησίας μας. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι το γεγονός πως το έθνος μας υπάρχει και ζει σήμερα οφείλεται στο έργο τους, στο κήρυγμά τους, διότι η αποδοχή του Χριστιανισμού και εν συνεχεία η αφοσίωση στην Ορθόδοξη Εκκλησία υπήρξαν η αιτία της διάσωσης του έθνους μας τόσο σωματικά όσο και πνευματικά. Ασφαλώς, πιστεύουμε ότι η αφοσίωση στην Εκκλησία και η συνέχιση της αποστολικής οδού αποτελούν την εγγύηση της περαιτέρω διάσωσης και ανάπτυξής μας.
Φέτος γιορτάζουμε τα 1700 χρόνια από την ανακήρυξη του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας στη Γεωργία. Είμαστε ευτυχείς που γιορτάζουμε αυτή την επέτειο, και αυτό οφείλεται ακριβώς στο έργο και στο κήρυγμά τους, διότι και το έργο της Αγίας Νίνο υπήρξε συνέχεια της δικής τους διακονίας.
Χαιρόμαστε που και σήμερα, στην εποχή μας, στη νεότερη ιστορία μας, υπάρχουν τέτοιοι πνευματικοί άνδρες, και είχαμε την ευλογία να γνωρίσουμε τέτοιους ανθρώπους. Ένας από τους πλέον εξέχοντες σήμερα σε ολόκληρη την Ορθόδοξη Εκκλησία υπήρξε ο μακαριστός πλέον Καθολικός-Πατριάρχης πάσης Γεωργίας, Ηλίας Β΄. Είμαστε ευτυχείς που ζήσαμε στην εποχή του έργου του και είμαστε διάδοχοί του, όπως ανέφερα, είμαστε πρωτίστως και διάδοχοι των Αποστόλων.
Ας αναρωτηθούμε λοιπόν σήμερα: είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε αυτή την κληρονομιά, να μιμηθούμε το παράδειγμά τους, να ακολουθήσουμε τον δρόμο τους;
Σήμερα στο Απόστολο διαβάστηκαν τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς κἀγώ Χριστού» (Α΄ Κορ. 11, 1). Είμαστε έτοιμοι να γίνουμε μιμητές τους; Διότι εκείνοι ολοκλήρωσαν το έργο τους με το τίμημα της ζωής τους, και όλοι ανεξαιρέτως πέθαναν μαρτυρικά, εκτός από τον Ιωάννη τον Θεολόγο, ο οποίος επίσης υπέμεινε αμέτρητα βάσανα. Είμαστε έτοιμοι για αυτόν τον δρόμο, να γίνουμε μαθητές και συνεχιστές τους;
Ας σκεφτούμε και τους εαυτούς μας. Για παράδειγμα, όταν προσδοκούμε κάποιο εγκόσμιο, υλικό όφελος, είμαστε συχνά έτοιμοι να υπομείνουμε πολλές θλίψεις, δοκιμασίες, λύπες, ακόμη και ταπείνωση και τιμωρία, αρκεί να πετύχουμε αυτόν τον εγκόσμιο στόχο μας, διότι, το επαναλαμβάνω, προσδοκούμε κάποιο όφελος.
Όμως στο έργο της σωτηρίας της ψυχής, καθώς και στην προσπάθεια, ας το πούμε έτσι, να κερδίσουμε την εύνοια του Θεού, συχνά επιδεικνύουμε οκνηρία, αμεριμνησία, αδιαφορία και αχαριστία. Ποια δικαιολογία μπορούμε να έχουμε για μια τέτοια συμπεριφορά, όταν βλέπουμε πόσα αγαθά έχουμε λάβει από τον Θεό, και η χώρα μας, και οι οικογένειές μας, και προσωπικά ο καθένας μας, και σήμερα ακόμη λαμβάνουμε αμέτρητα αγαθά.
Οι Άγιοι Απόστολοι δεν ήταν έτσι. Καίγονταν από την αγάπη του Χριστού. Αυτό φαίνεται θαυμάσια στα λόγια του Αποστόλου Παύλου. Γράφει: ποιος θα μας χωρίσει (εννοώντας τους Αποστόλους) από την αγάπη του Χριστού, θλίψη, στενοχώρια, πείνα, γυμνότητα, κίνδυνος ή μάχαιρα; (Ρωμ. 8, 35). Δηλαδή αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο οι διάφορες θλίψεις δεν μπορούν να μας χωρίσουν από την αγάπη του Χριστού, αλλά ακόμη κι αν μας απειλήσει ο ίδιος ο κίνδυνος του θανάτου, ούτε τότε θα χωριστούμε από τον Χριστό, ούτε αυτό θα μας φοβίσει.
Τέτοια αγάπη και τέτοια πίστη είχαν εκείνοι. Παρόλο που οι Απόστολοι πράγματι πέρασαν από όλες αυτές τις δοκιμασίες που αναφέρθηκαν (και τις περιγράφουν με μεγάλη λεπτομέρεια), είχαν πάντα μεγάλη χαρά μέσα στην καρδιά τους, μοχθούσαν με χαρά, διότι γνώριζαν ότι για την πρόσκαιρη θλίψη, τη λύπη και τις δυσκολίες τούς περίμεναν ουράνιοι στέφανοι και μεγάλη ανταμοιβή, η χάρη του Θεού. Γι’ αυτό θεωρούσαν όλα αυτά ασήμαντα, τα υπέμεναν με υπομονή, και όσο περισσότερο τα υπέμεναν τόσο περισσότερη χάρη και χαρά λάμβαναν.
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ας προσπαθήσουμε κι εμείς να αγαπήσουμε έτσι τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Πράγματι, τίποτα περισσότερο δεν μας ζητά ο Κύριος παρά να Τον αγαπήσουμε και να τηρήσουμε τις εντολές Του. Όποιος αγαπά έτσι τον Κύριο, τηρεί και τις εντολές Του, διότι όταν αγαπάς κάποιον, προσπαθείς να αξιωθείς και την αγάπη του.
Όπως γράφει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος με θαυμάσια λόγια: να γίνεις άξιος να σε αγαπά ο Κύριος όπως πρέπει, αυτό είναι ήδη η Βασιλεία των Ουρανών, αυτή είναι η μακαριότητα, αυτό φέρνει αναρίθμητα αγαθά.
Όμως, για να είναι η αγάπη μας γνήσια και ειλικρινής, γι’ αυτό, για χάρη της αγάπης προς τον Θεό, πρέπει να αγαπάμε και τον πλησίον μας, όπως λέει ο Κύριος, ότι σε αυτές τις δύο εντολές στηρίζεται όλος ο νόμος και οι προφήτες: «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της ισχύος σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Μάρκ. 12, 30). Αυτές οι δύο εντολές συνδέονται φυσικά μεταξύ τους, διότι όποιος αγαπά τον Θεό δεν προσβάλλει ποτέ τον πλησίον του, αλλά, αντιθέτως, πάντα θα του κάνει καλό, διότι θυμάται τα λόγια του Κυρίου Ιησού Χριστού: ό,τι κάνατε σε έναν από τους ελάχιστους αυτούς αδελφούς μου, σε εμένα το κάνατε (Ματθ. 25, 40).
Έτσι, όταν ο άνθρωπος έχει μπροστά του έναν φτωχό, έναν ενδεή, έναν πάμφτωχο, έναν επαίτη, δεν βλέπει σε αυτόν τον φτωχό και τον ενδεή, αλλά βλέπει τον Κύριο Ιησού Χριστό, ο οποίος μας υποσχέθηκε ότι το καλό που θα κάνουμε σε αυτόν τον φτωχό θα λογαριαστεί ως καλό που κάναμε στον ίδιο τον Χριστό. Έτσι, το επαναλαμβάνω, ένας τέτοιος άνθρωπος βλέπει πάντα το μεγαλείο του Χριστού και όχι τον φτωχό μπροστά του, εκτελεί τα πάντα με μεγάλο ζήλο και ασκεί την ελεημοσύνη με μεγάλη αγάπη και μεγάλη προθυμία.
Έτσι, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, σήμερα είναι η εορτή των Αποστόλων. Αυτοί ήταν κήρυκες της αλήθειας και της αγάπης. Ας μην παραμελήσουμε λοιπόν αυτό το κύριο φάρμακο της ψυχής μας, την αγάπη προς τον πλησίον, την ελεημοσύνη, τη συμπάθεια, τη συμπόνια, διότι, όπως σας είπα, αυτό είναι το κύριο φάρμακο της ψυχής μας, των πληγών της· έτσι θεραπεύει αυτό το φάρμακο την ψυχή μας, ώστε να μην απομένει καμία πληγή σε αυτήν, σαν να μην υπήρξε καθόλου. Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, τον Άγιο Απόστολο Παύλο, ο οποίος υπήρξε σκληρός διώκτης και λεηλάτης της Εκκλησίας, και έγινε όχι μόνο πιστός, όχι μόνο απόστολος, αλλά ηγέτης της Εκκλησίας. Τέτοια θαυμαστή αλλαγή συνέβη σε εκείνον. Τέτοια θαυμαστή αλλαγή θα συμβεί και σε εμάς, αν παραμείνουμε πιστοί σε αυτόν τον δρόμο, και όχι μόνο προσωπικά στον καθένα μας, αλλά ολόκληρο το έθνος μας θα αλλάξει ακόμη περισσότερο προς το καλύτερο, θα ενδυναμωθεί και θα ενωθεί.
Ο Θεός να σας ευλογεί και να σας ενδυναμώνει! Σας συγχαίρω ξανά για τη μνήμη των Δώδεκα Αποστόλων, η χάρη και η προσευχή των Αποστόλων να σας συνοδεύει, εσάς και ολόκληρη τη Γεωργία! Με την προσευχή των Αποστόλων, ο Θεός να προστατεύει, να ενδυναμώνει, να ενώνει και να σώζει ολόκληρη τη Γεωργία, αμήν!
Φωτογραφίες: Νίνο Σοζασβίλι
