Την Τετάρτη 21 Μαΐου, εορτή των Αγίων Θεοστέπτων Βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης και απόδοση της εορτής της Μεσοπεντηκοστής πανηγύρισε ο Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και Οσίου Νικοδήμου στη Βέροια.
Λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων. Μαζί του λειτούργησαν ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος από την Επαρχία Τελεορμάν της Ρουμανίας και άλλοι πατέρες της Μονής, ενώ παρέστησαν 40 μοναχές από δύο Ιερές Μονές της ίδιας επαρχίας.
Στο τέλος της θείας Λειτουργίας ο Μητροπολίτης ευχήθηκε για την ονοματική τους εορτή τον εφημέριο της ενορίας π. Κωνσταντίνο Νικολαΐδη καθώς και τον Δήμαρχο Βέροιας κ. Κωνσταντίνο Βοργιαζίδη και τον Αντιεριφερειάρχη Ημαθίας κ. Κωνσταντίνο Καλαϊτζίδη. Επίσης ο Μητροπολίτης ευχαρίστησε τους αδελφούς και τις αδελφές από τη Ρουμανία για την παρουσία τους στην πανήγυρη.
Της εκκλησιαστικής τάξεως επιμελήθηκε ο Αρχιμ. Ιερεμίας Γεωργαλής, προϊστάμενος της ενορίας και Αρχιερατικός Επίτροπος Βεργίνης.
Παρατίθεται η ομιλία του Μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας
«Πλουσίων δωρεών τα κρείττονα ειληφώς παρά Θεού, Κωνσταντίνε μέγιστε, καλώς εν τούτοις διέπρεψας».
Εορτάζουμε και πανηγυρίζουμε σήμερα τη μνήμη των αγίων θεοστέπτων βασιλέων και ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης, τους οποίους τιμούμε ιδιαιτέρως στον περικαλλή αυτόν ναό της πόλεώς μας που είναι αφιερωμένος στους δύο μεγάλους αυτούς αγίους της Εκκλησίας μας.
Tιμούμε στα πρόσωπα ενός αυτοκράτορος, του αγίου Κωνσταντίνου, και της ευσεβούς μητέρας του, της αγίας Ελένης, τον πρώτο θρίαμβο της Εκκλησίας μας. Γιατί για την Εκκλησία του Χριστού, η οποία επί τρεις αιώνες δοκιμαζόταν από τους διωγμούς, η θαυμαστή αποκάλυψη του συμβόλου του Σταυρού του Κυρίου, λίγο πριν από την κρίσιμη μάχη του νεαρού Κωνσταντίνου με τον αντίπαλό του και η νίκη που ακολούθησε, σήμανε το τέλος των πολύχρονων διωγμών της, σήμανε το τέλος της εποχής των κατακομβών, σήμανε την ώρα της ελεύθερης εκφράσεως της πίστεώς της.
Τιμούμε ακόμη στα πρόσωπα των δύο θεοστέπτων αγίων βασιλέων και κυρίως της αγίας Ελένης την εύρεση του Τιμίου και ζωοποιού Σταυρού του Κυρίου μας, αλλά και τη διάσωση και ανάδειξη των ηγιασμένων τόπων της επιγείου παρουσίας του Κυρίου μας, του φρικτού Γολγοθά και του Παναγίου Τάφου.
Τιμούμε όμως ιδιαιτέρως φέτος, που εορτάζουμε την επέτειο των 1700 ετών από τη σύγκληση στη Νίκαια της Βιθυνίας της Α´ Οικουμενικής Συνόδου, τον αίτιο αυτής της Συνόδου, τον ευσεβή αυτοκράτορα άγιο Κωνσταντίνο, ο οποίος συνεκάλεσε τους 318 θεοφόρους πατέρες προκειμένου να επιλύσουν το μεγάλο πρόβλημα που είχε προκύψει με τις αιρετικές και βλάσφημες διδασκαλίες του Αρείου, εναντίον του προσώπου του Κυρίου μας, και να τις καταδικάσουν, διαφυλάσσοντας έτσι ακαινοτόμητη την Ορθόδοξη πίστη μας και συντάσσοντας τα πρώτα άρθρα του Συμβόλου της πίστεως.
Τόσο οι διωγμοί τους οποίους υπέμεινε η Εκκλησία του Χριστού επί τρεις αιώνες όσο και η μεγάλη ταλαιπωρία και το σχίσμα που προκάλεσε ο Άρειος με τη διδασκαλία του, ήταν πολύ μεγάλες δοκιμασίες για την Εκκλησία, η οποία είχε μόλις αρχίσει να απολαμβάνει την ελευθερία της.
Ο Θεός όμως επέτρεψε μέσα στο πάνσοφο σχέδιό του για τους ανθρώπους και την Εκκλησία του αυτούς τους μεγάλους πειρασμούς. Επέτρεψε να διέλθουν όσοι πίστευσαν σε Αυτόν «διά πυρός και ύδατος», να δοκιμάσουν διωγμούς και μαρτύρια, κινδύνους και ταλαιπωρίες, όχι μόνο από τους ειδωλολάτρες αυτοκράτορες αλλά και από τους «ψευδαδέλφους» τους, όπως τους χαρακτηρίζει ο απόστολος Παύλος, από τους αιρετικούς οπαδούς του Αρείου, οι οποίοι εδίωξαν τους ορθοδόξους με πρώτον τον Μέγα Αθανάσιο με μανία και κακία ανάλογη αυτής των ειδωλολατρών.
Και όταν ο Θεός έκρινε ότι οι θυσίες και οι δοκιμασίες αυτές ήταν αρκετές, χρησιμοποίησε ως όργανα της θείας Προνοίας του τους δύο αγίους που τιμούμε σήμερα, τον Μέγα Κωνσταντίνο και τη μητέρα του την αγία Ελένη, για να βοηθήσουν και να στηρίξουν την Εκκλησία του.
Πολλοί άνθρωποι διερωτώνται αν υπάρχει Θεός που παρακολουθεί όσα συμβαίνουν στον κόσμο και ρυθμίζει τις εξελίξεις και στην Εκκλησία του αλλά και στον κόσμο. Αρκετοί είναι εκείνοι που το αμφισβητούν, γιατί περιμένουν να δουν τον Θεό αυτοπροσώπως να επεμβαίνει και να δίδει λύσεις σε όσα συμβαίνουν. Όμως ο Θεός επεμβαίνει με εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν που νομίζουμε εμείς οι άνθρωποι, και συχνά επεμβαίνει σε διαφορετική στιγμή από αυτή που θεωρούμε εμείς κατάλληλη.
Ο Θεός επεμβαίνει στην ιστορία του κόσμου και των ανθρώπων, επεμβαίνει στην ιστορία και στη ζωή της Εκκλησίας του μέσω των προσώπων που Εκείνος θεωρεί κατάλληλα για την κάθε περίσταση και την κάθε χρονική στιγμή. Και όπως στην αρχή είχε επιλέξει ένα διώκτη του, τον Σαύλο, για να τον αναδείξει τον απόστολο των Εθνών Παύλο, έτσι και τώρα επιλέγει έναν νεαρό βασιλέα για να τον αναδείξει ισαπόστολο, για να τον αναδείξει μαζί με τη μητέρα του την αγία Ελένη προστάτες και υπερμάχους της χριστιανικής πίστεως.
Και οι δύο φάνηκαν άξιοι του έργου που τους εμπιστεύθηκε ο Θεός. Δέχθηκαν την πλούσια δωρεά του και την αξιοποίησαν διαπρέποντας με αυτήν, όχι για το δικό τους συμφέρον, αλλά για το συμφέρον της Εκκλησίας και του κόσμου ολόκληρου.
Γι’ αυτό και εμείς θα πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό και να φροντίζουμε να αξιοποιούμε όποια δωρεά του Θεού έχουμε στη ζωή μας και να ενεργούμε στο μέτρο των δυνατοτήτων μας προς το συμφέρον των αδελφών μας και της Εκκλησίας, ώστε και να τιμούμε τους αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη, τους προστάτες της ενορίας σας αλλά και να αξιωθούμε των ουρανίων δωρεών, τις οποίες επιφυλάσσει ο Θεός σε όλους όσους θα καλλιεργήσουν και θα αυξήσουν τα τάλαντα που τους έχει δώσει, όπως οι τιμώμενοι άγιοι.
