Το εξαιρετικό γεγονός της Θαυμαστής Αλιείας (Λκ. έ, 1-11) έφερε τον Πέτρο κατενώπιον ενός ακόμα μεγαλύτερου θαύματος, του κατεξοχήν Θαύματος, που είναι η ίδια η ύπαρξη του Κυρίου Ιησού Χριστού. Μπροστά στον Κύριο ο Πέτρος καταλαμβάνεται από δέος συνειδητοποιώντας την απόσταση που τον χωρίζει από ταπεινό και παντοδύναμο Θεό. Όμως ο Πέτρος δεν έμεινε στην κατάσταση του δέους, αλλά προχωράει ένα βήμα παρακάτω από αυτό· μετατρέπει τον ίλιγγο του δέους ενώπιον της αυτο-αποκάλυψης του Θεού σε ίλιγγο μετανοίας. Καταδικάζει τον εαυτό του στην Κόλαση -όπως μάς δίδαξε ο Άγιος Σιλουανός ότι πρέπει να κάνουμε- και ο Κύριος Ιησούς Χριστός τού ανοίγει αμέσως τον Παράδεισο. Η μετάνοια του Πέτρου ανταμείβεται αμέσως με την πνευματική του προαγωγή από ψαρά σε ψαρά ανθρώπων και στον πρώτο των Αποστόλων Του.
Η μετάνοια ενώπιον του ταπεινού και παντοδύναμου Θεού είναι η κατεξοχήν κενωτική εμπειρία. Ο άνθρωπος που ίσταται εν μετανοία κατενώπιον του Θεού λαμβάνει γνώση της αναξιότητάς του, βλέπει να τον κατακλύζει το σκοτάδι των παθών του, συνειδητοποιεί την μηδαμινότητά του, μισεί τον εαυτό του για το χάλι του, αντιλαμβάνεται πως επιβαρύνει με τα πάθη του ολόκληρη την Δημιουργία, κλαίει ως να είναι ο χειρότερος αμαρτωλός σε όλον τον κόσμο αφού δεν ξέρει κανέναν τόσο καλά όσο τον εαυτό του, αλλά δεν χάνει την πίστη του στον Κύριο. Ο άνθρωπος που κράζει εν μετανοία βγάζει κραυγή από την Κόλαση που φτάνει μέχρι τον Παράδεισο. Στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος, που εν μετανοία κραυγάζει ταπεινά στον Κύριο, απλώνει το χέρι του στον Θεό, που εν Αγίω Πνεύματι του έχει ήδη απλώσει το δικό Του για να τον σώσει πριν καν αυτός ακόμα γεννηθεί.
Ο άνθρωπος που μετανοεί συγκινεί αμέσως τον Θεό, γιατί ο Θεός αναγνωρίζει στην μετάνοιά του την κινητοποίηση της ελευθερίας του. Ο Θεός μάς έφτιαξε για να μείνουμε ελεύθερα στον Παράδεισο και θέλει το ίδιο ελεύθερα να επιστρέψουμε σε αυτόν. Δεν έχουμε σαδιστή θεό που μάς επιβάλλει βάσανα για να μάς τιμωρήσει επειδή Τον αρνούμαστε, αντιθέτως εμείς οι ίδιοι είμαστε οι πιο βαθιές αιτίες των βασάνων μας όσο επιμένουμε να ζούμε ωσάν ο Τριαδικός Θεός να μην υπάρχει. Έρχεται όμως κάποια στιγμή που ο καθένας μας κάνει ελεύθερα ένα μικρό αποφασιστικό βήμα εν μετανοία προς τον Κύριο και τότε Αυτός μάς κάνει αμέσως αισθητή την παρουσία Του: Μιλά ήσυχα μες στην καρδιά μας, μάς δίνει την ειρήνη και την αγάπη Του, μάς δίνει την έμπνευση να υπηρετούμε τα αδέλφια Του, μάς δίνει Χαρά από την «προαιώνια Χαρά» του Παναγίου Πνεύματός Του, μάς επιτρέπει να ανοιγόμαστε ο ένας στον άλλον σαν να γνωριζόμαστε από πάντα, μάς παρηγορεί στις δύσκολες στιγμές μας και κάθε μέρα μάς αγιάζει κι άλλο.
Ο άνθρωπος που μετανοεί παραδίδεται ολοκληρωτικά στον Κύριο και στο εξής κάθε στιγμή είναι και μια έκπληξη, γιατί ο Ζωντανός Θεός, όντας απείρως εφευρετικός μες στην καλοσύνη Του για να μάς σώσει, ποτέ δεν εμφανίζεται δυο φορές ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, όπως επίσης γιατί ο άνθρωπος που μετανοεί βαθιά δεν είναι ποτέ ο ίδιος άνθρωπος που ήταν χθες. Η μετάνοια είναι όπως το ταγκό για δύο και καθώς αυτός που μετανοεί παραδίδεται σε στροβίλισμα χορού με Θεό που μάς συνεπαίρνει, όπως τον Πέτρο, κάθε στροβίλισμα του χορού γίνεται αγκαλιά που χωράει κι άλλους, γίνεται αγκαλιά που τους χωράει όλους, ώστε να μην λείψει, ει δυνατόν, κανείς από την αιώνια Γιορτή της Βασιλείας του Πατρός και του Υιού και του Παναγίου Πνεύματος.
Ο Πρωτοπρεσβύτερος Δρ. Γεώργιος Λέκκας είναι κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου, Κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου. Τα δύο τελευταία βιβλία του, Ο ΑΝΟΙΚΤΟΣ ΘΕΟΣ ΚΙ Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ και τα 33 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ, κυκλοφορήθηκαν πρόσφατα από τις Εκδόσεις Εν Πλω.
