Ο π. Χρυσόστομος Δ. Αθανασόπουλος, εφημέριος του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Παραλίας Πατρών και πνευματικό παιδί του μακαριστού ιερομόναχου, μοιράζεται βιώματα με τον σεβάσμιο κληρικό, που εκοιμήθη σε ηλικία 96 ετών. «Αποτελούν για μένα πολύτιμη πνευματική παρακαταθήκη, ζωντανή εμπειρία πίστης» λέει
«Ο πατήρ Στέφανος δεν δίδασκε μόνο με λόγια, αλλά κυρίως με το παράδειγμά του. Ήταν υπόδειγμα ιερέως, με σκυμμένο το κεφάλι, βυθισμένος στην ευχή, με απόλυτη λειτουργική ακρίβεια και σεμνότητα»
Από τη ΣΤΕΦΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ*
Η εκδημία του π. Στεφάνου Αναγνωστόπουλου, την Καθαρά Τρίτη 24 Φεβρουαρίου σφράγισε το τέλος μιας μακράς και καρποφόρας διακονίας στην Εκκλησία. Σε ηλικία 96 ετών, ο σεβάσμιος κληρικός άφησε πίσω του ένα ζωντανό πνευματικό αποτύπωμα, καρπό πίστης, θυσιών και αδιάλειπτης προσφοράς.
Ο μακαριστός ιερομόναχος υπήρξε μορφή πνευματικής ακτινοβολίας, ένας ταπεινός εργάτης του Ευαγγελίου, που ανέπαυσε ψυχές, καθοδήγησε ανθρώπους στη μετάνοια και βίωσε με αυθεντικότητα το μυστήριο της Εκκλησίας. Οσοι αξιώθηκαν να τον γνωρίσουν από κοντά δεν μιλούν μόνο για έναν χαρισματικό πνευματικό, αλλά για έναν άνθρωπο που ενσάρκωνε την προσευχή, την αγάπη και την εμπειρία της θείας χάριτος.
Στις γραμμές που ακολουθούν, ο π. Χρυσόστομος Δ. Αθανασόπουλος εφημέριος του Ι. Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Παραλίας Πατρών -πνευματικό παιδί του μακαριστού Γέροντα- καταθέτει όσα έζησε κοντά του. Πρόκειται για μια μαρτυρία που δεν αποσκοπεί στον εντυπωσιασμό, αλλά στη διατήρηση μιας πολύτιμης πνευματικής παρακαταθήκης, μιας ζωντανής μνήμης που συνεχίζει να φωτίζει και να εμπνέει. Μέσα από τα περιστατικά και τις εμπειρίες που περιγράφει, αναδεικνύονται το ήθος, η ταπείνωση και η βαθιά σχέση του μακαριστού Γέροντα με τον Θεό και τον άνθρωπο, αφήνοντας ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα πίστης και ελπίδας.
ΕΥΛΟΓΙΑ
«Όσα έζησα κοντά στον άγιο γέροντα πατέρα Στέφανο Αναγνωστόπουλο αποτελούν για μένα πολύτιμη πνευματική παρακαταθήκη, μια ζωντανή εμπειρία πίστεως που δύσκολα αποτυπώνεται με λέξεις. Είχα τη μεγάλη ευλογία να γνωρίσω από κοντά τον μακαριστό πλέον ιερομόναχο π. Στέφανο Αναγνωστόπουλο. Και λέω “να γνωρίσω από κοντά”, γιατί, πριν ακόμη έρθει στην Πάτρα, τον γνωρίζαμε όλοι μας κατά κάποιον τρόπο: από τα βιβλία του, από τον λόγο του, από τη φήμη ενός πνευματικού πατρός που για δεκαετίες αναπαύει ψυχές, οδηγεί στη μετάνοια και διδάσκει την οδό της νοεράς προσευχής», αναφέρει στην «Ο.Α.» ο π. Χρυσόστομος και συνεχίζει: «Η προσωπική μας γνωριμία και, κυρίως, η εμπειρία της παρουσίας του ανάμεσά μας σφραγίστηκε όταν, για περίπου 15 χρόνια, ερχόταν κατά τους θερινούς μήνες και, στη συνέχεια, όταν ο Θεός οικονόμησε να ζήσει μόνιμα στην Πάτρα τα τελευταία χρόνια, εκκλησιαζόμενος στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Παραλίας Πατρών, όπου υπηρετώ ως εφημέριος».
Η ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΑ ΤΟΥ
Ο ίδιος αναφέρει: «Μετά από μια ζωή γεμάτη διακονία και πνευματικούς κόπους, ο πατήρ Στέφανος πέρασε στη “σιωπηλή” περίοδο της ωριμότητας – εκείνη που δεν κάνει θόρυβο, αλλά αφήνει βαθύτερο ίχνος, μεταδίδοντας τον θείο λόγο με ζήλο και αυταπάρνηση, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του. Σε ηλικία 96 ετών στεκόταν όρθιος στο ιερό βήμα, με δύναμη που δεν εξηγείται ανθρώπινα, αλλά μόνο ως καρπός θείας χάριτος. Δίπλα του στάθηκε πάντοτε η ευλογημένη πρεσβυτέρα του, Ελένη, η οποία αργότερα ακολούθησε τον μοναχικό δρόμο ως μοναχή Ευφραιμία. Η παρουσία της ήταν σιωπηλή αλλά ουσιαστική, στήριγμα και συνοδοιπόρος στον αγώνα του. Διακριτική, ευγενής και ολιγόλογη, με πηγαίο, παιδικό χαμόγελο. Μαζί πορεύτηκαν σε μια ζωή ολοκληρωτικά αφιερωμένη στον Χριστό και στην Εκκλησία. Ο πατήρ Στέφανος υπήρξε δάσκαλος της νοεράς προσευχής. Δεν δίδασκε μόνο με λόγια, αλλά κυρίως με το παράδειγμά του. Ηταν υπόδειγμα ιερέως, με σκυμμένο το κεφάλι, βυθισμένος στην ευχή, με απόλυτη λειτουργική ακρίβεια και σεμνότητα».
«Όταν στεκόταν στο Ιερό Βήμα εξέπεμπε κατάνυξη σε όλο το ναό»
«Πολλές φορές κατά τη Θεία Λειτουργία άφθονα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου»
Σχετικά με την βιωματική παρουσία του μακαριστού Γέροντα κατά τη διάρκεια του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, υπογραμμίζει: «Όταν στεκόταν στο Ιερό Βήμα, εξέπεμπε κατάνυξη που διαχεόταν σε όλο τον ναό. Η παρουσία του επέβαλλε σιωπή, συστολή και ιεροπρέπεια. Πολλές φορές, κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, άφθονα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του. Ιδιαίτερα κατά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, φαινόταν βαθιά συγκλονισμένος, σαν να ζούσε εκείνη τη στιγμή το μυστήριο με όλη του την ύπαρξη. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη χαρά του το βράδυ της Αναστάσεως. Σκιρτούσε ολόκληρος από αγαλλίαση και παρότρυνε όλους να χαίρονται και να ζουν την αναστάσιμη χαρά του Χριστού. Η φωνή του είχε μια παιδική καθαρότητα, μια αυθεντική χαρά που παρέσυρε ακόμη και τον πιο σκυθρωπό άνθρωπο να υψώσει το βλέμμα του προς το φως της Αναστάσεως».
Δέος και συγκίνηση από το συγκλονιστικό γεγονός με το ιερό λείψανό του!
«Τη στιγμή που σήκωσαν το σκήνωμά του και ενώ οι καμπάνες ηχούσαν πανηγυρικά, έπεσε η γενική ασφάλεια του ρεύματος και έσβησαν όλα τα φώτα. Ο επίτροπος του ναού, διαπίστωσε άφωνος ότι οι ηλεκτρικές καμπάνες συνέχιζαν να κτυπούν κανονικά. Θυμηθήκαμε τον στίχο του Δ. Σολωμού: «Ο ουρανός καμάρωνε και η γη χειροκροτούσε»
Ο π. Χρυσόστομος Αθανασόπουλος καταγράφει με συγκίνηση όσα θαυμαστά συνέβησαν την ημέρα που «έφυγε»: «Ο πατήρ Στέφανος εκοιμήθη στην Πάτρα την Καθαρά Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2026, σε ηλικία 96 ετών. Στον ναό μας (Ι. Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Παραλίας Πατρών) τελέστηκε τρισάγιο από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πατρών κ. Χρυσόστομο, παρουσία ιερέων και πλήθους λαού, πριν το σκήνωμά του μεταφερθεί στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας Αμφιάλης, στην Αθήνα, όπου τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία.
Ιδιαίτερα ανεξήγητο και συγκλονιστικό ήταν το γεγονός που συνέβη όταν το λείψανό του έφευγε από τον ναό μας για να μεταβεί στην Αθήνα. Τη στιγμή που σήκωσαν το σκήνωμά του και ενώ οι καμπάνες ηχούσαν πανηγυρικά, έπεσε η γενική ασφάλεια του ρεύματος και έσβησαν όλα τα φώτα. Ο επίτροπος του ναού, που είναι ηλεκτρολόγος, διαπίστωσε άφωνος ότι, παρότι δεν υπήρχε ρεύμα ούτε άλλη πηγή τροφοδοσίας, οι ηλεκτρικές καμπάνες συνέχιζαν να κτυπούν κανονικά. Αυτό κράτησε μέχρι τη στιγμή που η νεκροφόρα απομακρύνθηκε από τον ναό. Ήταν ένα γεγονός που ξεπερνά την ανθρώπινη λογική και άφησε σε όλους μας δέος και συγκίνηση. Μας θύμισε το στίχο του Δ. Σολωμού: ‘Ο ουρανός καμάρωνε και η γη χειροκροτούσε’. Δύο πούλμαν από την ενορία μας μετέβησαν στη Φωκίδα, στην Ιερά Μονή Βαρνάκοβας όπου συμμετείχαμε στο τρισάγιο και στην ταφή του σκηνώματός του και λάβαμε για τελευταία φορά την ευχή του».
ΘΕΟΦΩΤΙΣΤΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ
Ο εφημέριος του Ι. Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου και πνευματικό παιδί του μακαριστού ιερέα καταλήγει : «Ο γέροντας μας πατήρ Στέφανος υπήρξε για εμάς ένας ευλογημένος και θεοφώτιστος ποιμένας, ένας άνθρωπος που έζησε το Ευαγγέλιο στην πράξη. Με την ταπείνωση, την προσευχή και την ανιδιοτελή αγάπη του, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στις ψυχές μας. Η μνήμη του παραμένει ζωντανή ως φάρος πίστεως και ελπίδας Για εμένα προσωπικά, ο πατήρ Στέφανος υπήρξε μάθημα ιεροσύνης, μάθημα ταπεινώσεως και προσευχής. Ευγνωμονώ τον Θεό που τον είχαμε κάθε Κυριακή στην ενορία μας που τον γνώρισα και αξιώθηκα να συλλειτουργήσω μαζί του. Είθε η ευχή του να μας συνοδεύει πάντοτε στον πνευματικό μας αγώνα».
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΕΚΝΟ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΤΗΣ ΑΡΙΖΟΝΑΣ
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σεβάσμιος κληρικός γεννήθηκε το 1930 στη Δράμα. Από τα πρώτα του βήματα ως έγγαμος κληρικός και πατέρας επτά παιδιών έως την ώριμη πνευματική του πατρότητα, πορεύτηκε με συνέπεια και αυταπάρνηση. Υπήρξε πνευματικό τέκνο του Γέροντος Εφραίμ του Κατουνακιώτη και του Γέροντος Εφραίμ της Αριζόνας, από τους οποίους διδάχθηκε το ασκητικό φρόνημα και την αδιάλειπτη προσευχή. Η εξόδιος ακολουθία στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας Αμφιάλης αποτέλεσε συγκλονιστική μαρτυρία της αγάπης του λαού, καθώς πλήθος πιστών συνέρρευσε για να λάβει την τελευταία του ευχή. Ανάλογη ήταν η συμμετοχή και κατά την ταφή του στην Ιερά Μονή Βαρνάκοβας, όπου αναπαύεται πλέον εν αναμονή της κοινής Αναστάσεως.
*Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Ορθόδοξη Αλήθεια”
