Από τη Λούρδη της Γαλλίας, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος απηύθυνε ομιλία στη Γενική Συνέλευση της Ρωμαιοκαθολικής Ιεραρχίας της Γαλλίας, καλώντας τους Χριστιανούς να αντιμετωπίσουν τις πνευματικές, κοινωνικές και οικολογικές κρίσεις της εποχής με ταπείνωση, συνεργασία και ανανεωμένη δέσμευση στην ενότητα. Παράλληλα, μίλησε με σαφήνεια για τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη στάση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ο Πατριάρχης υπενθύμισε την πρώτη του επίσκεψη στη Λούρδη το 1995 και αναφέρθηκε στην πορεία προσέγγισης Καθολικών και Ορθοδόξων, επικαλούμενος τις ελπίδες των προκατόχων του και την καθοδήγηση της Θεοτόκου. Όπως σημείωσε, η Λούρδη υπενθυμίζει ότι ο Θεός «εργάζεται θαύματα» ανάμεσα στους ταπεινούς, συμφιλιώνοντας ψυχή και σώμα και ανανεώνοντας την ελπίδα σε μια εποχή υλισμού και αθεΐας που εξακολουθεί να αφήνει το αποτύπωμά της. 
Φροντίδα για τη δημιουργία και συνεργασία πίστης και επιστήμης
Ο Πατριάρχης ανανέωσε την πολυετή του έκκληση για «οικολογική μετάνοια» και δράση υπέρ της προστασίας της δημιουργίας, συνδέοντας την 1η Σεπτεμβρίου, Ημέρα Προσευχής για τη Δημιουργία, με το χριστιανικό καθήκον θεραπείας ενός «τραυματισμένου κόσμου». Προειδοποίησε ενάντια στην αντιπαράθεση πίστης και επιστήμης, τονίζοντας ότι η χάρη του Θεού «διαπερνά όλη τη δημιουργία» και ότι «οι επιστήμονες και οι πιστοί διαβάζουν το ίδιο βιβλίο, τη σοφία του Θεού γραμμένη στον κόσμο».
Καταδίκασε τη συνωμοσιολογία και την «πνευματική τύφλωση» που αναδύθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας και της συζήτησης για το κλίμα, καλώντας σε επιστροφή στην εγκράτεια, την υπομονή και τη «χαρά της αποποίησης» έναντι της υπερκατανάλωσης.
Φιλία μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών και ο δρόμος προς την ενότητα
Αναφερόμενος στη Β’ Σύνοδο του Βατικανού και στην άρση των αναθεμάτων του 1054, ο Πατριάρχης εξήρε τη θεολογική συμβολή της Γαλλίας και των μορφών που προώθησαν τον διάλογο Ανατολής και Δύσης, όπως οι Yves Congar και Henri de Lubac. Τόνισε ότι η «αληθινή παράδοση δεν είναι συντηρητική αλλά δημιουργική», μεταφράζοντας την αιώνια πίστη «στο εδώ και τώρα», ενώ η πορεία προς την ενότητα απαιτεί συγχώρηση, υπομονετικό διάλογο και έμπρακτη αγάπη.
Προειδοποίηση κατά του εθνοφυλετισμού – Σαφής τοποθέτηση για την Ουκρανία
Αναφερόμενος στην πολιτικοποίηση και την εργαλειοποίηση της θρησκείας, ο Πατριάρχης καταδίκασε τον εθνοφυλετισμό ως «σύγχρονη αίρεση», ήδη καταδικασμένη από τη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 1872. Μιλώντας για την Ουκρανία, δήλωσε: «Εμείς, ασκώντας τα κανονικά και ιστορικά μας προνόμια, χορηγήσαμε αυτοκεφαλία στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, εξασφαλίζοντας έτσι στους πιστούς της χώρας την άνθιση της χριστιανικής τους ζωής με ελευθερία συνείδησης, ομολογίας και έκφρασης».
Καταδίκασε τον πόλεμο της Ρωσίας, λέγοντας ότι με την επίθεση κατά του Κιέβου «η Μόσχα έχει δημιουργήσει μια νέα συμμαχία, θεμελιωδώς αντίθετη προς το Ευαγγέλιο και την Ορθοδοξία», σύροντας «ένα κάποτε βαθιά ευσεβές έθνος στην άβυσσο της ασέβειας».
«Η τραγωδία των Ουκρανών γυναικών και παιδιών, που υφίστανται καθημερινά μια καταιγίδα από βόμβες και πυραύλους είναι και δική μας τραγωδία», πρόσθεσε.
Εξήρε, τέλος, τη στάση της Γαλλίας, σημειώνοντας ότι «όπως και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Κράτος, η Εκκλησία και η κοινή γνώμη της Γαλλίας αναγνωρίζουν ότι το διακύβευμα είναι το μέλλον της Ευρώπης, η ακεραιότητά της, όχι μόνο εδαφική αλλά και ηθική».
Διαθρησκειακός διάλογος και θεραπεία του σύγχρονου μηδενισμού
Αναφερόμενος στα κείμενα Nostra Aetate και στη Σύνοδο της Κρήτης (2016), ο Πατριάρχης επανέλαβε ότι ο ειλικρινής διαθρησκειακός διάλογος είναι ο δρόμος προς την «αμοιβαία εμπιστοσύνη», τη συμφιλίωση και την «άνωθεν ειρήνη», που επιτυγχάνεται όχι με τα όπλα αλλά με την αγάπη.
Εναντιώθηκε στον «διπλό μηδενισμό» της διάλυσης ή τεχνητής ανακατασκευής των ταυτοτήτων και κάλεσε τους Χριστιανούς να απορρίψουν την απομόνωση της πίστης και να αναζωπυρώσουν την αποστολική μαρτυρία τους στον κόσμο.
Ελπίδα στη νέα γενιά
Κλείνοντας, ο Πατριάρχης απευθύνθηκε στους νέους, τους οποίους χαρακτήρισε «το ζωντανό παρόν της Εκκλησίας». Εξήρε την πίστη, την όρεξη και τη διάθεσή τους για διακονία, που αποδεικνύουν ότι το Ευαγγέλιο εξακολουθεί να έχει αντίκτυπο. Κάλεσε τους ποιμένες να «προσεύχονται, να ακούν και να καθοδηγούν» τους νέους, ώστε η ελπίδα τους να γίνει εργαλείο πνευματικής ανανέωσης και ενότητας.
Αντλώντας ξανά έμπνευση από τη Λούρδη, ο Πατριάρχης έκλεισε την ομιλία του με την επίκληση της Παναγίας, ζητώντας «υπομονή και ταπείνωση», ώστε οι Χριστιανοί να είναι αυθεντικοί μάρτυρες του Εσταυρωμένου και Αναστάντος Χριστού «για τη ζωή του κόσμου».
