του π. Γεωργίου Λέκκα*
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, που έκανε το Θαύμα στον γάμο της Κανά για το χατίρι της Μητέρας Του, ανέστησε τον γιο της χήρας της Ναΐν (Λκ. ζ΄, 11-16) ίσως γιατί η χαροκαμένη μάνα του Τού θύμισε την τύχη και της δικής Του Μάνας.
Τρία στοιχεία, που τα παραθέτει διαδοχικά ο Ευαγγελιστής Λουκάς, μάς επιτρέπουν να δούμε την σκηνή που προηγήθηκε της νεκρανάστασης ως προτύπωση, κατά τον Ευαγγελιστή, της ταφής του Ίδιου του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Ο γιος της χήρας ήταν «μονογενής» της όπως ο Χριστός, ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού και Πατρός, Μονογενής και εκ Μητρός. Ύστερα, η χαροκαμένη μάνα της Ναΐν δεν έχει άνδρα να της παρασταθεί, όπως η Παναγία μας – πολύ μικρότερη από τον Ιωσήφ όταν αυτός την πήρε υπό την προστασία του και που ίσως να μην ήταν πια καν στη ζωή κατά τον ενταφιασμό του Κυρίου-, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο Ίδιος πάνω από τον Σταυρό εμπιστεύθηκε την Μητέρα Του στα χέρια του αγαπημένου του μαθητή Ιωάννη. Τέλος, κόσμος ακολουθούσε τον νεαρό νεκρό, όπως το έκαναν για τον Ίδιο τον Χριστό η Μητέρα Του κι οι υπόλοιπες Μυροφόρες.
Ο Θεάνθρωπος Ιησούς προφανώς γνώριζε κατά τον Ευαγγελιστή Λουκά, που μόνος αυτός από όλους τους Ευαγγελιστές περιγράφει το περιστατικό της Υπαπαντής του Κυρίου (Λκ. β΄ 22-40), ό,τι ακριβώς προφήτευσε ο Δίκαιος Συμεών κατά την υποδοχή του Κυρίου στον Ναό, ότι δηλαδή θα ερχόταν μια μέρα που η Κυρία Θεοτόκος θα υφίστατο πόνο σαν από αιχμηρό ξίφος μέσα στην καρδιάς Της.
Δεν υπάρχει μάνα που να πόνεσε για την απώλεια του γιου της τόσο πολύ και τόσο βαθιά όσο η Παναγία μας για τον θάνατο του Υιού της. Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης έγραψε πως η Παναγία πόνεσε για τον θάνατο του Κυρίου μας όσο καμία μάνα, γιατί η αγάπη της Κυρίας Θεοτόκου για τον Υιό της είναι μυστήριο που ξεπερνάει τις ικανότητες του ανθρώπινου μυαλού να το συλλάβει, επειδή προφανώς αυτή η αγάπη αποτελεί τμήμα του Μυστηρίου της Θείας Ενανθρώπησης που έλαβε χώρα εντός της Παναγίας.
Ο άφατος πόνος της Παναγίας για τον θάνατο του Κυρίου Ιησού εξηγείται επίσης από το γεγονός της απόλυτης αναμαρτησίας της. Σύμφωνα με τη δογματική θέση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όπως αυτή προοδευτικά διαμορφώθηκε, ενώ ο Χριστός είναι αναμάρτητος κατά φύση, η Παναγία Μητέρα Του υπήρξε αναμάρτητη από επιλογή Της και υπό την προστασία της Θείας Χάριτος. Ο Άγιος Σιλουανός γράφει πάλι χαρακτηριστικά πως η Παναγία μας «ουδέποτε αμάρτησε ούτε καν με τη σκέψη». Όσο πιο αθώος είναι κανείς τόσο μεγαλύτερος ο πόνος του για την αδικία που υφίσταται. Κι επειδή κανείς, εκτός του Χριστού, δεν υπήρξε ποτέ αναμάρτητος και αθώος όπως η Παναγία μας, κανείς μας δεν μπορεί ούτε καν να διανοηθεί τον πόνο της αναμάρτητης Κυρίας Θεοτόκου για τον άδικο θάνατο του αναμάρτητου Υιού Της.
Ο Χριστός βέβαια ως Θεάνθρωπος αγαπάει το ίδιο δίκαιους και αμαρτωλούς, μοιράζεται το ίδιο τον πόνο του καθενός μας καθώς πέθανε για να ζήσει έως κι ο πιο αμαρτωλός, γι’ αυτό κι ο πόνος του καθενός μας είναι η μεγάλη μας ευκαιρία για να μάθουμε τί ακριβώς κάνει ο Χριστός για μας και τί πρέπει να κάνουμε κι εμείς για όλα τα αδέλφια Του που πάσχουνε αν θέλουμε πράγματι να Τον ευχαριστήσουμε για όσα κάνει και για μας.
15.10.25.
*Ο Πρωτοπρεσβύτερος Δρ. Γεώργιος Λέκκας είναι κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου, Κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου. Τα δύο τελευταία βιβλία του, Ο ΑΝΟΙΚΤΟΣ ΘΕΟΣ ΚΙ Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ και τα 33 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ, εκδόθηκαν το Καλοκαίρι του 2025 από τις Εκδόσεις Εν Πλω.
