Ο Πατριάρχης Σερβίας κ. Πορφύριος, παρέστη στις 16 Σεπτεμβρίου 2025, στην κρύπτη του Ιερού Ναού του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι, στη λαμπρή εκδήλωση προς τιμήν της συμπληρώσεως πενήντα ετών μοναχικού βίου του Επισκόπου Χβόσταν κ. Αλεξίου.
Καθώς απηύθυνε χαιρετισμό στους παρισταμένους, και πρωτίστως στον Επίσκοπο Αλέξιο, ο Πατριάρχης κ. Πορφύριος τόνισε: «Μεγάλη είναι η χαρά που συγκεντρωθήκαμε εδώ, υπό την σκέπη του καθολικού ναού του λαού μας, και ουσιαστικά υπό την ευλογία του Αγίου Σάββα, στον οποίο ο ναός αυτός είναι αφιερωμένος. Διότι όπου και αν συναθροιζόμαστε στο όνομα του Χριστού, εκεί είναι παρούσα όλη η Εκκλησία, ουρανός και γη μαζί· διότι μέσα στην Εκκλησία μας τίποτε δεν είναι ατομικό και μεμονωμένο, σε αντίθεση με το πνεύμα της εποχής μας. Όλα είναι προσωπικά, και επομένως όλα είναι και συλλογικά· ό,τι είναι δικό σου, είναι και δικό μου· διότι όλοι είμαστε στο χέρι του Χριστού και όλοι μαζί μία Εκκλησία, η Εκκλησία του Χριστού. Γι’ αυτό και σήμερα, καθώς συναχθήκαμε εδώ, ουρανός και γη συναντώνται και όλοι μαζί, εν Αγίω Πνεύματι, χαιρόμαστε για το σημερινό ιωβηλαίο».
Υπογραμμίζοντας ότι στις ημέρες μας τα ιωβηλαία έχουν χάσει τον αληθινό τους περιεχόμενο και σημασία, ο Πατριάρχης υπενθύμισε: «Τα ιωβηλαία είναι ημέρες, στιγμές και έτη κατά τα οποία δεν θυμόμαστε απλώς γεγονότα ή πρόσωπα του παρελθόντος· δεν επιστρέφουμε στο παρελθόν, αλλά στηριζόμενοι σε αυτό, αντικρίζουμε και προγεύομαστε το μέλλον, το ζούμε ήδη ως πραγματικότητα. Διότι η πραγματικότητα της Εκκλησίας μας είναι εσχατολογική· είναι ο μέλλων αιών, που είναι παρών εδώ και τώρα, αλλά συγχρόνως ανοιχτός στη γνήσια προσωπική συμμετοχή μας σε αυτόν, και ως πρόσωπα και ως κοινότητα. Τα ιωβηλαία, λοιπόν, δεν είναι απλώς ανάμνηση, ούτε αφορμές για συγκεντρώσεις με συναισθηματική χαρά, αλλά έχουν πολύ βαθύτερη σημασία.
Τα ιωβηλαία είναι στιγμές εστιάσεως στις αρχές και τις αξίες που μας έκαναν αυτό που είμαστε στο παρόν και στον μέλλοντα αιώνα. Και συγκεντρωθήκαμε εδώ για να τιμήσουμε, ίσως ακούγεται παράξενο, ένα σπουδαίο ιωβηλαίο – τα πενήντα χρόνια από την κουρά του Επισκόπου μας Αλεξίου. Και αυτό το ιωβηλαίο, όπως κάθε άλλο, μας δίδει την ευκαιρία να εστιάσουμε στη θεμελιώδη βάση της μοναχικής κλήσεως», υπογράμμισε ο Πατριάρχης Πορφύριος, υπενθυμίζοντας την ουσία του μοναχικού αγώνα: «Κάποιος θα έλεγε πως ο μοναχός είναι άνθρωπος που εγκατέλειψε τον κόσμο, που δεν ενδιαφέρεται για τον κόσμο. Δεν είναι όμως σωστό να βλέπουμε τον μοναχισμό μόνο ως φυγή από τον κόσμο. Είναι πράγματι φυσική απομάκρυνση από τον κόσμο, όχι όμως από περιφρόνηση, διότι ο κόσμος είναι δώρο του Θεού· ούτε από απόρριψη, αλλά για την αναζήτηση ενός περιβάλλοντος μέσα στο οποίο μπορεί κανείς να θέσει την αληθινή κλίμακα αξιών στη ζωή του· να εστιάσει στον ακρογωνιαίο λίθο της υπάρξεως, δηλαδή στον Χριστό· να αναπτύξει γνήσια σχέση και κοινωνία μαζί Του, χωρίς να αρνείται τον κόσμο ούτε τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας· ώστε έτσι ανακαινιζόμενος εν Χριστώ, όχι με τις δικές του δυνάμεις, να μπορεί εκ νέου, ως νέος άνθρωπος, να αγκαλιάσει τον κόσμο και τον συνάνθρωπο».
Τονίζοντας ότι το σημερινό ιωβηλαίο δεν αφορά μόνο τον Επίσκοπο Αλέξιο, αλλά και όλους εμάς, ο Πατριάρχης επανέλαβε ότι ο μοναχικός βίος στηρίζεται σε τρεις ιερούς όρκους: υπακοή, παρθενία και ακτημοσύνη: «Η υπακοή δεν είναι δουλεία, αλλά υπακοή στο θέλημα του Θεού· η παρθενία δεν αφορά μόνο τους μοναχούς· και στον γάμο ευχόμαστε να είναι καθαρή η κοίτη και να ζουν με σωφροσύνη, με αφοσίωση του ενός στον άλλον· η ακτημοσύνη δεν είναι τυφλή άρνηση της περιουσίας, αλλά στάση ζωής ελεύθερη από την εξάρτηση από τα υλικά, με πλήρη εμπιστοσύνη στη θεία Πρόνοια· ό,τι έχουμε είναι δώρο Θεού για να το χρησιμοποιούμε προς αγάπη και κοινωνία».
Υπενθυμίζοντας ότι στην Εκκλησία υπάρχουν πολλά χαρίσματα και ποικίλοι δρόμοι, αλλά όλοι συγκλίνουν στον έναν και μοναδικό δρόμο της αγάπης προς τον Θεό και τον πλησίον, ο Πατριάρχης συνεχάρη τον Επίσκοπο Αλέξιο για το ιωβηλαίο και ευχήθηκε «η φλόγα του πρώτου ζήλου της μοναχικής ζωής να μη σβήσει ποτέ, αλλά να φλέγεται ολοένα και να γίνει αληθινή ευαγγελική, χριστοειδής και θεοειδής πυρκαγιά, φωτιά αγάπης – της άφρονος αγάπης, του θείου έρωτος – που είναι το μόνο νόημα και η μόνη ελπίδα για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, όχι μόνο δική μας αλλά και ολόκληρου του κόσμου».
Στην καλλιτεχνική ενότητα του προγράμματος συμμετείχαν οι ηθοποιοί Ντράγκαν Μιτσιάλοβιτς και Βίκτωρ Σάβιτς, η χορωδία της Θεολογικής Σχολής Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι και η νεαρή καλλιτέχνις Παυλίνα Ραντοβάνοβιτς. Παρέστησαν επίσης αρχιερείς, ιερωμένοι, θεολόγοι, επιστήμονες και γιατροί.
