Την Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026, παραμονή της μεγάλης Δεσποτικής Εορτής της Μεταμορφώσεως Του Σωτήρος, ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ. Θεόδωρος Β΄, χοροστάτησε στον Μεγάλο Πατριαρχικό Εσπερινό, ο οποίος τελέσθηκε στον Ιερό Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Νικολάου στην Ιμπραημία Αλεξανδρείας, πλαισιούμενος από τον Μητροπολίτη Ταμιάθεως κ. Γερμανό και τον Επίσκοπο Μαρεώτιδος κ. Δαμασκηνό, Πατριαρχικό Επίτροπο Αλεξανδρείας, με την παρουσία μεγάλου εκκλησιάσματος.
Μετά την Λιτή και την ευλογία των σταφυλιών, ακολούθησε μία από τις πλέον συγκινητικές και ιστορικές στιγμές για την τοπική Εκκλησία. Ο Πατριάρχης τέλεσε τη μοναχική κουρά δύο νέων Αιγυπτίων γυναικών, οι οποίες, ύστερα από μακρά περίοδο πνευματικής προετοιμασίας, δοκιμασίας και υπακοής, αφιέρωσαν ολοκληρωτικά τη ζωή τους στον Σωτήρα Χριστό, λαμβάνοντας τα μοναχικά ονόματα Ξένια και Ματρώνα.
Η πρώτη εκ των δύο μοναζουσών έλαβε το όνομα Ξένια, αφενός προς τιμήν της Οσίας Ξένης και αφετέρου προς τιμήν της μακαριστής Γερόντισσας Ξένης της Αίγινας, πρώτης Ηγουμένης της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος Αιγίνης, την οποία ίδρυσε ο Άγιος Νεκτάριος. Η μακαρία Γερόντισσα Ξένη, στερημένη από το φως των σωματικών οφθαλμών, υπήρξε μία από τις πρώτες και εκλεκτότερες πνευματικές θυγατέρες του Αγίου, διακρινόμενη για τη βαθειά ταπείνωση, την υπακοή και την αγία βιοτή της, αφήνοντας ανεξίτηλη παρακαταθήκη στην ιστορία του γυναικείου μοναχισμού.
Η δεύτερη μοναχή έλαβε το όνομα Ματρώνα, προς τιμήν της Αγίας Ματρώνας της Αομμάτου εκ Ρωσίας, η οποία, μολονότι γεννήθηκε τυφλή, αξιώθηκε από Τον Θεό του χαρίσματος της διοράσεως, της αδιάλειπτης προσευχής και της θαυματουργίας, αναδειχθείσα σε φωτεινό πρότυπο ακλόνητης πίστης, υπομονής και ολοκληρωτικής εμπιστοσύνης στο θέλημα Του Θεού.
Ιδιαίτερη ιστορική σημασία προσέλαβε η στιγμή, όταν ο Πατριάρχης ανακοίνωσε την ανακήρυξη του Ιερού Πατριαρχικού Ναού του Αγίου Νικολάου σε Γυναικεία Ιερά Πατριαρχική Μονή, σηματοδοτώντας την απαρχή μιας νέας μοναστικής αδελφότητας στους κόλπους του Αλεξανδρινού Θρόνου. Η απόφαση αυτή αποτελεί σημαντικό σταθμό στην ιστορία του Πατριαρχείου, μαρτυρώντας ότι ο μοναχισμός εξακολουθεί να ανθίζει και να εμπνέει νέες ψυχές και στη γη της Αφρικής.
Με εμφανή πατρική συγκίνηση, ο Πατριάρχης απευθύνθηκε στις δύο νέες μοναχές, υπογραμμίζοντας ότι από την ιερή αυτή στιγμή ανήκουν ολοκληρωτικά στον Χριστό και στην Εκκλησία Του. Τις προέτρεψε να φυλάξουν ως πολύτιμο θησαυρό την υπακοή, την ταπείνωση, την αδιάλειπτη προσευχή και την ανιδιοτελή αγάπη, ώστε η ζωή τους να αποτελεί διαρκή μαρτυρία Του Ευαγγελίου και πηγή παρηγοριάς για κάθε άνθρωπο που θα προσέρχεται στη Μονή.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη διακονία που καλείται να αναπτύξει η νέα Μονή προς τον πάσχοντα άνθρωπο. Τόνισε ότι η μία εκ των δύο μοναζουσών είναι οδοντίατρος και εξέφρασε την επιθυμία Του να δημιουργηθεί στους χώρους της Μονής ένα πρότυπο κέντρο υγείας, ώστε να καταστεί πραγματικό «ιατρείο ψυχών και σωμάτων», όπου η προσευχή θα συμπορεύεται με την έμπρακτη αγάπη και τη φιλανθρωπία προς κάθε άνθρωπο.
Ο Πατριάρχης δεν παρέλειψε να εκφράσει τη βαθιά ευγνωμοσύνη Του προς τους ευλαβείς γονείς των δύο μοναζουσών, οι οποίοι τις ανέθρεψαν «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου», καλλιεργώντας στις καρδιές τους την πίστη και την αγάπη προς την Εκκλησία, ώστε να μπορέσουν ελεύθερα να ανταποκριθούν στη Θεία κλήση. Παράλληλα, ευχαρίστησε όλους όσοι συνέβαλαν, με οποιονδήποτε τρόπο, στην πνευματική προετοιμασία και τη στήριξη των δύο νέων μοναζουσών.
Η πανηγυρική αυτή ακολουθία ολοκληρώθηκε μέσα σε ατμόσφαιρα βαθιάς πνευματικής συγκινήσεως και δοξολογίας προς Τον Άγιο Θεό. Οι πιστοί, που κατέκλυσαν τον Ιερό Ναό, έγιναν μάρτυρες μιας ιστορικής στιγμής για το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, αναπέμποντας θερμές προσευχές ώστε η νεοσύστατη Γυναικεία Ιερά Πατριαρχική Μονή του Αγίου Νικολάου να καταστεί φάρος προσευχής, αγιότητας, αγάπης και διακονίας, προσφέροντας ζωντανή μαρτυρία Χριστού στην Αλεξάνδρεια, στην Αίγυπτο και σε ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο.
