Ο παπάς είναι ίσως ο μόνος άνθρωπος που, ενώ τον φωνάζουν «πάτερ», σπάνια του επιτρέπουν να είναι απλώς άνθρωπος.
Στην ενορία συμβαίνει κάτι παράξενο: ο ιερέας δεν κρίνεται μόνο για όσα κάνει αλλά και για όσα φαντάζονται οι άλλοι ότι εννοεί. Αν μιλήσει πολύ, θεωρείται κοσμικός, αν μιλήσει λίγο, υπερήφανος. Αν γελάσει, γίνεται «χαλαρός».
Αν είναι σοβαρός, «σκληρός και απόμακρος». Κάποτε αναρωτιέσαι αν τελικά ο παπάς λειτουργεί ή συμμετέχει άθελά του σε μόνιμη θεατρική παράσταση, όπου όλοι κρατούν σημειώσεις για τον ρόλο του.
Το πιο κωμικό και μαζί θλιβερό είναι πως πολλές φορές η ενορία δεν αγαπά τον πραγματικό άνθρωπο, αλλά μια φανταστική εκδοχή του. Θέλει έναν παπά πάντοτε ήρεμο, πάντοτε φωτισμένο, πάντοτε διαθέσιμο, χωρίς κούραση, χωρίς νεύρα, χωρίς ανθρώπινα όρια. Κάτι ανάμεσα σε άγιο, ψυχολόγο, διοικητικό υπάλληλο και θαυματοποιό.
Μα ο ιερέας, όσο κι αν φορά πετραχήλι, παραμένει άνθρωπος. Θα κουραστεί. Θα ξεχάσει. Θα πει μια απότομη κουβέντα. Θα κάνει λάθος εκτίμηση. Θα έχει μια δύσκολη μέρα που δεν τη γνωρίζει κανείς. Και τότε αρχίζει το μεγάλο ενοριακό μυστήριο: η απλή ανθρώπινη αδυναμία μετατρέπεται σε θέμα γενικής συνεδρίασης.
Κάποτε ένας γέροντας είπε κάτι πολύ σοφό:
«Ο διάβολος δεν χρειάζεται πάντα να διώξει τον παπά από την Εκκλησία. Του αρκεί να βάλει την ενορία να ασχολείται συνεχώς μαζί του».
Γιατί όταν όλα περιστρέφονται γύρω από τον χαρακτήρα, τις κινήσεις και τις αδυναμίες του ιερέα, τότε σιγά-σιγά χάνεται το κέντρο. Και το κέντρο δεν είναι ο παπάς. Είναι ο Χριστός.
Ο καλός ιερέας δεν είναι αλάθητος. Είναι εκείνος που, παρά τα λάθη του, συνεχίζει να στέκεται μπροστά στην Αγία Τράπεζα και να λέει «Τα σα εκ των σων». Και ο ώριμος πιστός δεν είναι εκείνος που δεν βλέπει τα λάθη του παπά, αλλά εκείνος που δεν αφήνει τα λάθη αυτά να του κλέψουν την πίστη, την ειρήνη και την ταπείνωση.
Γι’ αυτό, πριν σχολιάσουμε τον ιερέα, ίσως αξίζει να κάνουμε μια μικρή παύση και να αναρωτηθούμε:
Αν ο Θεός φανέρωνε δημόσια τις δικές μας αδυναμίες με την ίδια λεπτομέρεια που εμείς παρατηρούμε του παπά, θα αντέχαμε άραγε να σταθούμε ούτε ένα λεπτό μπροστά στους άλλους;
Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού / Facebook Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πολιούχου Περάματος – Αττικής
