Η ιερότητα του ανθρώπινου σώματος
«Αδελφοί, όλα μου επιτρέπονται, αλλά δεν συμφέρουν όλα. Όλα μου επιτρέπονται, αλλά εγώ δεν θα αφήσω τον εαυτόν μου να εξουσιασθή από τίποτε. Τα φαγητά είναι για την κοιλιά, και η κοιλιά για τα φαγητά· ο Θεός θα καταργήση και αυτήν και εκείνα. Αλλά το σώμα δεν είναι διά την πορνείαν· είναι διά τον Κύριον και ο Κύριος διά το σώμα.
Ο δε Θεός και τον Κύριον ανέστησε και εμάς θα αναστήση διά της δυνάμεώς του. Δεν ξέρετε ότι τα σώματά σας είναι μέλη του Χριστού; Να πάρω λοιπόν τα μέλη του Χριστού και να τα κάνω μέλη πόρνης; Μη γένοιτο. Δεν ξέρετε ότι εκείνος που προσκολλάται εις την πόρνην είναι ένα σώμα με αυτήν; Διότι θα γίνουν, λέγει, οι δύο μία σάρκα. Εκείνος δε που προσκολλάται εις τον Κύριον είναι ένα πνεύμα με αυτόν.
Αποφεύγετε την πορνείαν. Κάθε άλλο αμάρτημα που κάνει ο άνθρωπος είναι έξω από το σώμα, εκείνος όμως που πορνεύει, αμαρτάνει προς το ίδιο του το σώμα. Ή δεν ξέρετε ότι το σώμά σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος που είναι μέσα σας, και το οποίον έχετε από τον Θεόν και δεν ανήκετε εις τους εαυτούς σας; Έχετε αγορασθή αντί τιμήματος. Δοξάσατε λοιπόν τον Θεόν διά του σώματός σας και διά του πνεύματός σας, τα οποία ανήκουν εις τον Θεόν.»
️Εξουσία και Ελευθερία
Οι άνθρωποι δεν είμαστε ελεύθεροι, όπως θα θέλαμε. Μας εξουσιάζουν άλλοι, συχνά τα πάθη και οι συνήθειές μας, ο πολιτισμός μας με τις ανάγκες που γεννά, τα άγχη και οι αγωνίες μας. Οι γονείς εξουσιάζονται από τα παιδιά και τις επιθυμίες τους, τα παιδιά από τις αντιλήψεις των γονέων. Κάποτε η καρδιά μας επαναστατεί. Θέλουμε να αντιδράσουμε. Και συνήθως τρεις είναι οι αντιδράσεις μας. Η συνήθεια και ο συμβιβασμός, ο θυμός και η οργή ή η απόπειρα εμείς να καθορίσουμε την πορεία μας.
️Ο φόβος συντηρεί τη συνήθεια
Η συνήθεια είναι η ευκολότερη αντίδραση. Είτε δεν αντιλαμβανόμαστε την επίδραση της εξουσίας επάνω μας, είτε νιώθουμε ότι δεν επαρκούν οι δυνάμεις μας να αντισταθούμε σ’ αυτήν, είτε απολαμβάνουμε τα κάποια λίγα προνόμια που χάρη στην εξουσία μας παραχωρούνται και τα οποία μας εξασφαλίζουν μία επαρκή για τα δεδομένα μας ζωή, όλα αυτά μας κάνουν να αφηνόμαστε στις επιδράσεις της.
Για παράδειγμα, τα πάθη τα οποία επιδρούν επάνω μας είτε δεν αντιλαμβανόμαστε ότι αποτυπώνουν την έλλειψη άσκησης και πνευματικού αγώνα, καθώς η πίστη μας δεν είναι τόσο ισχυρή, είτε τα θεωρούμε αδυναμίες που δικαιολογούνται ακριβώς γιατί είμαστε άνθρωποι, είτε τα βαφτίζουμε στοιχεία του χαρακτήρα μας, για τα οποία δεν μπορούμε ή δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι.
Κάποτε αφηνόμαστε στη λογική της εποχής μας, η οποία τα θεωρεί δικαίωμα και τα αποθεώνει. Συνηθίζουμε λοιπόν να ζούμε μ’ αυτά και δεν αντιδρούμε στην εξουσία τους, που κάποτε γίνεται τυραννία.
Το ίδιο συμβαίνει και με τους άλλους ανθρώπους, είτε τους οικείους, είτε τους φίλους, είτε τους εργοδότες μας, είτε εκείνους που διαμορφώνουν την ιδεολογία της εποχής.
Συνηθίζουμε να είμαστε άνθρωποι της εποχής μας. Άνθρωποι που δεν θέλουμε ρήξεις. Που μας αρκεί να έχουμε τον επιούσιο ή να αποφεύγουμε τα χειρότερα. Γιατί η εξουσία εκμεταλλεύεται τον φόβο για το τι μέλλει γενέσθαι στην περίπτωση κατά την οποία δεν υπακούσουμε στα όσα μας επιβάλλει.
Φοβόμαστε ότι, αν χάσουμε τη σταθερότητα που η εξουσία φέρνει, θα χαθεί η χαρά από τη ζωή μας. Θα χαθεί η κοινωνική μας θέση. Θα μείνουμε μόνοι μας. Και έτσι ο φόβος συντηρεί τη συνήθεια.
️Η οργή που δεν σώζει
Άλλη αντίδραση είναι η οργή. Διαπιστώνουμε ότι, ενώ εμείς πλασθήκαμε να είμαστε ελεύθεροι, η εξουσία καταπιέζει ή πνίγει την προσωπικότητά μας. Της στερεί αληθινά τη χαρά και το νόημα.
Πάντως, παρότι οργιζόμαστε, όταν έρχεται η ώρα κατά την οποία καλούμαστε να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, να δούμε τον εαυτό μας, να παλέψουμε να διορθώσουμε ο,τι μπορεί να διορθωθεί, ιδίως τον μέσα κόσμο μας, διαπιστώνουμε ότι ο κόπος είναι πολύς και το αποτέλεσμα αμφίβολο ή αδύνατο.
Είτε δεν είμαστε έτοιμοι, είτε νιώθουμε μόνοι και αβοήθητοι, είτε παγιδευόμαστε στα αδιέξοδα τα οποία η εξουσία συνεχώς φροντίζει να μας υπενθυμίζει, κι έτσι μένουμε μόνο στην οργή. Θυμώνουμε και με τον εαυτό μας, κατακρίνουμε τους πάντες και τα πάντα, αλλά δεν τολμούμε. Ιδίως σε ο,τι αφορά στα πάθη μας, πολλές φορές διαπιστώνουμε ότι λειτουργούν καταστροφικά για τη ζωή μας, αλλά η μετάνοια και η ανάληψη του πνευματικού αγώνα δεν είναι στις προτεραιότητές μας. Ίσως γιατί έχουμε πεισθεί για την παντοδυναμία τους.
Η οδός της αγάπης
Υπάρχει και μία τρίτη αντίδραση. Είναι η απόπειρα εμείς να καθορίσουμε την πορεία μας. Είναι εκείνη η υγιής απόφαση να μη συνηθίσουμε, να μη συμβιβαστούμε, να μην παραιτηθούμε, ούτε να εκτονώσουμε την αγωνία μας σε οργή ή θυμό χωρίς αντίκρισμα, αλλά να αναλάβουμε βήμα-βήμα τον αγώνα να καθορίσουμε εμείς τι θέλουμε από τον εαυτό και τη ζωή μας. Και να ζητήσουμε βοήθεια.
Να αναγνωρίσουμε με ταπείνωση ότι υποταχτήκαμε σε εξουσίες που μας χώρισαν από τη χαρά και την αγάπη. Δεν εγκαταλείψαμε όμως την ικανότητα να σκεφτόμαστε, ούτε τη θέλησή μας να είμαστε ελεύθεροι. Και να εργαστούμε στη μετάνοια.
Μόνο στην Εκκλησία και στη ζωή της υπάρχει η δυνατότητα του να καθορίσουμε εμείς την πορεία μας. Γι’ αυτό και ο απόστολος Παύλος αναφωνεί: «ουκ εξουσιασθήσομαι υπό τινος» (Α΄ Κορ. 6,12). Τίποτε και κανείς δεν θα με εξουσιάσει. Και η βοήθεια έρχεται με την εμπιστοσύνη στον Θεό ως Πατέρα μας στο πρόσωπο του Χριστού. Τη σχέση με τους Αγίους και τους πνευματικούς μας πατέρες που μας δείχνουν πως τα πάθη υποτάσσονται στο θέλημα του Θεού και δεν μας νικάνε.
Η βοήθεια έρχεται όταν επιλέξουμε την οδό της αγάπης που μας κάνει να ζούμε και για τους άλλους. Την αγάπη που μας κάνει να βρίσκουμε τρόπους να ξεπερνούμε τη συνήθεια και να ανανεώνουμε ποιοτικά τις ανθρώπινες σχέσεις.
Την αγάπη που ελέγχει άμεσα και έμμεσα όλους εκείνους που αδικούν την κοινωνία και τον πλησίον. Την αγάπη που μας κάνει να νικούμε κάθε φόβο. Δεν εξουσιάζεται αυτός που γνωρίζει την αλήθεια για τον κόσμο και τον εαυτό του. Και εμπιστεύεται με ταπείνωση τον Θεό για ο,τι δεν είναι στο χέρι του να αλλάξει ο ίδιος. Ας ακούσουμε, λοιπόν, κι ας ζήσουμε στην Εκκλησία τον θριαμβευτικό λόγο του Αποστόλου: «Με τον Θεό τίποτα και κανείς δεν με εξουσιάζει»!
π. Θ. Μ.
«ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ», της «Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος»
