Τη μνήμη του οσίου Σισώη του Μεγάλου, του Ιερομάρτυρος Αστίου επισκόπου Δυρραχίου, των Μαρτύρων Αποστόλων Φιλήμονος, Αρχίππου και Ονησίμου και του οσίου νεομάρτυρα Κυρίλλου του Θεσσαλονικέως τιμά σήμερα η Εκκλησία.
Ο Σισώης έλαμψε με την αυθεντική πίστη στον Πανάγιο Τριαδικό Θεό. Αναδείχτηκε αθλητής της πρώτης γραμμής. Προσευχόταν, με διάκριση, για δικαίους και αδίκους, πλούσιους και φτωχούς, κληρικούς και λαϊκούς, κυριολεκτικά για όλο τον κόσμο.
Μέρος της πνευματικής σοφίας και εμπειρίας του οσίου Σισώη του Μεγάλου παρατίθεται στο «Γεροντικό», βιβλίο προσφιλές, τόσο στους μοναχούς όσο και στους λαϊκούς χριστιανούς, με πλούσια ψυχωφελή και διδακτικά αποφθέγματα ερημιτών γερόντων.
Η Αυτοκέφαλος Εκκλησία της Αλβανίας πανηγυρίζει σήμερα τον Άγιο Αστείο (ή Αστίο) επίσκοπο Δυρραχίου, ο οποίος έζησε επί Τραϊανού, τέλος του πρώτου αιώνα.
Συνελήφθη από τους ειδωλολάτρες και επειδή δεν θυσίαζε στα είδωλα, οδηγήθηκε στον ηγεμόνα Αγρικόλα, όπου εδάρη και μαστιγώθηκε υποδειγματικά. Ο Ιεράρχης παρέμεινε θαρραλέα στην πίστη του στον Νυμφίο Χριστό, λαμβάνοντας το στεφάνι του μαρτυρίου.
Ο Κύριλλος γεννήθηκε το 1544 μ.Χ., επί Σουλτάνου Σουλεϊμάν. Διέμενε με την οικογένειά του στην περιοχή της ακροπόλεως της Θεσσαλονίκης. Σε ηλικία δέκα ετών έμεινε ορφανός, με αποτέλεσμα να αναλάβουν την κηδεμονία του δύο θείοι, συγγενείς της μητέρας του, εκ των οποίων ο ένας ήταν μωαμεθανός. Αυτός ανέλαβε αποκλειστικά την κηδεμονία του.
Ωστόσο ο Κυριακός, όπως ονομαζόταν, ακολουθώντας τις συμβουλές του Χριστιανού θείου του, αποφάσισε να εγκαταλείψει κρυφά τον μωαμεθανό κηδεμόνα και να ακολουθήσει αγιορείτες μοναχούς, φθάνοντας στον Άθωνα. Εκάρη μοναχός, μετονομαζόμενος σε Κύριλλο. Ταξίδεψε πίσω στη Θεσσαλονίκη, όπου συνάντησε τον μωαμεθανό κηδεμόνα του. Παρά την παρέλευση πολλών ετών, αναγνώρισε τον Κύριλλο. Φώναξε αμέσως και άλλους μουσουλμάνους για να τον συλλάβουν με την κατηγορία ότι, ενώ είχε ασπαστεί το Κοράνιο, στη συνέχεια το αρνήθηκε και εξώμοσε.
Ο Τούρκος έπαρχος επιχείρησε με πολλούς τρόπους να τον μεταπείσει, προσφέροντάς του υλικές ανέσεις, ο Κύριλλος τις αρνήθηκε. Κατόπιν τούτων ο έπαρχος έδωσε εντολή στους δημίους να τον ρίψουν στην πυρά όπου τελειώθηκε (6 Ιουλίου του 1566 μ.Χ.).
«Άγιοι Μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες, πρεσβεύσατε προς Κύριον, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών».
