Του Επισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου
Σήμερα, η Εκκλησία διαρκούσης της εορτής του Σταυρού, τιμά τη μνήμη των Μαρτύρων Βυζαντινού, Μαξίμου, Νικήτα του Γότθου και των συν αυτώ, και του Νεομάρτυρος Ιωάννου του Κρητός (†1811).
Ο Νικήτας γόνος ευγενών και πλουσίων γονέων, διδάχτηκε τη χριστιανική πίστη από τον επίσκοπο Θεόφιλο. Βοηθήθηκε στη διαμόρφωση σταθερής και ολοκληρωμένης προσωπικότητας, με σωφροσύνη και υπακοή στο θέλημα του Θεού, όπως βιώνεται μέσω του Ευαγγελίου. Ανέπτυξε πλούσια πνευματική δράση και διάδωσε με πολύ ζήλο και διάκριση τη διδασκαλία του εσταυρωμένου και αναστημένου Χριστού.
Για την ενάρετη εργατικότητα, συνελήφθη από τον ηγεμόνα Αθανάσιο, ο οποίος προσπάθησε να τον μεταπείσει, προδίνοντας τον Τριαδικό Θεό. Ο Νικήτας δε δείλιασε και, πεπληρωμένος Πνεύματος Αγίου, ομολόγησε ότι είναι Χριστιανός. Ο ηγεμόνας εξαγριώθηκε και, με αλαζονεία, διέταξε να τον βασανίσουν με ποικίλους τρόπους, μέχρι το φρικτό θάνατο. Το σώμα του όμως έμεινε ανέπαφο από τις φλόγες, κι έτσι το πήρε κάποιος χριστιανός και το διαφύλαξε σε θήκη, με επίγνωση ότι ο άνθρωπος εξαγιάζεται ως ψυχοσωματική οντότητα, γιατί «το σώμα μας είναι ναός ψυχής και η ψυχή ναός του Αγίου Πνεύματος» (Σερβίας Παύλος).
Η αγαθή διάθεση του ανθρώπου, η διακριτική και μυαλωμένη σχέση με την Εκκλησία και τον κόσμο, καθώς και η θυσιαστική βιωτή του, ανταμείβεται από το Παντοκράτορα Θεό με τρόπο θαυμαστό και ωφέλιμο πέρα από τα όρια του πεπερασμένου ανθρώπου.
Αλήθεια, ποιο είναι το μυστικό των Αγίων; Το μέγεθος της σταυρικής θυσίας του Θεανθρώπου Λυτρωτή, ο οποίος ανέδειξε το ξύλο του σταυρού σε ζωηφόρο φυτό, από τιμωρία και κατάρα σε ευλογία και δύναμη Θεού «Ὅπλον ἀκαταμάχητον, δαιμόνων ἀντίπαλος, δόξα Μαρτύρων Ὁσίων, ὡς ἀληθῶς ἐγκαλλώπισμα, λιμὴν σωτηρίας».
Η σταυρική θυσία του Κυρίου, εκτός του ότι προσέφερε τη σωτηρία σ’ ολόκληρο τον κόσμο, αγίασε τον ίδιο τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέτρεψε από σύμβολο καταδίκης, κυριολεκτικά κατάρας, σε αφορμή χαράς και καύχησης εν Κυρίω και προμήνυμα της Αναστάσεως.
