Τιμά σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία τη μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Φωτίου και Ανικήτου. Πρόκειται για δύο ένδοξους μάρτυρες που τους συνδέει βαθιά η εν Χριστώ αδελφική-πνευματική συγγένεια, αλλά και η κατά σάρκα συγγένεια.
Ο Φώτιος ήταν ανιψιός του Ανικήτου. Έζησαν κατά την εποχή των διωγμών, επί Διοκλητιανού. Στη Νικομήδεια κυριαρχούσε η σκληρή συμπεριφορά του αυτοκράτορα, κατά των Χριστιανών.
Τότε ο Ανίκητος, περιφρονώντας τις απειλές, τόλμησε και με θάρρος ομολόγησε την πίστη του στον αληθινό Τριαδικό Θεό, με αποτέλεσμα να τον συλλάβουν, να τον μαστιγώσουν και να αφήσουν καταπάνω του ένα εξαγριωμένο λιοντάρι, το οποίο αντί να τον κατασπαράξει, σκούπισε με το πόδι του τον εναγώνιο ιδρώτα που έλουζε το πρόσωπό του Μάρτυρα Ανίκητου. Αγανακτισμένος ο αυτοκράτορας διατάζει βασανιστήρια και τον αποκεφαλισμό του γενναίου Μάρτυρα.
Αμέσως ακολούθησε ένα θαυμαστό γεγονός. Ο ανιψιός του, βρίσκει την ευκαιρία και με θάρρος ομολογεί κι εκείνος πίστη στον Σωτήρα Χριστό, ως πράξη συμπαράστασης στον γενναίο θείο του και στη συνέχεια μαρτυρεί κι αυτός για την ορθόδοξη πίστη.
Έτσι, ο ένδοξος Φώτιος και ο θεόφρων Ανίκητος, η δυάς η πανάριστος, της Αγίας Τριάδας «λαμπρότησι, κατηγλαϊσμένοι και πεποικιλμένοι, ταις των στιγμάτων καλλοναίς, μετά Αγγέλων αεί αγάλλονται».
«Ἅγιοι Μάρτυρες, οἱ καλῶς ἀθλήσαντες, καὶ στεφανωθέντες, πρεσβεύσατε πρὸς Κύριον, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
Επί του προκειμένου, είναι ενδιαφέρουσα η περί ταπείνωσης διδασκαλία του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου: «Η ταπείνωση είναι τόσο αναγκαία, όσο και το βάπτισμα». «Η ταπεινή γνώση του εαυτού μας πρέπει να τιμάται περισσότερο από το ύψος όλων των επιστημών».
Μέτρο για εμάς η άκρα ταπείνωση του ίδιου του Ενανθρωπήσαντος Σωτήρος Χριστού. Αυτό βιώνουν οι Μάρτυρες της Εκκλησίας.
Τούτο διότι, σύμφωνα με τον Απ. Παύλο, η πίστη στον Μεταμορφωθέντα Σωτήρα Χριστό εκδηλώνεται έμπρακτα με αγάπη, τόσο προς τον Θεό όσο και προς τον άνθρωπο. Ασφαλές κριτήριο το οποίο χαρακτηρίζει και τους τιμώμενους σήμερα Αγίους, Φώτιο και Ανίκητο.
Πηγή: Εκκλησία της Κύπρου
