Σήμερα, 29 Μαΐου, η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη της Αγίας Οσιομάρτυρος Θεοδοσίας, η οποία γεννήθηκε από Χριστιανούς και πλούσιους γονείς στην Κωνσταντινούπολη, στα χρόνια του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Γ΄, του Αδραμυττηνού (716 μ.Χ.).
Μετά τον θάνατο του πατέρα της, η μητέρα της την προετοίμασε μέσω της μορφώσεως και της ζωής της Εκκλησίας στην ολοκλήρωση της προσωπικότητάς της. Η Αγία Θεοδοσία επιδόθηκε με ζήλο στην απόλυτη αφοσίωση στο θέλημα του Θεού, με ταπείνωση και άσκηση καθημερινή. Ο δρόμος αυτός, της άσκησης και της εγκράτειας, την οδήγησε σε μοναστήρι, όπου δοκιμάστηκε και αργότερα εκάρη μοναχή.
Όταν πέθανε και η μητέρα της, μοίρασε τη μεγάλη περιουσία της στους πτωχούς, τις χήρες και τα ορφανά, και επιδόθηκε με μεγαλύτερο ζήλο στην άσκηση και τη νηστεία στη Μονή της, η οποία ευρίσκετο κοντά στο «Σκοτεινόν φρέαρ» και τη λεγόμενη «Άσπαρον στέρνην».
Συνελήφθη αργότερα μαζί με άλλες γυναίκες ένεκα της προάσπισης των ιερών Εικόνων. Τελικά, μαρτύρησαν, όλες μαζί, για την αφοσίωσή τους στην Ορθόδοξο Πίστη.
Η Αγία Υπομονή, την οποία επίσης εορτάζουμε σήμερα, κατά κόσμον Ελένη Δραγάση, καταγόταν από βασιλική γενιά, αφού ο πατέρας της ήταν ο Σέρβος ηγεμόνας Στέφανος Δουσάν. Παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγο (1350-1425).
Μέσα στα 35 χρόνια που έζησε κοντά στον σύζυγό της, ο Θεός τους χάρισε οκτώ παιδιά, ένας εκ των οποίων, ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ ήταν και ο τελευταίος αυτοκράτορας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (1448 – 29 Μαΐου 1453). Μετά τον θάνατο του συζύγου της, απεσύρθη στη Μονή της κυράς Μάρθας, όπου εκάρη μοναχή. Μάλιστα, πολλά μέλη της οικογένειάς της, έγιναν μοναχοί και προσέφεραν ολοκληρωτικά τη ζωή τους στον Θεό.
Η Κάρα της βρίσκεται στην Ιερά Μονή Οσίου Παταπίου Λουτρακίου Κορινθίας.
Σήμερα, θυμόμαστε εκείνη την αποφράδα ημέρα. Ηχεί στη μνήμη του μυαλού μας το «Ἑάλω ἡ Πόλις» και η αξιοπρεπής απάντηση του υιού της Αγίας Υπομονής, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου απέναντι στον Πορθητή: «Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοὶ δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστιν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ· κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν» (=Το να σου παραδώσω την Πόλη ούτε δικό μου δικαίωμα είναι ούτε κανενός άλλου από τους κατοίκους της· γιατί όλοι με μια ψυχή προτιμούμε να πεθάνουμε με τη θέλησή μας και δε λυπόμαστε για τη ζωή μας).
Με ευλάβεια, σιωπή και προσευχή μνημονεύουμε τους Ρωμιούς της Επταλόφου Πόλεως, της Κωνσταντίνου Πόλεως.
Πηγή: Εκκλησία της Κύπρου
