Την Κυριακή 18 Μαΐου (της Σαμαρείτιδος) το πρωί ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Νάπας Λεμεσού.
Παρέστη συμπροσευχόμενος ο Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος, ο οποίος στο τέλος της θείας Λειτουργίας ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Βεροίας για την παρουσία του και τον κάλεσε να μιλήσει στο εκκλησίασμα.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Λέγει αυτή ο Ιησούς· δος μοι πιείν».
Στο φρέαρ του Ιακώβ, στην πόλη της Σαμαρείας, μας παρουσιάζει τον Κύριό μας ο ιερός ευαγγελιστής Ιωάννης, κουρασμένο από την οδοιπορία και τον καύσωνα της ημέρας, να περιμένει τους μαθητές του.
Και στη σημερινή του παρουσία δείχνει ο Χριστός διπλή την αδυναμία της ανθρωπίνης του φύσεως. «Κεκοπιακώς εκ της οδοιπορίας» αφενός και διψασμένος αφετέρου ζητά από τη Σαμαρείτιδα γυναίκα που πλησιάζει το φρέαρ για να αντλήσει νερό, να του δώσει να πιεί. «Δος μοι πιείν», της λέγει.
Ίσως είναι η μοναδική φορά κατά την επίγεια ζωή του, στην οποία ο Κύριός μας ζητά κάτι για τον εαυτό του. Ο Χριστός που προσφέρει στους ανθρώπους τα πάντα, ο Χριστός που τονίζει ότι ήλθε στον κόσμο όχι για να διακονηθεί, αλλά για να διακονήσει, ζητά τώρα νερό από μία άγνωστή του γυναίκα, από μία Σαμαρείτιδα.
Περίεργες συμπτώσεις, θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς. Τέτοιες όμως είναι οι συμπτώσεις που δημιουργεί η αγάπη και το έλεος του Θεού για τη σωτηρία μας.
Ο Χριστός δεν κάθεται στο φρέαρ του Ιακώβ μόνος του για να ξεκουραστεί, αλλά για να δημιουργήσει μία ευκαιρία σωτηρίας γι᾽ αυτήν τη γυναίκα που θα τον πλησιάσει και θα της ζητήσει νερό. Γι᾽ αυτή τη γυναίκα, την οποία όλοι οι άλλοι μπορεί να κατηγορούσαν και να καταδίκαζαν για την ηθική της, αλλά ο φιλεύσπλαγχνος και φιλάνθρωπος Κύριός μας επιδίωκε να την αναγεννήσει, ζητώντας της ένα ποτήρι νερό.
«Δος μοι πιείν» της λέγει, για να ξυπνήσει μέσα της τον πόθο για το ύδωρ το ζων.
«Δος μοι πιείν» της λέγει, για να της εξηγήσει στη συνέχεια ότι ο ίδιος είναι που προσφέρει το ύδωρ το ζων, το νερό που χαρίζει τη ζωή και που χορταίνει τη δίψα της ψυχής των ανθρώπων, τη δίψα για την αλήθεια, για τη δικαιοσύνη, για την αρετή, για τον Θεό.
Είναι ο ίδιος ο Χριστός, που με τον λόγο του ξεδιψά και αναπαύει τις ταλαιπωρημένες ψυχές των ανθρώπων, τις κουρασμένες από την κακία και την αμαρτία, τις αφυδατωμένες από την έλλειψη της αγάπης, από την απουσία της ευσπλαγχνίας, από τη διαρκή αναζήτηση των υλικών αγαθών, την επιδίωξη να ικανοποιήσουν τη φιλοδοξία και τη ματαιοδοξία τους, την προσπάθεια να χορτάσουν από τις ηδονές του κόσμου.
«Δος μοι πιείν», λέγει ο Χριστός προς τη Σαμαρείτιδα γυναίκα, και αντί του νερού που εκείνη του προσφέρει, ο Θεάνθρωπος της προσφέρει την άφεση των αμαρτιών της και τη σωτηρία της, αναγεννώντας την σε μία νέα ζωή, σε μία ζωή πνευματική.
«Δος μοι πιείν» της λέγει. Και η σωτηρία που της προσφέρει επιβεβαιώνει την υπόσχεσή του, ότι «ος αν ποτίση ένα των μικρών τούτων ποτήριον ψυχρού μόνον εις όνομα μαθητού … ου μη απολέση τον μισθόν αυτού».
Με ένα ποτήρι ψυχρού ύδατος, το οποίο προσφέρει στον Χριστό η Σαμαρείτιδα γυναίκα, κερδίζει τη σωτηρία της, αλλά και τη δυνατότητα να προσφέρει τη σωτηρία στους συμπολίτες της, στους οποίους αναγγέλει το θαύμα που έζησε η ίδια και οι οποίοι πιστεύουν στον Χριστό, αλλά ακόμη και σε όσους στη συνέχεια θα κηρύξει την πίστη του, ώστε να αξιωθεί να τιμάται ως η αγία Φωτεινή η ισαπόστολος.
«Δος μοι πιείν», λέγει και σε μας σήμερα ο Χριστός. Και δεν περιμένει να προσφέρουμε μόνο ένα ποτήρι νερό στους συνανθρώπους μας, τους αδελφούς του τους ελαχίστους, αλλά να του δώσουμε την ψυχή μας, για να την δροσίσει με τα νάματα του θείου λόγου του, να την λούσει με τα ύδατα των μυστηρίων της Εκκλησίας του, να την αναπαύσει επί τας πηγάς των υδάτων της θείας του Χάριτος.
Ο Χριστός διψά για τη σωτηρία μας και περιμένει από εμάς να διψούμε για Εκείνον και να θέλουμε ολοένα και περισσότερο να ευρισκόμεθα πλησίον του. Να σπεύδουμε προς Αυτόν για να αντλήσουμε νερό από το ακένωτο φρέαρ της Χάριτός του, από το ύδωρ το ζων που προσφέρει η Υπεραγία Θεοτόκος, η Ζωοδόχος Πηγή, και οι Άγιοι της Εκκλησίας μας με τον λόγο και τα θαύματά τους, τα οποία ζούμε και ακούμε καθημερινά.
Ο Χριστός περιμένει από εμάς να γίνουμε τα σκεύη εκείνα που θα μεταφέρουμε τον λόγο του και το ύδωρ το ζων της Χάριτός του στους ανθρώπους γύρω μας, με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας μας, για να αξιοποιούμε τη Χάρη του για τη σωτηρία, και την προσωπική μας και των αδελφών μας και του σύγχρονου κόσμου, ο οποίος κινείται «εν γη ερήμω και αβάτω και ανύδρω» και αναμένει, όσο και αν δεν το συνειδητοποιεί, το «ύδωρ τω ζων» του Χριστού, το μόνο που έχει ανάγκη για να συνεχίσει να ζει και να υπάρχει.
Με αυτές τις ταπεινές σκέψεις για τη σημερινή Κυριακή της Σαμαρείτιδος, θα ήθελα να εκφράσω κι εγώ τη χαρά μου και τις εγκάρδιες ευχαριστίες μου προς τον Πανιερώτατο και προσφιλέστατο αδελφό μου, τον Ποιμενάρχη σας, Άγιο Λεμεσού, γιατί με την άδεια και την ευλογία του, ευρισκόμενος αυτές τις ημέρες στην πόλη σας είχα τη χαρά να ιερουργήσω στον περικαλλή αυτόν Καθεδρικό ναό της Αγίας Νάπας, και να συναντηθώ μαζί σας σε ένα άλλο φρέαρ του Ιακώβ, γιατί κάθε θεία Λειτουργία αποτελεί μία συνάντηση με τον Χριστό αλλά και με τους αδελφούς μας, και κάθε ναός, κάθε Αγία Τράπεζα, κάθε θεία Λειτουργία αποτελεί φρέαρ «ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον».
Από αυτό το φρέαρ ας αντλούμε και εμείς πάντοτε «εις ζωήν αιώνιον».
Για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε κλικ ΕΔΩ.
