Το απόγευμα της Τρίτης, 4 Αυγούστου, ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Εσπερινό και στη Μεγάλη Παράκληση της Υπεραγίας Θεοτόκου και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Αγίου Λουκά του Ιατρού, στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βεροίας.
Στο τέλος της ακολουθίας, ο Μητροπολίτης, όπως κάθε Τρίτη απόγευμα κατά την τέλεση της Παράκλησης του Αγίου Λουκά του Ιατρού, ανέγνωσε τη σχετική ευχή, ενώ πλήθος προσκυνητών προσήλθε για να προσκυνήσει το χαριτόβρυτο ιερό λείψανο του θαυματουργού Αγίου, το οποίο θησαυρίζεται στην Ιερά Μονή.
Ο Μητροπολίτης κηρύττοντας τον θείο λόγο ανέφερε μεταξύ άλλων: Ψάλαμε και σήμερα ενώπιον των ιερών εικόνων της Παναγίας της Τριχερούσης και της Γοργοεπηκόου, ενώπιον του υμνητού της Κυρίας Θεοτόκου οσίου Γερασίμου του υμνογράφου, του Μικραγιαννανίτου, αλλά και ενώπιον των ιερών λειψάνων του αγίου Λουκά, του ιατρού και θαυματουργού, την τρίτη Παράκληση του φετινού Δεκαπενταυγούστου προς τιμήν της Παναγίας μας.
Και τι της είπαμε; «Εν ταις ζάλαις εφεύρόν σε λιμένα … και εν ταις νόσοις ταχινήν βοήθειαν», αναγνωρίζοντας και εμείς δύο ιδιότητες της Υπεραγίας Θεοτόκου που της αποδίδει ο ιερός υμνογράφος. Την ονομάσαμε λιμένα «εν ταις ζάλαις» και την εγκωμιάσαμε «εν ταις νόσοις ταχινήν βοήθειαν».
Απόψε όμως δεν την παρακαλέσαμε μόνοι. Τις δεήσεις μας συνόδευαν και οι δεήσεις του αγίου Λουκά, ο οποίος έτρεφε στη ζωή του υπερβολική αγάπη προς την Υπεραγία Θεοτόκο.
Γιατί και εκείνος, όπως και εμείς, αναγνώριζε ότι η Παναγία μας είναι αυτή που σπεύδει ταχέως προς όσους την επικαλούνται για να τους βοηθήσει, όταν κατατρύχονται από τις ασθένειες είτε του σώματος είτε της ψυχής. Πίστευε ακράδαντα ότι η Παναγία μας όχι μόνο σπεύδει για να μας βοηθήσει, όταν ευρισκόμεθα «εν νόσοις», αλλά έχει και την κατάλληλη θεραπεία για να μας ανακουφίσει από τους πόνους, για να μας δροσίσει από τον πυρετό, για να επιδέσει τα τραύματά μας και να επουλώσει τις πληγές μας.
Γι’ αυτό και ο άγιος Λουκάς δεν χειρουργούσε ποτέ χωρίς να υπάρχει στην αίθουσα του χειρουργείου η ιερή εικόνα της Παναγίας Παρθένου και χωρίς να έχει προηγουμένως προσευχηθεί και επικαλεσθεί τη βοήθεια και την ενίσχυσή της.
Και εάν ένας τόσο μεγάλος ιατρός και ένας τόσο σπουδαίος επιστήμονας, ένας καθηγητής της Χειρουργικής, αρνείτο να χειρουργήσει χωρίς την αισθητή παρουσία της Παναγίας μας, κατανοούμε πόση σημασία είχε γι’ αυτόν η Παναγία μας και πόσο πίστευε και εμπιστευόταν τη βοήθειά της στο έργο του, στην επιστήμη του, αλλά και πόσο την εμπιστευόταν ως «εν ταις νόσοις ταχινήν βοήθειαν».
Και, εάν ο άγιος Λουκάς που γνώριζε τις ιατρικές μεθόδους και τα θεραπευτικά μέσα, κατέφευγε πάντοτε στην Παναγία, πόσο περισσότερο εμείς πρέπει να την επικαλούμεθα σε όλες τις δύσκολες στιγμές της ζωής μας, σε όλες τις ασθένειες, τις φυσικές και τις πνευματικές, που αντιμετωπίζουμε και να ζητούμε να γίνει και για μας «ταχινή βοήθεια».
Πώς όμως έχει η Παναγία μας αυτή την ιδιότητα και αυτό το χάρισμα για το οποίο την εγκωμιάζουμε και εμείς απόψε;
Το έχει χάρη στην πίστη της και τη μεγάλη της αφοσίωση στον Υιό της. Και εάν Εκείνος, ο παντοδύναμος, ο οποίος μπορεί να θεραπεύσει κάθε ασθένεια που μας ταλαιπωρεί, εάν Εκείνος που απέδειξε με τα πολυάριθμα θαύματά του ότι δεν υπάρχει κάτι που να μην μπορεί να το θεραπεύσει, τότε μπορεί και η Παναγία Μητέρα του. Γιατί ο Χριστός υποσχέθηκε σαφέστατα στους μαθητές του ότι όσοι πιστεύουν σ’ αυτόν δεν θα κάνουν απλώς όλα όσα Εκείνος έκανε αλλά και πολύ μεγαλύτερα και σπουδαιότερα.
Και εάν αυτό ισχύει για κάθε μαθητή του, ισχύει πολύ περισσότερο για την Παναγία Μητέρα του, η οποία τον πίστευσε από την πρώτη στιγμή, τον αγάπησε με απέραντη μητρική αγάπη, πόνεσε γι’ αυτόν και τον συντρόφευσε μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του, προσφέροντάς του την πιο μεγάλη αγάπη και την πιο βαθιά πίστη, από ό,τι κάθε άλλος άνθρωπος επί της γης.
Γι’ αυτό και όλοι καταφεύγουμε στην Παναγία μας με τα αιτήματά μας. Γι’ αυτό και οι άγιοι ακόμη, και οι μεγάλοι και θαυματουργοί άγιοι της Εκκλησίας, όπως ο άγιος Λουκάς, προσέτρεχαν και προστρέχουν σ’ αυτή, γιατί γνωρίζουν ότι διαθέτει περισσότερη παρρησία από τους ίδιους προς τον Χριστό και έχει μεγαλύτερη δύναμη από εκείνους.
Απευθυνόμεθα όμως στην Παναγία μας και για ένα ακόμη λόγο. Γιατί γνωρίζουμε ότι όπως η φυσική μας μητέρα σπεύδει πάντοτε άμεσα, όταν τη φωνάξουν τα παιδιά της, για να τα βοηθήσει, έτσι και η Παναγία μας που είναι η κατά πνεύμα μητέρα όλων μας, δεν αδιαφορεί στις ικεσίες μας, αλλά κάθε φορά που ευρισκόμεθα σε δυσκολία ή αντιμετωπίζουμε κάποια ασθένεια, σπεύδει να μας θεραπεύσει ως «ταχινή βοήθεια». Αρκεί να μην παραλείπουμε να την ακολουθούμε, αλλά να σπεύδουμε πάντοτε και να της απευθύνουμε με ευλάβεια και εμπιστοσύνη τον ύμνο που της ψάλαμε και απόψε: «εν ταις ζάλαις εφεύρόν σε λιμένα … και εν ταις νόσοις ταχινήν βοήθειαν». Και Εκείνη θα είναι πάντοτε, με την πρεσβεία και τη μεσιτεία και του αγίου Λουκά, για να μας βοηθήσει και να μας σώσει.
