Την Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου, εορτή του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Αλεξανδρείας, εντός του οποίου υπάρχει παρεκκλήσιο προς τιμήν του εορταζομένου Αγίου.
Κατά την διάρκεια της θείας Λειτουργίας τέθηκε σε προσκύνηση φιαλίδιο με αίμα του Οσίου Πορφυρίου.
Διαβάστε παρακάτω την ομιλία του Μητροπολίτη:
«Του Παρακλήτου τον ναόν τον αγιώτατον και της πανάγνου Θεοτόκου προσφιλέστατον ανυμνήσωμεν Πορφύριον εκ καρδίας».
Σε αυτή την πρόσκληση του υμνογράφου της Εκκλησίας μας ανταποκριθήκαμε και εμείς σήμερα, όσοι προσήλθαμε στον ναό της πανάγνου Θεοτόκου, εδώ στην Αλεξάνδρεια, όπου ευρίσκεται και το ιερό παρεκκλήσιο του προσφιλεστάτου τέκνου της, του οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, του οποίου τη μνήμη επιτελεί σήμερα η Αγία μας Εκκλησία.
Και γιατί τιμά η Εκκλησία μας έναν άνθρωπο που ήταν σαν και εμάς, έναν άνθρωπο που έζησε στις ημέρες μας και δεν είχε στη ζωή του τίποτε από όσα επιζητούν και επιδιώκουν συνήθως οι άνθρωποι;
Τον τιμά, γιατί, όπως ακούσαμε, υπήρξε ο όσιος Πορφύριος «του Παρακλήτου αγιώτατος ναός». Είχε κατορθώσει να κάνει τον εαυτό του ναό του Παναγίου Πνεύματος. Είχε κατορθώσει να έχει μία ψυχή και ένα σώμα, στα οποία ευαρεστείτο να κατοικεί ο Θεός. Είχε κατορθώσει να αναπαύεται μέσα του η Αγία Τριάς και να του προσφέρει ο,τι εκείνος επιζητούσε και επεδίωκε, τη χάρη και τις δωρεές της.
Θαυμάζουμε στον όσιο Πορφύριο πολλές φορές το προορατικό και το διορατικό του χάρισμα. Δεν σκεφτόμαστε όμως ότι αυτά τα χαρίσματα αποτελούν έκφραση και εκδήλωση του Αγίου Πνεύματος που ενοικούσε στην ψυχή του. Ήταν αποτέλεσμα της καθαρότητος της ζωής του, για την οποία αγωνιζόταν ο όσιος διά βίου, όπου και αν βρισκόταν, όπου και αν ζούσε, είτε ζούσε στα ερημικά Καυσοκαλύβια, είτε ζούσε μέσα στο κέντρο της Αθήνας, στην πλατεία Ομονοίας, όπου ήταν η Πολυκλινική στην οποία διακονούσε ως ιερέας.
Ο αγώνας του χριστιανού δεν εξαρτάται από τον τόπο. Δεν υπάρχουν άλλες εντολές του Θεού για όσους ζούν στον κόσμο και άλλες για όσους ζούν στην έρημο. Είναι οι ίδιες, και εμείς καλούμεθα να τις εφαρμόσουμε με σκοπό να επιτύχουμε την καθαρότητα της ψυχής και του σώματός μας, να επιτύχουμε να ζει ο Χριστός μέσα μας. Και εάν εμείς κάνουμε την προσπάθεια που μας αναλογεί, εάν αγωνιζόμεθα να εφαρμόζουμε τις εντολές του Θεού, τότε η αμαρτία και η κακία που υπάρχει γύρω μας δεν θα μας επηρεάζει, τότε οι πειρασμοί δεν θα μας αγγίζουν και δεν θα μας παρασύρουν στην αμαρτία, τότε θα μας προστατεύει περισσότερο η χάρη του Θεού, διότι, όπως γράφει και ο πρωτοκορυφαίος απόστολος Παύλος, ο ιδρυτής της τοπικής μας Εκκλησίας, «ου επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις». Εκεί δηλαδή όπου πλεονάζει η αμαρτία, η χάρη του Θεού είναι πλουσιώτερη και αφθονώτερη. Μπορεί η αμαρτία και η κακία να είναι δυνατή, η χάρη του Θεού είναι ακόμη πιο δυνατή, και το πιο σημαντικό είναι ότι αυτή η χάρη είναι διαθέσιμη όχι μόνο για κάποιους αλλά για όλους τους ανθρώπους, υπό την προϋπόθεση όμως ότι ο άνθρωπος θα αγωνίζεται και θα προσπαθεί να αποφύγει την αμαρτία και να ακολουθήσει το θέλημα του Θεού. Διότι, εάν συνθηκολογήσει με την αμαρτία, εάν υποχωρήσει με τη θέλησή του στις αδυναμίες και τα πάθη του, εάν αδιαφορήσει για τις εντολές του Θεού, τότε αποδιώκει τη χάρη του Θεού από την ψυχή του και παραδίδεται ολοκληρωτικά στην αμαρτία.
Από εμάς εξαρτάται, λοιπόν, τι θα κάνουμε και πως θα καταστήσουμε τον εαυτό μας και την ψυχή μας «ναόν του Παρακλήτου αγιώτατον», όπως έκανε και ο εορταζόμενος σήμερα και τιμώμενος από όλους μας σύγχρονος όσιος, ο όσιος Πορφύριος.
Είναι ανάγκη γι᾽ αυτό να μην αφήσουμε τον εαυτό μας να επηρεάζεται από όσα συμβαίνουν γύρω μας, από ο,τι κάνουν οι άλλοι άνθρωποι στο περιβάλλον μας, ούτε να χρησιμοποιούμε τη δική τους συμπεριφορά ως δικαιολογία για να αποφεύγουμε και εμείς να τηρούμε το θέλημα του Θεού. Εμείς θα πρέπει να είμαστε προσηλωμένοι στον στόχο μας και να προσπαθούμε να το εφαρμόζουμε, χωρίς να μας απασχολεί τι κάνουν οι άλλοι. Ο κάθε άνθρωπος έχει ευθύνη αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό του, και αυτός θα ζήσει ή δεν θα ζήσει με τον Χριστό, ανάλογα με τον τρόπο που ζει στην καθημερινότητά του.
Αν, λοιπόν, εμείς αγωνιζόμαστε να κρατήσουμε την ψυχή μας καθαρή από την αμαρτία, προσπαθώντας να ζήσουμε την εν Χριστώ ζωή μέσα από τα ιερά μυστήρια της Εκκλησίας μας και ιδιαιτέρως μέσα από την ιερά εξομολόγηση και τη θεία Κοινωνία, τότε θα λαμβάνουμε από αυτά και τη χάρη του Θεού, που θα μας βοηθά στον αγώνα μας αλλά και θα μας αγιάζει, ώστε να έχουμε και εμείς τον Θεό «ενοικούντα και μένοντα» στην ψυχή μας, όπως συνέβη και με τον εορταζόμενο μέγα όσιο Πορφύριο, όπου και αν ζούμε ή εργαζόμεθα, και να είμαστε και εμείς «ναοί του εν ημίν αγίου Πνεύματος».
