Του Μητροπολίτη Τρίκκης Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσοστόμου
Οι ιερείς μοιάζουν με τα αεροπλάνα· όσο υπηρετούν σιωπηλά, όσο αγωνίζονται με πίστη, όσο ανασηκώνουν στον Θεό τα βάρη του λαού, δεν προβάλλονται, δεν γίνονται είδηση. Καθημερινά προσφέρουν, θυσιάζονται, αγωνίζονται με δάκρυα για τη σωτηρία του ποιμνίου τους.
Η κοινωνία όμως συνήθως τους θυμάται μόνον όταν γλιστρήσουν, όταν πέσουν, όταν ανθρώπινα ασθενήσουν.
Πριν λοιπόν σπεύσουμε να κρίνουμε, ας θυμηθούμε ότι στο φοβερό βήμα του Κυρίου θα απολογηθούμε ο καθένας μόνος του. Ούτε για τον ιερέα, ούτε για τον αδελφό, αλλά για τον εαυτό μας. Και τότε μόνον η έμπονη και ταπεινή προσευχή θα είναι το αληθινό μας καταφύγιο: «Κύριε, ελέησόν με τον αμαρτωλό».
Ας μάθουμε, λοιπόν, να προσευχόμαστε για τους ποιμένες μας, να στηρίζουμε με αγάπη και συμπάθεια το έργο τους, και να βλέπουμε σε αυτούς όχι το σφάλμα, αλλά την αγωνία, τον μόχθο και τη θυσία τους.
Η Εκκλησία ζει και ανασαίνει με την προσευχή και τη θυσία του ιερέως, και εμείς καλούμαστε να σταθούμε δίπλα του, ως τέκνα που αγαπούν τον πατέρα τους.
