Το απόγευμα της Παρασκευής 1ης Μαΐου 2026, ο Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων κ. Τιμόθεος χοροστάτησε στην ακολουθία του Εσπερινού, επί τη ιερά μνήμη του εν αγίοις πατρός ημών Αθανασίου Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας, στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Τ.Κ. Προαστίου.
Στο τέλος της ακολουθίας, ο Σεβασμιώτατος απηύθυνε το θείο κήρυγμα προς τους πιστούς, αναφερόμενος στα πρότυπα πίστεως και θάρρους που προβάλλει η Εκκλησία κατά την περίοδο αυτή, καθώς και στο φωτεινό παράδειγμα του Μεγάλου Αθανασίου.
Ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι καθ’ όλη την εβδομάδα η Εκκλησία, μέσα από τη λειτουργική της ζωή, προβάλλει δύο χαρακτηριστικές ομάδες ανθρώπων. Από τη μία πλευρά, τον ευσχήμονα βουλευτή Ιωσήφ από Αριμαθαίας και τον Νικόδημο, άρχοντα των Ιουδαίων και κρυφό μαθητή του Κυρίου, οι οποίοι επέδειξαν θάρρος και τόλμη, ζητώντας από τον Πιλάτο το σώμα του Ιησού, για να το αποκαθηλώσουν και να το ενταφιάσουν. Από την άλλη, τις Μυροφόρες γυναίκες, τη Μαρία τη Μαγδαληνή, τη Μαρία του Κλωπά, την Ιωάννα, καθώς και τη Μάρθα και τη Μαρία, οι οποίες με πίστη και αγάπη ξεκίνησαν τα χαράματα της Κυριακής, για να προσφέρουν τις νεκρικές τιμές στον Κύριο.
Υπογράμμισε ότι οι γυναίκες αυτές, χωρίς να φοβηθούν τη ρωμαϊκή φρουρά και τον σφραγισμένο τάφο με τον βαρύ λίθο, πορεύθηκαν με τόλμη, συζητώντας μεταξύ τους ποιος θα μετακινήσει τον λίθο του μνημείου. Η αγάπη τους προς τον Χριστό υπερίσχυσε κάθε φόβου και γι’ αυτό αξιώθηκαν να γίνουν οι πρώτες μάρτυρες της Αναστάσεως, καθώς ο άγγελος τους ανήγγειλε το χαρμόσυνο μήνυμα και ο ίδιος ο Αναστημένος Κύριος εμφανίσθηκε πρώτα σε αυτές.
Ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι «η αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» και ότι όπου υπάρχει φόβος δεν μπορεί να υπάρχει η εμπειρία της Αναστάσεως. Η Ανάσταση φανερώνει την παντοδυναμία του Θεού, αλλά και τη δυνατότητα του ανθρώπου να ζήσει εν Χριστώ. Για τον λόγο αυτό κάλεσε τους πιστούς να καλλιεργούν πίστη, θάρρος και τόλμη, ώστε να βιώνουν ουσιαστικά το αναστάσιμο γεγονός.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στον εορταζόμενο Άγιο Αθανάσιο, τονίζοντας ότι γεννήθηκε και έζησε στην ελληνική Αλεξάνδρεια, ένα σπουδαίο κέντρο παιδείας και πολιτισμού. Από νεαρή ηλικία συνδέθηκε με τον Μέγα Αντώνιο στη Θηβαΐδα, όπου διδάχθηκε την ασκητική ζωή και τον αγώνα κατά των παθών.
Αργότερα, ως διάκονος και πρεσβύτερος, συμμετείχε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διατύπωση του δόγματος περί της θεότητας του Ιησού Χριστού, ότι δηλαδή είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Ο Άγιος Αθανάσιος παρέδωσε στην Εκκλησία την ορθόδοξη διδασκαλία περί Αγίας Τριάδος και Χριστολογίας, ερμηνεύοντας τη διδασκαλία των Ευαγγελίων και των Αποστολικών Πατέρων σύμφωνα με τις ανάγκες της εποχής του.
Η μακρά πατριαρχία του στην Αλεξάνδρεια, διάρκειας σαράντα τριών ετών, υπήρξε ιδιαίτερα δύσκολη, καθώς εξορίστηκε δεκαέξι φορές εξαιτίας της αφοσίωσής του στην Ορθόδοξη πίστη. Έζησε την εποχή των διωγμών και των μαρτυρίων, αγωνιζόμενος ακατάπαυστα για την επικράτηση της αλήθειας της Εκκλησίας.
Παρά το μικρό του ανάστημα, όπως ανέφερε ο Σεπτός μας Ποιμενάρχης επικαλούμενος τον ιστορικό Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, υπήρξε «ο ηρωικότερος των αγίων και ο αγιότερος των ηρώων». Η δύναμή του προερχόταν από τη ζωντανή σχέση του με τον Αναστημένο Χριστό, του οποίου έφερε τα «στίγματα» μέσα από τους διωγμούς και τις δοκιμασίες.
Ο Σεβασμιώτατος κάλεσε τους πιστούς να αναλογιστούν την ποιότητα της πίστης τους και να εξετάσουν κατά πόσο έχουν το θάρρος να την ομολογούν σε μια κοινωνία που απομακρύνεται από τον Θεό και την ουσία της ζωής. Τόνισε ότι συχνά ο άνθρωπος συμβιβάζεται με το πνεύμα του κόσμου, χάνοντας την προσωπικότητα και την πνευματική του ταυτότητα.
Αναφερόμενος στη σύγχρονη πραγματικότητα, επισήμανε ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να υποκύπτει παθητικά στις καταστάσεις, αλλά να διατηρεί την ελευθερία και την αξία του, ζώντας ως άνθρωπος της Αναστάσεως. Όπως οι Μυροφόρες γυναίκες, που με το θάρρος τους ανέτρεψαν τα δεδομένα της εποχής τους, έτσι και ο σύγχρονος πιστός καλείται να ζήσει με τόλμη και πίστη.
Ολοκληρώνοντας, ευχήθηκε ο Άγιος Αθανάσιος να πρεσβεύει υπέρ όλων, ώστε οι πιστοί να έχουν ορθή, καθαρή και αγωνιστική πίστη, να παραμένουν σταθεροί στην Εκκλησία και να ζουν την αλήθεια της Αναστάσεως στην καθημερινότητά τους.
