Του Μητροπολίτη Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ’
Υπάρχει μία λανθασμένη αντίληψη για την Εκκλησία. Άλλοι λένε ότι είναι οι κληρικοί. Άλλοι περιορίζονται στο ναό. Άλλοι ότι είναι ένας οργανισμός, μία ΜΚΟ ή ένα νομικής τάξεως σωματείο. Από την άλλη, κυκλοφορούν αντιεκκλησιαστικές αντιλήψεις. Πρόκειται για μία παρεξηγημένη εικόνα της Εκκλησίας, για άγνοια ή ημιμάθεια και βέβαια και με πολλές προκαταλήψεις. Παρουσιάζεται έτσι, ως μη ώφελε, ένας αρνητισμός για την Εκκλησία που δεν συντελεί στην πνευματική ανύψωση. Ακόμη, λέγουν, ότι η Εκκλησία ζει στον «μεσαίωνα», ότι είναι σκοταδισμός και δεν αφήνει ελεύθερο τον άνθρωπο.
Όμως, αυτές οι απόψεις είναι εντελώς λανθασμένες. Εκκλησία είναι η σύναξη του Θεού μετά των ανθρώπων. Είναι κλήρος και λαός. Η Εκκλησία έρχεται και κατηχεί, κηρύττει, αναγγέλλει, μαρτυρεί και το βασικό της μέλημα είναι η μετάνοια και η σωτηρία του ανθρώπου, καθ’ ότι ο άνθρωπος διά των Ιερών Μυστηρίων της Εκκλησίας αναγεννάται διά του Αγίου Πνεύματος που είναι η πνοή της. Η Εκκλησία έτσι καθίσταται η αυθεντική οικογένεια του Θεού. Γι’ αυτό και στην Εκκλησία καταφεύγουν οι φθαρμένες εικόνες του Θεού. Οι «κοπιώντες και πεφορτισμένοι». Η Εκκλησία τότε «προσλαμβάνει» την αμαρτωλή ανθρώπινη φύση και την ξαναπλάθει και την οδηγεί στην αγιότητα, την θέωση. Είναι το ιερό πανδοχείο του ελέους του Θεού που διανυκτερεύει. Και η Εκκλησία είναι συνεπής με τον λόγο της. Δεν φτιάχνει οπαδούς. Αγίους αναδεικνύει.
Έπειτα, η Εκκλησία πραγματικά αγαπά. Ως φιλόστοργη μητέρα αφουγκράζεται τον πόνο και δρα και παρηγορεί και ενισχύει. Δίνει δύναμη, υπομονή, ελπίδα. Η Εκκλησία δεν μένει στο κλάμα, περνάει στη χαρά. Και αυτή η πραγματικά εσωτερική χαρά βρίσκεται στη σύναξη της Ευχαριστίας. Οι πρώτοι χριστιανοί «ήσαν προσκαρτερούντες τη διδαχή των αποστόλων και τη κοινωνία και τη κλάσει του άρτου και ταις προσευχές» (Πράξ. 2,42). Έτσι, σε όλες τις εποχές πρέπει να γίνεται. Μόνο όποιος βιώνει τη Θεία Λειτουργία, μετέχει της Θείας Μεταλήψεως, μπορεί να κατανοήσει τι είναι Εκκλησία. Και στη θεία Διδασκαλία του Ευαγγελίου του Χριστού θα ανακαλύψει τη σώζουσα αλήθεια. Και τότε θα προσεύχεται καρδιακά και θ’ αγαπά τον πλησίον.
Εκκλησία είμαστε όλοι μας! Είναι λάθος η τοποθέτηση: «Εγώ και η Εκκλησία». Ή το σύνηθες ερώτημα: «Τι κάνει η Εκκλησία;» Ή το άλλο λάθος: «Εγώ πιστεύω στο Χριστό αλλά όχι στην Εκκλησία». Δεν υπάρχει Χριστός χωρίς την Εκκλησία Του. «Όπου Χριστός, εκεί και Εκκλησία». Και «συμπάσης Εκκλησίας στέφανος ο Χριστός». Και βέβαια η Εκκλησία δεν είναι σκοταδισμός. Είναι η αληθής πρόοδος. Χαίρεται και επικροτεί την έρευνα και την επιστήμη, όταν είναι για καλό βέβαια του ανθρώπου. Αξίζει, λοιπόν, να αισθανθούμε ότι η Εκκλησία είναι άλλη πραγματικότητα, όπου αδιάκοπα ενεργεί το Άγιο Πνεύμα. Και να ξέρουμε ότι η Εκκλησία δεν είναι πρόσκαιρη. Είναι αιώνια. Αλλά και δεν μπορείς να την καταλάβεις όταν δεν ζεις εκκλησιαστικά, δηλαδή δεν βιώνεις τα Ιερά Μυστήριά της, δεν προσλαμβάνεις την αγιαστική της Χάρη.
Κατ’ ακολουθίαν, εισέλθε στην Εκκλησία και ζήσε το Μυστήριο του Θεού. Θα είσαι μακάριος, εσύ, που θα βαπτιστείς στο ύδωρ του Βαπτίσματος, στα δάκρυα της εξομολογήσεως και θα τραφείς από την αιώνια τροφή, τη Θεία Κοινωνία, αχράντου Σώματος και Τιμίου Αίματος Ιησού Χριστού.
Στην «Αποκάλυψη» διαβάζουμε: «Ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω· εάν τις ακούσει της φωνής μου και ανοίξει την θύραν, και εισελεύσομαι προς αυτόν και δειπνήσω μετ’ αυτού και αυτός μετ’ εμού» (Αποκ. 3,20). Ιδού, λοιπόν, αυτό είναι το ιερό προσκλητήριο.
