Στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Αγίου Αθανασίου ν. Θεσσαλονίκης, χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Κιλκισίου στην ακολουθία του Όρθρου και προεξήρχε στη Θεία Λειτουργία την Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως, 22 Δεκεμβρίου 2024.
Απευθυνόμενος στο πυκνό εκκλησίασμα με επικεφαλής τον Δήμαρχο Χαλκηδόνος κ. Σταύρο Αναγνωστόπουλο, τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Γαβριήλ Ταχτατζόγλου και τον Πρόεδρο της τοπικής Κοινότητας κ. Θεόδωρο Σιμιλδίμη, κήρυξε τον θείο λόγο:
«Δύο σημαντικά γεγονότα μας εξιστορεί η σημερινή ευαγγελική περικοπή αδελφοί μου.
Το ένα είναι ο γενεαλογικός κατάλογος των κατά σάρκα προγόνων του Χριστού και το άλλο η εξαγγελία της γέννησης του Χριστού. Το πρώτο επιβεβαιώνει την ιστορικότητα του προσώπου Του και το δεύτερο, ότι «ο εκ του Πατρός γεννηθείς προ πάντων των αιώνων», γεννάται εν χρόνω ως άνθρωπος «εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου».
Το συναξάρι της ημέρας μάς γυρίζει πίσω στο χρόνο «Τη αυτή ημέρα, Κυριακή προ της Χριστού γεννήσεως, μνήμην άγει ετάχθημεν…πάντων των απ’ αιώνος Θεώ ευαρεστησάντων, από Αδάμ άχρι και Ιωσήφ του μνήστορος…». Ο χρόνος φυλλομετράει τις 42 γενιές, τις εποχές και τις καταστάσεις και περιμένει να κατέβει μέσα του Αυτός που τον δημιούργησε. Αυτή την Κυριακή υποκλίνεται όλη η ανθρωπότητα στο Δημιουργό της, παραδίνοντας τη σκυτάλη της ζωής από γενιά σε γενιά, με σκοπό να δικαιώσει την ύπαρξή της. Τις γενιές που έφεραν στη γη το Χριστό, αποτελούσαν συγκεκριμένα πρόσωπα και όχι απρόσωπες μάζες. Αυτά τα πρόσωπα με τις πτώσεις και τις ανορθώσεις τους έγιναν οι πρόγονοι και οι συγγενείς του Θεού. Στο πρόσωπο του Χριστού επαληθεύονται όλες εκείνες οι προφητείες που έλεγαν, ότι ο αναμενόμενος Μεσσίας θα προερχόταν από το γένος του Αβραάμ και του Δαυΐδ.
Ας πάμε όμως πίσω, στην αρχή. Εκείνο το μοιραίο δειλινό, όταν οι Πρωτόπλαστοι παρέβησαν τη θεία εντολή και εξέπεσαν από τον Παράδεισο, τους δόθηκε μία υπόσχεση, ότι μια μέρα τα πράγματα θα άλλαζαν. Και είπε ο Θεός «Και έχθραν θήσω ανὰ μέσον σου και ανὰ μέσον της γυναικὸς και ανὰ μέσον του σπέρματός σου και ανὰ μέσον του σπέρματος αυτής· αυτός σου τηρήσει κεφαλήν, και συ τηρήσεις αυτού πτέρναν» (Γεν.3,15). Αυτή η υπόσχεση θεωρήθηκε το «Πρωτευαγγέλιο», το πρώτο χαρούμενο μήνυμα για σωτηρία, μετά την πτώση. Μέσα σε εκείνο το ζοφερό δειλινό, έρχεται μία ακτίνα ελπίδας. Θα έρθει Εκείνος, που θα σώσει τον Αδάμ και την Εύα και τους απογόνους τους. Το μήνυμα αυτό δεν ήταν δυνατό να παραμείνει κρυφό, έφθασε στα πέρατα της οικουμένης. Έτσι στις καρδίες των ανθρώπων δημιουργήθηκε μια ελπιδοφόρα προσμονή, μια γλυκιά προσδοκία.
Αγαπητοί μου, ο Χριστός δεν ήρθε να σώσει μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, έναν λαό, ένα έθνος, αλλά ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, ήρθε να λυτρώσει «παγγενή τον Αδάμ», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι Πατέρες. Από τη στιγμή της πτώσης των πρωτοπλάστων αρχίζει ο Θεός να κατεργάζεται τη σωτηρία, μέσα από το σχέδιο της θείας Του οικονομίας. Ο Λόγος Του αναλαμβάνει να λυτρώσει το ανθρώπινο γένος, δια της ενανθρωπήσεώς Του, γι’ αυτό και όταν γεννάται ονομάζεται Ιησούς, που στα εβραϊκά σημαίνει Σωτήρας. Ο άσαρκος Λόγος φανερώνονταν στον κόσμο και προετοίμαζε το ανθρώπινο γένος να δεχτεί τη σωτηρία. Στους Εβραίους μίλησε διά των προφητών, σε άλλος λαούς μίλησε μέσω σοφών και διακεκριμένων ανθρώπων για τον ερχομό Του, προετοιμάζοντάς τους να δεχτούν το σωτήριο κήρυγμά Του.
Αδελφοί μου, εμείς σε τρείς μέρες θα γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα. Θα κληθούμε να γίνουμε μάρτυρες του «Εμμανουήλ», ότι δηλαδή ο Θεός είναι μαζί μας. Δε φτάνει όμως αυτό. Ο Θεός ήλθε και έκτοτε έμεινε μαζί μας, διά της Εκκλησίας Του. Ο κόσμος όμως δεν τον δέχθηκε, όπως μαρτυρεί και ο ευαγγελιστής Ιωάννης «Εις τα ίδια ήλθε, και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον» (Ιω. α΄, 11). Γι’ αυτό πρέπει ο Εμμανουήλ να κατοικήσει εντός μας, κάνοντας την καρδιά και την ύπαρξή μας φάτνη και θρόνο της δόξας Του, γενόμενοι έτσι κι εμείς συγγενείς και φίλοι Του. Αμήν! Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα!».
