Βαδίζοντας πρός τό Πάσχα περνᾶμε μέσα ἀπό τήν προσπάθεια, τήν ἄθληση, τήν παιδεία καί τήν ἐμπειρία τῆς μεγάλης σαρακοστῆς …
Σ᾽ αὐτήν τήν περίοδο ὅλες οἱ δυνάμεις μας ἑστιάζουν στήν ἀξία τῆς μετανοίας ἡ ὁποία λογίζεται μεγαλυτέρα καί δυσκολοτέρα της προπαρασκευῆς καί ἀσκήσεως τῆς νηστείας…
Ἡ μετάνοια νοεῖται ὡς συνεχῆς τρόπος ζωῆς ἔως ὅτου ὁ ἄνθρωπος ἀπεκδυθεῖ τό ἐνδυμα καί φίλτρο τῆς παραμορφωτικῆς φιλαυτίας μέσα ἀπό τό ὁποῖο βλέπει τόν κόσμο τοῦ Θεοῦ, τόν Δημιουργό τοῦ κόσμου καί φαντάζεται τό στρεβλό εἴδωλο τοῦ ἐαυτοῦ του νά καταλαμβάνει τό κέντρο αὐτοῦ τοῦ κόσμου!
Αὐτή ἡ ἀπέκδυσις τῆς παθογόνου φιλαυτίας εἶναι, σάν γεγονός, ἐμπειρία θανάτου τοῦ ἐαυτοῦ μας πού προσπαθεῖ μέ ὅλες του τίς δυνάμεις νά εἶναι τό κέντρο τοῦ κόσμου του, νά ἀναγνωρίζεται ἀπό τόν κόσμο, τόν ὁποῖο ἀγνοεῖ, στό μεγαλύτερο μέρος του.
Κι ὅταν τολμήσει νά στρέψει τό βλέμμα μέσα του τότε αὐτή ἡ ἐμπειρία μετατρέπεται σέ ἐμπειρία Ἄδου.
Ἑνός Ἄδου πού δέν κείτεται στά γήϊνα ἔγκατα νικημένος ἀπό τόν Ἀναστάντα Ναζαρηνό, ἀλλά κάλλιστα μπορεῖ νά θεαθεῖ στίς ἐσχατιές τοῦ κόσμου τῆς Ἀφρικῆς, τῆς Ἀσίας, τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς καί ὅπου (Ἁΐδια) «ἔγκατα» τῆς ἐκμεταλλεύσεως ἀνθρώπου σέ ἄνθρωπο.
Ἑνός κόσμου πού βαστάζει σάν ἄλλος Ἄτλας τό βάρος τῆς ἀδικίας μας κι ἀναμένει Ἁνάσταση ἀπό τό γεγονός καί τήν ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἑνός κόσμου ὁ ὁποῖος ἐγεύθη πρῶτος μυριᾶδες ἀθέατες συγκρούσεις καί ἀθέατους πολέμους καί γεύεται μέχρι σήμερα ἀδιάφορους γενοκτονικούς πολέμους σάν κι᾽αὐτούς πού παρακολουθοῦμε ἄναυδοι στούς κατευθυνομένους διαύλους ἐπικοινωνίας τά τελευταία χρόνια.
Ἡ ἐλάχιστη ποιμαντική ἐμπειρία τοῦ ἁποστολικοῦ ἔργου στό ὁποῖο συμμετέχω τίς δύο τελευταίες δεκαετίες μοῦ ἔχει πιστοποιήσει ὅτι ἡ ἐμπειρία τοῦ Ἄδου τῶν ἀδικουμένων μπορεῖ νά παρακληθεῖ καί νά μεταμορφωθεῖ μόνο μέσα ἀπό ὅτι προσφέρουμε φωτισμένο ἀπό ἀπό τήν ἐλευθερία καί πίστη στήν Ἄνάστασιν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ὑπέρ αὐτῶν ἐκζητῶ τάς εὐχάς σας μετά τῆς ἐν Καμερούν καί Κεντρικῇ Ἀφρικῇ παροικούσης Ἐκκλησίας.
Ὑπέρ αὐτῶν συ(γ)γράφω στούς τοίχους τῶν καρδιῶν σας «Προσδοκῶ Ἀνάσταση καί τῶν (νεκρο-) ζώντανων»… που κατακλύζουν τό ἐγγυς καί τό μακράν ὅπου, ἄνθρωποι
Μετά τῆς, τοῦ καθελόντος τόν θάνατον, ἐσταυρωμένης ἀγάπης.
ὁ Καμερούν Γρηγόριος
