του Μητροπολίτη Καμερούν Γρηγορίου
Αναλογίζομαι εάν οι ιστορικο-πολιτικές αιματηρές αλλαγές που ζούμε στο λίκνο του Χριστιανισμού, στα χώματα του Ισραήλ, της Παλαιστίνης αλλά και στη Συρία, «όπου πρώτη φορά οι αδελφοί
εκλήθησαν Χριστιανοί» (πρβλ. Πρ. 11, 26), ήταν αναμενόμενες ή προέκυψαν, χημικώ τω τρόπω, από τυχαία πολιτικά αλυσιδωτά γεγονότα. Αν ήταν αναμενόμενες, γιατί οι χριστιανοί δεν είδαν τα
«σημεία των καιρών» και δεν κάλεσαν τους απανταχού αδελφούς νακλίνουν γόνυ προσευχής μέχρι να «σειστεί ο τόπος», ο κάθε τόπος στάσεως προσευχής…;;;
Με τούτα τα ερωτήματα, με τούτα τα αίματα και τα συντρίμια, που προστέθηκαν στον πόλεμο και τα συντρίμμια της Ουκρανίας, με δεκάδες πολεμικές κι εμφύλιες συγκρούσεις∙ Σουδάν, Νίγηρας,
Κένυα, Αιθιοπία, Ερυθραία, Μάλι, Μπουργκίνα Φάσο, Κονγκό, Αρμενία, Αζερμπαιτζάν, Μιανμάρ, Αιτή και πόσα άλλα, άγνωστα,προς το παρόν, σε όλον τον πλανήτη, που ούτε καν στα ψιλά των ειδήσεων δεν εμφανίζονται από τους ειδησεογραφικούς διαύλους που δημιουργούν κύματα συμπαθείας ή αντιπαθείας κατά παραγγελίαν όσων έχουν συμφέροντα.
Με τους φόβους και τα φαντάσματα των εγκλωβισμένων, των φυλακισμένων, των εξαφανισθέντων, των απαχθέντων, με τις ελπίδες του περιγύρου των θυμάτων καλούμαι να σπουδάσω, να ενσκύψω, να εντρυφήσω στην αναφώνηση: «κραταιά ως θάνατος η αγάπη σου» (πρβλ. Ασμ. 8, 6). Μόνο εκεί θα βρω παρηγοριά κι όχι αυταπάτη…
Η πικρή αλήθεια είναι ότι το να είσαι χριστιανός πάντα είχε και έχει ένα τεράστιο κόστος. Το κόστος ενός ανείπωτου έρωτος, όπως στο «Άσμα των Ασμάτων», όπου πρέπει να τρέξεις πίσω από τον
αγαπημένο ή την αγαπημένη, που πάντα χάνεται και κρύβεται πίσω από τους αδικουμένους αυτού του κόσμου για να σε μάθει ν᾽ αγαπάς, δίνοντας και όχι λαμβάνοντας, να σε μάθει τη δικαιοσύνη κι όχι τη
φιλονομία κάποιου κρατικού θεσμού.
Δύσκολο άθλημα που χωρίζει την Εκκλησία σε «στατικούς χριστιανούς» και σε «αθλητές χριστιανούς». Οι πρώτοι προτιμούν να παραμένουν πάντα σε κατάσταση προπονήσεως, στα ασφαλή όρια ενός γυμναστηρίου παρά να εξέλθουν στο στάδιο της αθλήσεως. Οι δεύτεροι είναι αυτοί που εξέρχονται στο στάδιο, στην αρρένα αυτού του κόσμου, όπου ο πόνος και ο κόπος των μυών και η ευθραυστότητα του «οστρακίνου σκεύους» τους (πρβλ. Β’ Κορ. 4, 7), και ο ανταγωνισμός στην αγάπη, στην προσφορά, στην αυτοθυσία της παρουσίας τους και η κατανάλωση της «ουσίας» τους.
Δεν ξέρω αν τα φώτα και τα λαμπιόνια των Χριστουγέννων φτάνουν να ρίξουν φως παρηγοριάς στις αυλές των αδικουμένων ή είναι τοποθετημένα με τέτοιον τρόπο για να δημιουργήσουν ένα αίσθημα αυτοπαρηγορίας «εδώ, γύρω μας», «στα δικά μας»… Ξέρω μόνον ότι η προσευχή όλων μας μπορεί να διατρέξει τα σύμπαντα και ν᾽ αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, τον τρόπο που πιστεύουμε κι ελπίζουμε και μετέχουμε στο μυστήριο και δώρο της ζωής αυτής, την οποία ετίμησε ο Δημιουργός μας και προς αυτό ακριβώς το γεγονός πορευόμεθα, ίσως χαμένοι σε όσα έχουν σκεπάσει το νόημα της εορτής της του Χριστού Γέννας.
Ταπεινά ζητώ απ᾽ την αγάπη σας, την προσευχή σας για όλους μας…
