Μήνυμα για το Άγιο Πάσχα εξέδωσε ο Μητροπολίτης Καμερούν κ. Γρηγόριος, στο οποίο αναφέρει μεταξύ άλλων ότι πολλές φορές βρισκόμαστε σε μια σύγχυση.
«Ταυτίζουμε τα προσωπικά μας έσχατα με τα έσχατα του κόσμου. Σαν ο κόσμος να δημιουργήθηκε για να εμφανιστούμε εμείς και… τίποτε άλλο!», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Προσθέτει δε ότι η ενιαύσιος εορτή του Πάσχα είναι μια διαρκής ευκαιρία να επανατοποθετηθούμε σωστά απέναντι στις λάθος θεωρήσεις μας.
Διαβάστε το μήνυμα του Μητροπολίτη Καμερούν κ. Γρηγορίου
ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2025ου σωτηρίου έτους
«Φθάσαντες πιστοί, το σωτήριον Πάθος Χριστού του Θεού, την άφατον αυτού μακροθυμίαν δοξάσωμεν, όπως τη αυτού ευσπλαγχνία, συνεγείρη και ημάς, νεκρωθέντας τη αμαρτία, ως αγαθός και φιλάνθρωπος» (Ιδιόμελον του Εσπερινού της Αγίας και Μεγάλης Δευτέρας).
Βαδίζοντας ή ενίοτε και σέρνοντας τα βήματα αυτής της ζωής σε μια συνοδοιπορία με την Εκκλησία προς τα προσωπικά μας έσχατα αλλά και στα έσχατα του παρόντος αιώνος, ευρισκόμεθα πολλές φορές σε μια απελπιστική σύγχυση.
Ταυτίζουμε τα προσωπικά μας έσχατα με τα έσχατα του κόσμου. Σαν ο κόσμος να δημιουργήθηκε για να εμφανιστούμε εμείς και… τίποτε άλλο!
Δυστυχώς, και φωνές μέσα από τον εκκλησιαστικό χώρο, που δεν μπόρεσαν να συλλάβουν το εύρος της ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού, εμφανίζουν την ίδια συμπτωματολογία∙ ταυτίζουν τα έσχατα κάθε «αγίου γέροντος» και μη, με τα έσχατα του κόσμου.
Η ενιαύσιος εορτή του Πάσχα είναι μια διαρκής ευκαιρία να επανατοποθετηθούμε σωστά απέναντι στις λάθος θεωρήσεις μας. Διότι: «Αύτη η κλητή και αγία ημέρα, η μία των Σαββάτων, η βασιλίς και κυρία» εγένετο για την δική μας παιδεία στα έσχατα. Αυτή η ημέρα της «καταπαύσεως» το «ευλογημένον Σάββατον» είναι ουσιαστικά ημέρα ενδοσκοπήσεως και αρρήτου και σιωπηλής δοξολογίας.
Είναι η πρόγευση και φανέρωση της αιωνίου ζωής ή της Βασιλείας των ουρανών, όπως την εκήρυττε ο Κυριός μας, αρξαμένης «εκ των ένδον αβύσσων», από εκεί που ξεκινά και η κάθε αμφισβήτηση και από εκεί όπου εμφωλεύει το πνεύμα του κόσμου.
Όμως, ας οικειοποιηθούμε τη σκέψη του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης κι ας εντρυφήσουμε στη διαλεκτική του με κάθε αμφισβήτησή μας: «ει ανάστασις ουκ έστι, μύθος ο Λάζαρος και ο πλούσιος και το φρικώδες χάσμα και η του πυρός άσχετος φλόγωσις και η διακαής γλώσσα και η ποθουμένη σταγών του ύδατος και ο δάκτυλος του πτωχού. πρόδηλον γαρ, ότι ταύτα πάντα το μέλλον εξεικονίζει της αναστάσεως· γλώσσα γαρ και δάκτυλος ου της ασωμάτου ψυχής μέλη νοείται, αλλά μέρη του σώματος. και μηδείς οιέσθω ταύτα ήδη πεπράχθαι, αλλά προαναφώνησιν είναι του μέλλοντος· έσται δε τότε, όταν η μετακόσμησις ψυχώσασα τους νεκρούς προς τας ευθύνας έκαστον των βεβιωμένων αναγάγη σύνθετον όντα καθώς πρότερον και διά ψυχής και σώματος συνεστώτα»*, (Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, Λόγος Γ’-Εις το Άγιον Πάσχα, PG 46, 676 BC).
Εκ της, ποικιλοτρόπως, διακεκαυμένης Αφρικανικής γωνιάς του Καμερούν
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»
ο Καμερούν Γρηγόριος
*Νεοελληνική Απόδοση: «Εάν δεν υπάρχει ανάσταση τότε ο Λάζαρος και ο πλούσιος είναι μυθεύματα και το φρικτό μέγα χάσμα (ανάμεσα στις δύο μετά θάνατον καταστάσεις) και η ασίγαστη φλόγα και η καιομένη γλώσσα (του πλουσίου) η σταγόνα του νερού που επιθυμούσε (ο πλούσιος) και ο δάκτυλος του πτωχού (που θα έφερνε την σταγόνα του νερού). Είναι φανερό ότι όλα αυτά προεικονίζουν το μελλοντικό γεγονός της κοινής αναστάσεως, διότι όταν λέγει γλώσσα και δάκτυλος δεν εννοεί αντίστοιχα μέρη της ασωμάτου ψυχής αλλά μέλη του σώματος. Και ας μην νομίσει κανείς ότι όλα έχουν ήδη συμβεί αλλά είναι προανάκρουσμα για το μέλλον. Θα συμβούν όταν η αναγέννηση μας θα εμψυχώσει ξανά τους κεκοιμημένους και θα τους φέρει προ των ευθυνών καθενός των, σύμφωνα με αυτά που έζησαν και θα είναι σύνθετοι, όπως ήταν πρώτα, εκ ψυχής και σώματος αποτελούμενοι».
