Στον Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Σέσκλου λειτούργησε την Κυριακή των Απόκρεω, ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, παρουσία του συνόλου των κατοίκων του χωριού.
Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο βαθύτερο θεολογικό νόημα της ημέρας, τονίζοντας ότι η Εκκλησία, μέσω της ευαγγελικής περικοπής, υπενθυμίζει τη βεβαιότητα της Δευτέρας Παρουσίας και το κριτήριο με το οποίο θα κριθεί ο άνθρωπος επισημαίνοντας ότι: «Θα υπάρξει Δευτέρα Παρουσία…και σήμερα μας λέει πως θα μας κρίνει και μίλησε πολύ καθαρά· μίλησε για πεινασμένους, διψασμένους, ξένους, φυλακισμένους, αρρώστους», υπογραμμίζοντας ότι η αγάπη προς τον συνάνθρωπο αποτελεί την ουσία της χριστιανικής ζωής.
Στη συνέχεια ο κ. Ιγνάτιος επισήμανε ότι η κοινωνία με τον Χριστό δεν εξαντλείται στη συμμετοχή στα Ιερά Μυστήρια, αλλά απαιτεί έμπρακτη έκφραση στην καθημερινότητα, σημειώνοντας: «Αυτή η κοινωνία της αγάπης πρέπει να γίνει πράξη όπως το έκανε και ο ίδιος», καλώντας τους πιστούς να μετατρέπουν την πίστη σε έργα δικαιοσύνης, ελεημοσύνης και συμπαράστασης προς κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται.
Παράλληλα, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στο αληθινό νόημα της ζωής, επισημαίνοντας ότι τα υλικά αγαθά δεν συνοδεύουν τον άνθρωπο στην αιωνιότητα, ενώ αντίθετα οι αρετές αποτελούν τον πνευματικό του πλούτο, τονίζοντας ότι: «Ένα πράγμα θα πάρει η ψυχή μας μαζί της. Τις αρετές της και τις καλοσύνες της».
Κλείνοντας το κήρυγμά του ο Ποιμενάρχης έθεσε ενώπιον των πιστών το προσωπικό ερώτημα της ευθύνης απέναντι στον Θεό και στον συνάνθρωπο, μεταφέροντας τα λόγια του Ευαγγελίου: «Όταν θα έρθει η ώρα να ρωτήσει ο Χριστός, “Μου δώσες ένα πιάτο φαγητό, μου δώσες λίγο νερό με επισκέφτηκες, με συμπόνεσες, με παρηγόρησες;”, τι θα έχουμε να του πούμε;», επισημαίνοντας ότι η απάντηση σε αυτό το ερώτημα αποτελεί το ουσιαστικό κριτήριο της αιώνιας πορείας του ανθρώπου.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας τελέστηκε το ετήσιο μνημόσυνο του μακαριστού ιερέως π. Στεφάνου Στύλλα. Αναφερόμενος στο πρόσωπό του, ο Σεβασμιώτατος εξήρε την προσφορά και το ήθος του, επισημαίνοντας ότι υπηρέτησε την Εκκλησία και την τοπική κοινωνία με ζήλο και αυταπάρνηση: «Θέλησε να υπηρετήσει εδώ στο ναό σας, στο χωριό του, στον τόπο του και το έκανε με τόση ζέση, με τόση χαρά, με τόση καλοσύνη σε όλους», ενώ υπογράμμισε ότι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη που άφησε ήταν η αγάπη προς τους ανθρώπους: «Η ψυχή του π. Στεφάνου πήρε μαζί της πλούτη πολλά, γιατί ήταν ακριβώς η ψυχή που φρόντιζε τους άλλους».
