«Ανάδελφη, ασεβή και απρεπή» χαρακτηρίζει την επίθεση της Ρωσίας στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, ο Μητροπολίτης Δέρκων Γέρων Απόστολος.
Σχολιάζοντας τις υβριστικές κατηγορίες εναντίον του Πατριάρχη, ο Μητροπολίτης Δέρκων σημειώνει αρχικά πως «Δεν είναι η πρώτη φορά που η Μόσχα, με βραχίονα το βαθύ κράτος και τη μυστική SVR, επιτίθεται, ανάδελφα, ασεβώς και απρεπώς κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου. Αυτή τη φορά η SVR, υποκινούμενη από το επίσημο κράτος και τη σφιχταγκαλιασμένη με αυτό Ρωσική Εκκλησία, εξαπέλυσε μια τηλεκατευθυνόμενη βόμβα. Όχι σαν εκείνη με την οποία έπληξαν μια πολυκατοικία και μια παιδική χαρά στο Χάρκοβο της Ουκρανίας, σκοτώνοντας έξι ανθρώπους και τραυματίζοντας τουλάχιστον πενήντα πέντε. Ανάμεσα στους νεκρούς και ένα δεκατετράχρονο κορίτσι. Όχι σαν εκείνη τη βόμβα με την οποία έπληξαν μαιευτήριο της Μαριούπολης της Ουκρανίας και, μεταξύ των άλλων, τραυμάτισε θανάσιμα μια άτυχη εγκυμονούσα γυναίκα και μαζί με αυτή και το παιδί της που κυοφορούσε» για να προσθέσει: «Αυτή τη φορά η τηλεκατευθυνόμενη από το βαθύ κράτος της Ρωσίας SVR εξαπέλυσε μια βόμβα άλλης τεχνολογίας, πανάρχαιης και δοκιμασμένης. Τα συστατικό της είναι ένα πολιτικό – θρησκευτικό μίγμα από παράλογες και υπερφίαλες αξιώσεις, εκβιασμούς πάσης φύσεως και αδελφοκτόνες συκοφαντίες».
«Η ιστορία είναι παλιά και σχετίζεται με το αφήγημα περί τρίτης Ρώμης που έπλασε η ρωσική εξουσία και το επέβαλε και στο υποχείριό της, την Εκκλησία της Μόσχας» επισημαίνει ο Μητροπολίτης Δέρκων.
Και συμπληρώνει: «Ας θυμηθούμε, όμως μερικά γεγονότα που αναδεικνύουν τον εναγκαλισμό αυτό της ρωσικής εξουσίας με την Εκκλησία της Μόσχας. Αυτά αναδεικνύουν ότι το αβγό του φιδιού εκκολάφτηκε παλιά και με το δηλητήριο του φαρμακώνει μέχρι σήμερα την Ορθοδοξία. Ήταν τότε που ο ηγεμόνας Βασίλειος, το 1448, εντέλλεται την απόσχιση της νεόπαιδης Εκκλησίας της Μόσχας από τη Mητέρα Εκκλησία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Συγκαλείται, λοιπόν, αντικανονική Σύνοδος Ρώσων Eπισκόπων εκλέγοντας Aρχιεπίσκοπο τoν Ιωνά».
«Είναι η πρώτη φορά που Ρώσος Αρχιεπίσκοπος προσφωνείται “Μόσχας και πάσης Ρωσίας”» συμπληρώνει στο κείμενο του για να προσθέσει: «Κι ενώ οι Οθωμανοί, το 1452, βρίσκονται προ των τειχών της δύστυνης Βασιλεύουσας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξαναγκάζεται να επευλογήσει τη ρωσική εκκλησιαστική ανταρσία, αναγνωρίζοντας την εκλογή του Ιωνά. Δεν παραχωρεί όμως στην τοπική Σύνοδο της Μόσχας το δικαίωμα εκλογής μητροπολίτη. Επτά χρόνια μετά, ο ηγεμόνας εντέλλεται οι επίσκοποι να μην εκλέγονται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά από την εντόπια Σύνοδο. Το πρώτο ρήγμα επήλθε. Έναν αιώνα μετά, το 1580, ο Τσάρος Ιβάν Δ’ ο Τρομερός, πιέζει τον Πατριάρχη Αντιοχείας Ιωακείμ Ε‘ να ανυψώσει την Αρχιεπισκοπή της Μόσχας σε Πατριαρχείο. Αυτός αρνείται λέγοντας ότι αρμόδια γι’ αυτό είναι η “ἐν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος”. Αναδιπλώθηκε ο τσάρος στην εμμονική απαίτησή του το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως να αναδείξει την Εκκλησία της Μόσχας σε Πατριαρχείο; Ο τσάρος Θεόδωρος όμως το απαιτεί από τον Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμία Β´ τον Τρανό, κρατώντας τον έγκλειστο. Ο Ιερεμίας υποχωρεί, συγκαλώντας το 1590 πολυπληθή Σύνοδο. Υπογράφεται επίσημα το Πατριαρχικό και Συνοδικό Χρυσόβουλο προβιβασμού της Μόσχας σε Πατριαρχείο, πάντα βεβαίως υπό τη σκέπη της Μητέρας Εκκλησίας, του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αυτό βέβαια δεν ήταν αρκετό για την ρωσική εξουσία η οποία ενσωμάτωσε στα ιμπεριαλιστικά της σχέδια την θεωρία ότι τάχα αυτή ήταν η κληρονόμος των Βυζαντινών αυτοκρατόρων.
Αλλά τι συμβαίνει με το Πατριαρχείο της Μόσχας; Αυτό δεν μπόρεσε να αρθρώσει μια ανεξάρτητη ποτισμένη από τα χριστιανικά ιδεώδη φωνή, ούτε την εποχή της τσαρικής Ρωσίας ούτε την εποχή της σοβιετικής Ρωσίας ούτε την εποχή της πουτινικής Ρωσίας. Πάντα στέκεται πιστός συνεργάτης της ρωσικής εξουσίας και αντλεί βέβαια τα οφέλη από τον σφιχτό εναγκαλισμό με αυτή.
Ούτε αυτό το Σύνταγμα της χριστιανοσύνης, την Αγία Γραφή, δεν θέλει το Πατριαρχείο Μόσχας να ακολουθήσει. Το Πατριαρχείο Μόσχας, ακριβέστερα ο προκαθήμενός της Πατριάρχης Μόσχας μας θυμίζει περισσότερο τον “φιλοπρωτεύοντα Διοτρέφη” ο οποίος κατασυκοφαντεί “λόγοις πονηροῖς φλυαρῶν” τον ανώτερό του πρεσβύτερο της τοπικής Εκκλησίας (Γ΄ Ιω 9-10). Οι πρόσφατες συκοφαντίες που εξεστόμισε η μυστική υπηρεσία SVR αναδεικνύουν ότι αυτός που υποκρύπτεται πίσω από αυτές είναι ο σύγχρονος Διοτρέφης προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας, αφού μόνον αυτός, φευ, ως θρησκευτικός ταγός της τοπικής Εκκλησίας έχει εξ αντικειμένου την αρμοδιότητα να αποφαίνεται ποιος είναι “ρασοφόρος αντίχριστος” και ποιος είναι “ενσαρκωμένος διάβολος”. Το γεγονός μάλιστα ότι αυτός αποφασίζει αυθαίρετα, αλαζονικά και υπερβαίνοντας τα εσκαμμένα που καθορίζουν οι Κανόνες της Εκκλησίας να αποδίδει τις εν λόγω συκοφαντίες στον Προκαθήμενο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, την Μητέρα Εκκλησία που τον ανάδειξε ενισχύει την θέση ότι αυτός αποτελεί φερέφωνο της πουτινικής εξουσίας.
Πώς απαντά όμως η Μητέρα Εκκλησία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο Προκαθήμενός της Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος; Τονίζει θαρραλέα ότι “Οι ψευδείς ειδήσεις, οι ύβρεις και οι κατασκευασμένες πληροφορίες κάθε είδους προπαγανδιστών δεν αποθαρρύνουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο”.
Συνεχίζει να μνημονεύει τον Πατριάρχη Μόσχας ακολουθώντας την παράδοση του χριστιανικού Συντάγματος το οποίο μας υπενθυμίζει ότι και οι πρώτοι χριστιανοί “καθ᾽ ἡμέραν τε προσκαρτεροῦντες ὁμοθυμαδὸν ἐν τῷ ἱερῷ, κλῶντές τε κατ᾽ οἶκον ἄρτον, μετελάμβανον τροφῆς ἐν ἀγαλλιάσει καὶ ἀφελότητι καρδίας” (Πραξ 2,46). Για τον Οικουμενικό Πατριάρχη είναι ύβρις να αγνοηθεί η προτροπή του Αποστόλου Παύλου, του αποστόλου όλων των εθνών, όλοι οι χριστιανοί να δοξάζουν “ὁμοθυμαδὸν ἐν ἑνὶ στόματι… τὸν θεὸν καὶ πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ” (Ρωμ 15,6). Αντίθετα, ο Πατριάρχης Μόσχας αποφάσισε να διακόψει τη μνημόνευση του Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίου και την κοινωνία με Ιεράρχες του Πατριαρχείου.
Τέλος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, ο πράσινος Πατριάρχης, ο Πατριάρχης της καταλλαγής, ο πολυβραβευμένος διεθνώς και αναγνωρισμένος από πλήθος Κοινοβουλίων ως ο κατεξοχήν πνευματικός ηγέτης της Ορθοδοξίας, περιμένει υπομονετικά, όπως ο πατέρας περιμένει να ενηλικιωθεί επιτέλους το ατίθασο και ανερμάτιστο παιδί του και όπως ο άσωτος γιος της παραβολής να επιστρέψει στην πατρική οικία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο».
