Ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνός, στο μήνυμά του για τη μεγάλη Δεσποτική Εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, απευθύνει λόγο πνευματικής ενίσχυσης και καθοδήγησης προς τον ευσεβή λαό της τοπικής Εκκλησίας, υπενθυμίζοντας τη θεία δόξα του Χριστού και το κάλεσμα όλων μας στην πνευματική μεταμόρφωση και αγιότητα.
Παρατίθεται το μήνυμα του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού
«Φως αναλλοίωτον, Λόγε, φωτός Πατρός αγεννήτου»
Αγαπητοί μου πατέρες και αδελφοί,
Παιδιά μου εν Κυρίω αγαπημένα,
Ο Κύριος, κατά το τρίτο έτος του κηρύγματός Του, μιλούσε συχνά στους μαθητές Του για το επικείμενο Πάθος και τη μέλλουσα δόξα Του, μετά την Ανάστασή Του. Για να μη εξουθενωθούν τελείως από τα γεγονότα της Σταυρώσεως και για να μη εκπέσει ούτε ένας από τη Χάρη Του, ο Χριστός θέλησε να τους δείξει μέρος της θείας δόξης Του, «καθώς ηδύναντο», και οι μαθητές Του είδαν με τα ίδια τους τα μάτια τη δόξα του Χριστού, «ως εχώρουν». Όπως αναφέρει ο Απόστολος Πέτρος, «αλλ’ επόπται γενηθέντες της εκείνου μεγαλειότητος» (Β’ Πέτρ. 1, 15).
Γι’ αυτόν τον λόγο παρέλαβε ο Κύριος τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη στο όρος Θαβώρ, «και μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών, και έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού εγένετο λευκά ως το φως» (Ματθ. 17, 2). Πήρε τον Πέτρο ως μαθητή της πίστεως, διότι αυτός ήταν ο πρώτος που ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό ως Υιό του Θεού. Πήρε τον Ιάκωβο, μαθητή της ελπίδος, διότι αυτός ήταν που με πίστη στην επαγγελία του Χριστού έδωσε πρώτος από όλους τους Αποστόλους τη ζωή του για τον Κύριο. Και τον Ιωάννη, ως μαθητή της αγάπης, διότι ανέπεσε στο στήθος του Χριστού και παρέμεινε μέχρι τέλους κάτω από τον Σταυρό.
Τους υπόλοιπους μαθητές, τους άφησε κάτω στην πεδιάδα, μαζί με τον Ιούδα τον Ισκαριώτη, ο οποίος δεν ήταν άξιος να δει τη Θεία δόξα του Διδασκάλου, τον Οποίον έμελλε να προδώσει. Αλλά και ο Κύριος δεν ήθελε να τον αφήσει μόνο στους πρόποδες του όρους, ώστε ο προδότης να μην δικαιολογήσει την προδοσία του για αυτόν τον λόγο.
Ο Χριστός μας μετεμορφώθη σε όρος και όχι σε πεδιάδα, διότι, όπως γράφει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, «θέλησε να μας διδάξει δύο αρετές: τη φιλοπονία και τη θεοφροσύνη. Καθότι η ανάβαση στα ύψη απαιτεί κόπο και, επιπλέον, τα ύψη καθ’ αυτά αντιπροσωπεύουν την ανύψωση της διανοίας μας στα του Θεού».
Δίπλα στον Χριστό εμφανίστηκαν ο Μωυσής από τον Άδη και ο Ηλίας από τους ζώντες, να συνομιλούν μαζί Του για το μελλοντικό σωτήριο Πάθος Του και να δείχνουν ότι Αυτός είναι ο Κύριος και των ζώντων και των νεκρών. Ταυτόχρονα, για να απαντήσουν στην ιουδαϊκή πλάνη, ότι ο Χριστός ήταν ένας εκ των προφητών.
Εν συνεχεία «ιδού νεφέλη φωτεινή επισκίασεν αυτούς, και ιδού φωνή εκ της νεφέλης λέγουσα· οὗτος εστιν ο Υἱός μου ο αγαπητός, εν ᾧ ευδόκησα· αυτού ακούετε» (Ματθ. 17, 7). Όπως και στα Άγια Θεοφάνεια, στον Ιορδάνη ποταμό, έτσι και εδώ, στο όρος Θαβώρ, η φωνή του Πατρός επιβεβαίωσε τη θεότητα του Ιησού και το Πανάγιον Πνεύμα έδειξε την παρουσία Του με τη μορφή της Νεφέλης, όπως τότε που καθοδηγούσε τον Ισραήλ στην έρημο για σαράντα χρόνια προς τη γη της επαγγελίας. Και εδώ το Άγιον Πνεύμα μάς καθοδηγεί δείχνοντάς μας το σωτήριο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
Οι Απόστολοι, έχοντας αυτήν την εμπειρία της Θείας δόξης, μπορούσαν να διαβεβαιώσουν στα πέρατα του κόσμου, ότι ο Εσταυρωμένος και Αναστάς Χριστός, τον Οποίον κηρύσσουν, είναι ο αληθινός Θεός, «το απάυγασμα του Πατρός», «φως εκ φωτός». Γι’ αυτό και ψάλλουμε σήμερα: «Φως αναλλοίωτον, Λόγε, φωτός Πατρός αγεννήτου».
Αυτό, λοιπόν, το αναλλοίωτο φως, το αιώνιο και καθοδηγητικό που έλαμψε στο Θαβώριο όρος, παρακαλούμε να λάμψει και στις καρδιές όλων μας, που ζούμε μέσα στο σκοτάδι των ψυχοφθόρων παθών και των ανθρώπινων αδυναμιών μας, και να μας οδηγήσει στον δρόμο της αγιότητος και της αρετής. Αμήν.
Με όλη μου την πατρική αγάπη,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
