Το 1087 μ.Χ., επί αυτοκράτορα Αλεξίου Κομνηνού (1081 – 1118) και Πατριάρχου Νικολάου Γ’ του Γραμματικού (1084 – 1111), η επαρχία της Λυκίας και η πόλη των Μύρων δεινοπαθούν από τους Αγαρηνούς. Γι’ αυτό και οι μοναχοί, που διακονούσαν στο προσκύνημα του Αγίου Νικολάου, συναινούν στην πρόταση «εμπόρων» από το Μπάρι της Ιταλίας, που στην πραγματικότητα ήταν κληρικοί, να πραγματοποιήσουν την ανακομιδή των ιερών λειψάνων και τη μετακομιδή στο Μπάρι.
Κατά την συναξαριστική παράδοση το άγιο λείψανο ανεχώρησε την 1η Απριλίου του 1087 και έφθασε στο Μπάρι στις 20 Μαίου.
Απολυτίκιον. Ήχος δ’.
Κανόνα πίστεως, και εικόνα πραότητος, εγκρατείας διδάσκαλον, ανέδειξέ σε τη ποίμνη σου, η των πραγμάτων αλήθεια· διά τούτο εκτήσω τη ταπεινώσει τα υψηλά, τη πτωχεία τα πλούσια, Πάτερ Ιεράρχα Νικόλαε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.
Έτερον Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Του θείου λειψάνου σου τη μεταθέσει σοφέ, πιστώς εορτάζοντες εν ευφροσύνη ψυχής, βοώμέν σοι Άγιε· Δίδου ταύτη τη πόλει, την πλουσίαν σου χάριν· Γίνου τοις εν θαλάσση, ασφαλής κυβερνήτης, Νικόλαε μακάριε, Αρχιερέων καύχημα.
Κοντάκιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.
Του σεπτού λειψάνου σου τη μεταθέσει, εορτήν σου άγοντες, επιβοώμεθα θερμώς, την σην ταχείαν βοήθειαν, θαυματοφόρε Νικόλαε Όσιε.
Μεγαλυνάριον.
Χάριν αναβλύζον παρά Θεού, Νικόλαε Πάτερ, το σον λείψανον το σεπτόν, πάντας αγιάζει, τους πίστει ευφημούντας, την τούτου νυν εκ τάφου θείαν μετάθεσιν.
Πηγή: Facebook Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πολιούχου Περάματος – Αττικής
