Του Ιερέως Παναγιώτου Ιωακείμ
«Ουκ έστιν ούν, Κύριε, τοις δούλοις σου θάνατος, εκδημούντων ημών από του σώματος, και προς σε τον Θεόν ημών ενδημούντων, αλλά μετάστασις, από των λυπηροτέρων επί τα χρηστότερα και θυμηδέστερα, και ανάπαυσις, και χαρά».
Τέτοια ευλογημένη ευχή από την κυριώνυμον ημέρα της Πεντηκοστής αρμόζει να επιστέφει την ιερή σου μνήμη, μακαριστέ αδελφέ π. Παναγιώτη.
Η εκδημία σου αφήνει τον πρόσκαιρο βίο μας πτωχότερο και την μουσική μας παράδοση θρηνούσα τέκνο της αγαπητό, τίμιο και πιστό ως προς τις πνευματικές και μουσικές παρακαταθήκες που άφησε πίσω του.
Η εναρμόνιος μνήμη σου συγχρονίζεται πιά με την μουσική των αγγέλων στο ουράνιο θυσιαστήριο της Άνω Δόξης, όπου ανασταίνονται οι μνήμες από την εποχή που πρωτογνωριστήκαμε στα ιερά χώματα της Ριζαρείου Σχολής και απολαύσαμε τις μοναδικές σου μελωδίες στα γνήσια βυζαντινά αριστουργήματα, ιδίως της Μεγάλης Εβδομάδος.
Σε εποχή που κυριαρχούσαν οι τριφωνίες και τα πριμοσεκόντα του Σακελλαρίδη και οι γλυκερές καντάδες, ήρθες εσύ με την αναστάσιμη διάθεσή σου και ερμήνευες στον κύκλιο χορό ημών των ιεροσπουδαστών το «προ εξ ημερών του Πάσχα», «Μυσταγωγών σου Κύριε τους μαθητάς», το «Ήδη βάπτεται κάλαμος» το «Γέννημα εχιδνών ο Ιούδας» τον πολυέλεο «Δούλοι Κύριον» του Γρηγορίου πρωτοψάλτου, το «επί σοι χαίρει Κεχαριτωμένη», το «σιγησάτω πάσα σαρξ», το «εξέδυσάν με τα ιμάτιά μου», το «Δύναμις» του Σίμωνος Αβαγιανού και όλα τα βυζαντινά αριστουργήματα της θείας λατρείας και εμείς εκστατικοί μορφωνόμασταν με τα μουσεύματα της ζωντανής Εκκλησίας και με τα γνωρίσματα της αυθεντικής μουσικής παράδοσης.
Δεν θα λησμονήσω ποτέ την μελίρρυτη φωνή σου –χάρισμα θείον- και την λαμπρότητα της ιερατικής παρουσίας σου. Ζούσες και ανέπνεες με το πάντερπνον βυζαντινό μέλος «επ’ ελπίδι ζωής αναστάσεως», γι’ αυτό και ο Κύριός μας φιλεύσπλαγχνος και αποδίδων εκάστω κατά τα έργα αυτού σε εκάλεσε κοντά Του την ημέρα των γενεθλίων της Εκκλησίας μας, για να ενώσεις την φωνήν σου, τίμιε πάτερ, με την αγιαστική βοή του Παναγίου και ζωαρχικού Πνεύματος, «ίνα ώμεν εν», κατά το πρότυπον Πατρός και Υιού και Πνεύματος Παναγίου. Την πνευματική αξία σου μαρτυρεί άλλωστε η διακονία σου στη γενέτειρά σου Καλλονή της Λέσβου, όπου διέπρεψες εν ιερεύσιν, ακλόνητος και ακέραιος λειτουργός του Υψίστου, συντρέχων το ποίμνιόν σου, βοηθών και παραμηθών τους ολιγοψύχους και τους εμπεριστάτους αδελφούς μας, επιβεβαιώνοντας και την αγαστή συνεργασία σου με τον επιχώριο επίσκοπο Μηθύμνης κ. Χρυσόστομο. Ως λευίτης υπήρξες άμεμπτος εν πάσιν, αποδεικνύοντας το βιβλικό ρητό: «ο ζήλος του οίκου σου κατέφαγέ με». Όλοι όσοι σε εγνώρισαν και γονάτισαν μπροστά στο τίμιο επιτραχήλιόν σου, σε μακαρίζουν επειδή αναπαύθηκαν και μόνο με το ιλαρό σου όμμα και το χαμόγελό σου.
Η καθημερινή σου βιοτή ήταν μυσταγωγία λατρείας αληθούς και ανυποκρίτου, πλην όμως εκπεφρασμένης με μουσικόν άρωμα ψυχής. Αυτό θα ήθελα να πω και να ζητήσω από κάθε καλλίφωνο ιεροψάλτη και λειτουργό: «δέξαι δεήσεις και ικεσίας ημετέρας», προσευχάς προς τον Πλάστην, αποτυπώματα και βιώματα χριστιανικού πνεύματος και καλλονής αρετών. Έμεινε χαρακτήρ της υποστάσεώς σου ο γιός σου και μαθητής σου Ανδρέας καύχημα και καμάρι όλων όσων τον γνωρίζουν, και διαπρέπει στην Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος χαίρων της εκτιμήσεως και της αναγνωρίσεως του Σεπτού ποιμενάρχου της κ. Συμεών.
Από τότε που με πήρες στον πανηγυρικό εσπερινό της εορτής του Αγίου Σπυρίδωνος Πειραιώς, όπου εσύ έψαλλες ως λαμπαδάριος απέναντι στον πρύτανη της ψαλτικής Αθανάσιο Πέττα, έως και κάθε φορά που έψαλλες ή λειτουργούσες, ο ναός γέμιζε από εκκλησίασμα φιλακόλουθο, οι πολυέλαιοι εδονούντο και ευφραίνονταν οι άγιοι στις τοιχογραφίες, συναγαλλόμενοι με τα τίμια άσματα σου του αγαθού λευίτου. Ο Κύριος τους δοξάζοντας Αυτόν αντιδοξάζει και αντιδοξάσει. Γι’ αυτό και μείς σήμερα, κλήρος και λαός, αρχιερείς και συμπρεσβύτεροι, λαός περιούσιος, τελούντες το τεσσαρακονθήμερον μνημόσυνόν σου, αναπετάννυμεν χείρας ημών προς τον καλέσαντά σε Κύριον, να σε αναπαύση εν χώρα ζώντων, όπου ήχος καθαρός εορταζόντων, όπου παράδεισος τρυφής και αγαλλιάσεως, όπου η δικαιοσύνη του Θεού εκλάμπει ως ήλιος αιώνιος και όπου το άδυτον φως της Γνώσεως διαλύει εσαεί τα σκότη της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.
Είθε να συνυπολογίσει ο Δικαιοκρίτης Κύριος την προσφορά σου και την αγαθήν διακονίαν σου και να σε κατατάξει, όπου οι δίκαιοι αναπαύονται άχρι καιρού της Δευτέρας και Ενδόξου Ελεύσεώς Του, ψάλλοντα πλέον τω Χριστώ και Σωτήρι ημών μετά παρρησίας και μουσικής αλήκτου και υπερόχου.
Αδελφέ μου, παπα-Γιώτη! Το δικό μας ανοιξαντάριον για την όμορφη ψυχή σου θα λέγεται πολυτρόπως σε όλους τους ήχους της θείας μακαριότητος: «εις μνημόσυνον αιώνιον έσται δίκαιος». Ευχηθήτε και Σείς άγιοι Αρχιερείς, σεβαστοί πατέρες και αγαπητοί αδελφοί, ο Θεός διά πρεσβειών της Κυρίας Θεοτόκου και πάντων των αγίων τους οποίους εξύμνησε με την ιεράν τέχνην και το χάρισμα που ο Θεός τον επροίκισε, να τον κατατάξει εν βίβλω ζωής και εν παραδείσω τρυφής διά να υμνεί τον Τριαδικόν Θεόν και να συμψάλλει μετά των αγγέλων και πάντων των αγίων εις το υπερουράνιον θυσιαστήριον. Αμήν.
12 Ιουλίου, Καλλονή Λέσβου
Πρωτ. Χρίστος Κυριακόπουλος
Ομογάλακτος αδελφός
εν τη Ριζαρείω Ανωτέρα Ιερατική Σχολή Αθηνών
