Πανηγυρικά τιμάται ο Άγιος Νικόλαος ο εν Βουνένοις στην Αργολίδα και συγκεκριμένα στο δημοτικό διαμέρισμα Ανυφίου του Δήμου Ναυπλιέων, την Παρασκευή 8 Μαΐου 2026. Την παραμονή της εορτής τελέστηκε εορταστικός Εσπερινός από τον Ιεροκήρυκα της Μητροπόλεως Αργολίδoς Χρυσόστομο Παπουλέση και αμέσως μετά ακολούθησε η καθιερωμένη λιτάνευση της εικόνας του Αγίου, καθώς και του Ιερού Λειψάνου του, μέσα στον κάμπο της Αργολίδας και τις ανθισμένες πορτοκαλιές, με τη συνοδεία της Δημοτικής Φιλαρμονικής του Δήμου Ναυπλιέων.
Πιο συγκεκριμένα, στο δημοτικό διαμέρισμα του Ανυφίου του Δήμου Ναυπλιέων υπάρχει εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο τον Νέο. Περίπου τη δεκαετία 1900–1910, κάτοικοι από τη Θεσσαλία κατέβηκαν στην Αργολίδα και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Ανυφίου. Εκεί, στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου (κοιμητηριακός ναός), έφτιαξαν μια εικόνα του Αγίου Νικολάου του Νέου και από τότε άρχισαν μαζί με τους κατοίκους να τιμούν τον Άγιο.
Μια χρονιά δεν τίμησαν τον Άγιο Νικόλαο τον Νέο και, ως τιμωρία, κάηκαν από τον λίβα όλα τα σπαρτά μόνο του χωριού και πουθενά αλλού. Αυτό ήταν η αρχή για να κάνουν τον Άγιο προστάτη του τόπου τους και να τον τιμούν ιδιαιτέρως. Μάλιστα, με τη φροντίδα του μακαριστού Μητροπολίτη Αργολίδoς κυρού Ιακώβου, έφεραν και τεμάχιο Ιερού Λειψάνου από τον Άγιο Νικόλαο τον εν Βουνένοις.
Άγιος Νικόλαος ο εν Βουνένοις
Ο Άγιος Νικόλαος ο Νέος γεννήθηκε στα μέρη της Ανατολής από γονείς ευσεβείς και ενάρετους. Όταν ενηλικιώθηκε, κατατάχθηκε στον Αυτοκρατορικό Στρατό με το αξίωμα του Δούκα, γυμνάζοντας τους στρατιώτες του να είναι γενναίοι και ατρόμητοι πολεμιστές. Κυρίως όμως τους νουθετούσε και τους δίδασκε να πιστεύουν στον Θεό, να προσεύχονται, να μην αδικούν ποτέ κανέναν και να ζητούν από τον Χριστό να τους δίνει δύναμη για να πολεμούν τους εχθρούς.
Δεν ήταν όμως μόνο οι εξωτερικοί εχθροί που έπρεπε να αντιμετωπίσουν, αλλά και οι διάφορες εξεγέρσεις που συνέβαιναν στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας. Σε μία τέτοια εξέγερση εστάλη ο Νικόλαος από τον Αυτοκράτορα Λέοντα τον Ίσαυρο τον Εικονομάχο, για να επιβληθεί στους εξεγερθέντες και να επαναφέρει την ειρήνη και την ευστάθεια.
Στην επιχείρηση αυτή είδε να χύνεται άδικα ανθρώπινο αίμα και να χάνονται ψυχές. Φοβούμενος μήπως κι εκείνος χάσει τη ζωή του, μα κυρίως την ψυχή του, συνοδευόμενος από δώδεκα στρατιώτες του, αποσύρθηκε στα Βούνενα της Θεσσαλίας, όπου κατοικούσαν αρκετοί ασκητές, κοντά στους οποίους έζησαν ασκητικά με νηστείες, αγρυπνίες και αδιάλειπτη προσευχή.
Όταν οι Άβαροι κατέφθασαν στη Θεσσαλία, σκορπώντας τον θάνατο και την καταστροφή στο βάρβαρο πέρασμά τους, συνέλαβαν τον Νικόλαο και τους στρατιώτες του, τους οποίους κατέσφαξαν.
Τον Νικόλαο προσπάθησαν με υποσχέσεις και κολακείες να τον πείσουν να αρνηθεί την πίστη του, αλλά δεν τα κατάφεραν. Αφού τον κατατρύπησαν με το ίδιο του το κοντάρι, στη συνέχεια απέκοψαν την Τιμία του Κεφαλή στις 9 Μαΐου του 720 μ.Χ. και το νεανικό αίμα του πότισε άφθονα τη θεσσαλική γη. Στο σημείο της σφαγής εγκατέλειψαν οι Άβαροι το σώμα του Αγίου, όπου μετά από πολλά χρόνια το βρήκε ακέραιο και ευωδιάζον κάποιος άρχοντας Ευφημιανός, ο οποίος γιατρεύτηκε από την ασθένεια της λέπρας από την οποία έπασχε και, αφού το ενταφίασε, έκτισε εκεί ναό στο όνομα του Οσιομάρτυρα.
Από τα δέντρα στα οποία δέθηκε και βασανίστηκε ο Άγιος ρέει ένα κόκκινο υγρό, το οποίο ονομάζεται «Αίμα». Το υγρό αυτό, όταν χρησιμοποιείται με πίστη και εμπιστοσύνη στον Οσιομάρτυρα, έχει ιαματικές ιδιότητες και επιτελεί θαύματα σε πάσχοντες από δερματικές παθήσεις και κεφαλαλγίες. Εξάλλου, τα τάματα, τα χρυσαφικά και τα αφιερώματα που στολίζουν το εικόνισμά του εκπροσωπούν τα θαύματα και τις ευεργεσίες που επιτέλεσε και επιτελεί σε εκείνους που τον επικαλέστηκαν και τον επικαλούνται.
Το λείψανο του Αγίου, που με ευλάβεια φυλάσσεται στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου του Νέου στη Θήβα (συνοικία Τάχι), βρίσκεται εντός αργυράς πεποικιλμένης θήκης, την οποία μαζί με την εφέστιο εικόνα περιβάλλει ξυλόγλυπτο κιβώριο.
Πολλές φορές ευωδιάζει, θεραπεύει, ενισχύει, παρηγορεί και φανερώνει πως η Χάρη του Θεού παραμένει ανεξίτηλη στο σώμα ακόμη και μετά θάνατον και ότι αποτελεί τεκμήριο και προοίμιο της μελλούσης Αναστάσεως και αφθαρσίας, ενώ κάθε Τετάρτη ψάλλεται η Παράκληση του Αγίου μας ενώπιόν του.
Αυτός ο πνευματικός θησαυρός αποτελεί ανεκτίμητη δωρεά της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Μαζαράκι Βαγίων και παραδόθηκε στον ναό από τη Γερόντισσα Ευπραξία με σεμνή τελετή στις 10 Δεκεμβρίου 2000 μ.Χ.
