Την Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων τίμησε την εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου στη Γεθσημανή και στο Θεομητορικό Μνήμα.
Την ημέρα αυτή, ολόκληρη η Εκκλησία και ιδιαίτερα η Εκκλησία των Ιεροσολύμων θυμάται και γιορτάζει με χαρά και κατάνυξη τη Μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου στους ουρανούς, με την ψυχή και το σώμα της, σύμφωνα με τις Αγίες Γραφές και τη διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας.
Την παραμονή της εορτής τελέστηκε Εσπερινός στον Ιερό Ναό του Θεομητορικού Μνήματος, προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Καπιτωλιάδος κ. Ησυχίου.
Το πρωί, μετά την υποδοχή στον αύλειο χώρο του ναού, τελέστηκε η Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου.
Με τον Πατριάρχη συλλειτούργησαν ο Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος κ. Ησύχιος, ο Γέρων Αρχιγραμματέας, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Αρίσταρχος, ο Αρχιεπίσκοπος Λύδδης κ. Δημήτριος και ο Αρχιεπίσκοπος Πέλλης κ. Φιλούμενος.
Συμμετείχαν, επίσης, Αγιοταφίτες Ιερομόναχοι, με πρώτο τον Γέροντα Καμαράση, Αρχιμανδρίτη π. Νεκτάριο, αραβόφωνοι πρεσβύτεροι και ιερείς από τις Ορθόδοξες Εκκλησίες της Ρωσίας, της Ρουμανίας και της Γεωργίας. Παρέστησαν ακόμη ο προϊστάμενος της Ρωσικής Πνευματικής Αποστολής στα Ιεροσόλυμα, Αρχιμανδρίτης π. Βασιανός, ο Αρχιδιάκονος π. Μάρκος, οι Ιεροδιάκονοι π. Πρόδρομος και π. Ευλόγιος, καθώς και άλλοι κληρικοί.
Τα αναλόγια πλαισίωσαν ο Πρωτοψάλτης του Πανίερου Ναού της Αναστάσεως, Διάκονος π. Ευστάθιος, μαζί με ιεροψάλτες από την Ελλάδα, οι οποίοι έψαλαν στα ελληνικά. Στα αραβικά έψαλαν η βυζαντινή χορωδία του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Ιακώβου και ιεροψάλτες από άλλες αραβόφωνες κοινότητες.
Στη Θεία Λειτουργία συμμετείχε πλήθος πιστών, οι οποίοι προσευχήθηκαν με κατάνυξη προς την Υπεραγία Θεοτόκο.
Παρέστησαν ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στα Ιεροσόλυμα Δημήτριος Αγγελόπουλος, η Άννα Μάντικα, ο Πρέσβης της Γεωργίας Μπέκα Τβάλι και η Πρόξενος της Γεωργίας Μάκα Οτζελασβίλι.
Στη συνέχεια, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλος απηύθυνε ομιλία προς το εκκλησίασμα, το περιεχόμενο της οποίας ακολουθεί:
«Ἔμπνευσον ἡμῖν τήν τοῦ Πνεύματος χάριν, ὦ Λόγε Θεοῦ, ἵνα καί ἡμεῖς… τῆς σῆς φιλτάτης μητρός κἄν ἀμυδρῶς γέ πως μεγαλεῖα φθέγξασθαι. Αὕτη γάρ ἐκ γενεῶν ἀρχαίων ἐκλελεγμένη, τῇ προορισμένῃ βουλῇ καί εὐδοκίᾳ τοῦ σέ ἀχρόνως, ἀρρεύστως τε καί ἀπαθῶς γεννήσαντος Θεοῦ καί Πατρός, ἱλασμόν καί σωτηρίαν, δικαιοσύνην τε καί ἀπολύτρωσιν, σέ τήν ἐκ ζωῆς ζωήν, καί τό ἐκ τοῦ φωτός φῶς τόν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ Θεόν ἀληθινόν, ἐξ αὐτῆς σεσαρκωμένον ἐπ’ ἐσχάτων τῶν χρόνων ἐκύησεν, ἧς ὁ τόκος παράδοξος, ἡ γέννησις ὑπέρ φύσιν καί ἔννοιαν καί τῷ κόσμῳ σωτήριος, ἡ Κοίμησις ἔνδοξος καί ὄντως ἱερά καί πανεύφημος», ἀναφωνεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ἐγκωμιάζων τήν ἀειπάρθενον Θεοτόκον καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ.
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,
Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐκ τῶν περάτων τῆς γῆς, ἐν τῷ πανσέπτῳ Θεομητορικῷ τούτῳ Μνήματι τῆς ἐνδόξου Κοιμήσεως τῆς Ὑπερευλογημένης Θεοτόκου Μαρίας ἐν Γεθσημανῇ τῷ χωρίῳ, ἵνα μετά παρρησίας ἑορτάσωμεν τό μέγα καί παράδοξον τοῦτο θαῦμα, τήν ἱεράν δηλονότι καί πανεύφημον αὐτῆς Κοίμησιν.
Εἶναι ὄντως παράδοξον θαῦμα ἡ Κοίμησις τῆς πανυμνήτου Θεοτόκου. Διό καί ὁ ὑμνῳδός ἀπορούμενος ἀναφωνεῖ λέγων: «Ἐν τῇ Γεννήσει σου, σύλληψις ἄσπορος, ἐν τῇ Κοιμήσει σου, νέκρωσις ἄφθορος, θαῦμα ἐν θαύματι διπλοῦν, συνέδραμε Θεοτόκε· πῶς γὰρ ἡ ἀπείρανδρος, βρεφοτρόφος ἁγνεύουσα; πῶς δὲ ἡ μητρόθεος, νεκροφόρος μυρίζουσα;».
Λύει δέ τήν ἀπορίαν ταύτην Κοσμᾶς ὁ ὑμνῳδός, ἀναφωνῶν καί λέγων: «Νικητικὰ μὲν βραβεῖα ἤρω, κατὰ τῆς φύσεως Ἁγνή, Θεὸν κυήσασα, ὅμως μιμουμένη δέ, τὸν ποιητήν σου καὶ Υἱόν, ὑπὲρ φύσιν ὑποκύπτεις, τοῖς τῆς φύσεως νόμοις· διὸ θνῄσκουσα, σὺν τῷ Υἱῷ ἐγείρῃ διαιωνίζουσα».
Μέ ἄλλα λόγια, ἐάν ὁ ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων τῆς θεόπαιδος Παρθένου Μαρίας σαρκωθείς καί ἐνανθρωπήσας Θεός Λόγος, ὁ Χριστός, ὑπέστη ἀφθάρτως τόν θάνατον τῆς φθορᾶς, τέλειος ὤν Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, πόσον μᾶλλον ἔπρεπε νά ὑποκύψῃ εἰς τούς νόμους τῆς κτιστῆς φύσεως ἡ ὁλόφωτος αὐτῆς ψυχή, ἡ μετατεθεῖσα εἰς τάς ἀχράντους παλάμας τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ αὐτῆς, ὡς βεβαιοῖ τοῦτο καί ὁ ὑμνῳδός: «Ἡ γάρ ἐκ σπέρματος Δαυΐδ, δι’ ἧς ἡμεῖς ἐθεώθημεν, ἐν ταῖς χερσὶ τοῦ ἑαυτῆς Υἱοῦ καὶ Δεσπότου, ἐνδόξως καὶ ὑπὲρ λόγον μετατίθεται». Καί «εἰ ὁ ἀκατάληπτος ταύτης καρπός, δι’ ὃν οὐρανὸς ἐχρημάτισε, ταφὴν ὑπέστη, ἑκουσίως ὡς θνητός, πῶς τὴν ταφὴν ἀρνήσεται, ἡ ἀπειρογάμως κυήσασα»;
Μακαρίζομεν τήν Θεοτόκον Παρθένον, διότι ἀφ’ ἑνός ἐν αὐτῇ ὁ ἀχώρητος Χριστός ὁ Θεός ἡμῶν, χωρηθῆναι ηὐδόκησε, ἀφ’ ἑτέρου δέ ὁ θάνατος αὐτῆς ἐγένετο κλῖμαξ καί διαβατήριον ἐκ τῆς γῆς πρός τόν Οὐρανόν, ὡς ἐναργέστατα λέγει μελῳδικῶς ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: «Ζωῆς ἀϊδίου καὶ κρείττονος, ὁ θάνατός σου γέγονε, διαβατήριον Ἁγνή, ἐκ τῆς ἐπικήρου πρὸς θείαν ὄντως καὶ ἄρρευστον, μεθιστῶν σε ἄχραντε, ἐν ἀγαλλιάσει, τὸν Υἱὸν καθορᾶν σου καὶ Κύριον».
Μακαρίζομεν τήν Θεοτόκον, διότι αὕτη ἀνεδείχθη ἡ Μητέρα τῆς ζωῆς καί τοῦ φωτός τοῦ κόσμου, τοὐτέστιν τοῦ Χριστοῦ τοῦ εἰπόντος: «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή» (Ἰωάν. 14,6). «Ἐγώ εἰμι τό φῶς τοῦ κόσμου, ὁ ἀκολουθῶν ἐμοί οὐ μη περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ’ ἕξει τό φῶς τῆς ζωῆς», (Ἰωάν. 8,12).
Ἰδού ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τήν ἀλήθειαν ταύτην κηρύττει, καταγγέλλει καί μαρτυρεῖ τό ἐν ὄψει τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν κενόν θαυματουργικόν μνῆμα τού χωρίου τῆς Γεθσημανῆς, ἔνθα σήμερον ἐτελέσαμεν τήν ἀναίμακτον θυσίαν, τό μυστήριον δηλονότι τῆς θείας Εὐχαριστίας. Διό καί ἡ ἁγία τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία βοᾷ λέγουσα: «Δεῦτε οἱ πιστοί, τῷ τάφῳ προσέλθωμεν, τῆς Θεομήτορος, καὶ περιπτυξώμεθα, καρδίας χείλη ὄμματα μέτωπα, εἰλικρινῶς προσάπτοντες, καὶ ἀρυσώμεθα, ἰαμάτων, ἄφθονα χαρίσματα, ἐκ πηγῆς ἀενάου βλυστάνοντα».
Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Ηγούμενος, Μητροπολίτης Ελενουπόλεως κ. Ιωακείμ, παρέθεσε κέρασμα στο ηγουμενείο.
Η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου τιμήθηκε, επίσης, πανηγυρικά στον ναό της κοινότητας Αμπούντ, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Σεβαστείας κ. Θεοδοσίου.
