του Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου*
Την Αγία και Μεγάλη Πέμπτη, η Αγία μας Εκκλησία μας καλεί να εορτάσουμε και να βιώσουμε την Παράδοση υπό του Θεανθρώπου Κυρίου, του Μυστικού Δείπνου, δηλαδή της Θείας Ευχαριστίας.
Αυτός ο Δείπνος επαναλαμβάνεται σε κάθε Θεία Λειτουργία εφ’ όσον κέντρο της Θείας Λειτουργίας είναι το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Εκεί το Άγιο Πνεύμα, μέσω του λειτουργού ιερέως, μεταβάλλει τον Άγιο Άρτο και τον Άγιο Οίνο στο Σώμα και στο Αίμα του Θεανθρώπου Κυρίου. Έτσι, ο κάθε πιστός που μετέχει στην Θεία Λειτουργία, οφείλει να μετέχη και στην Θεία Ευχαριστία, κατόπιν εξομολογήσεως και εντολής του πνευματικού του πατρός.
Με αυτόν τον τρόπο κοινωνεί με τον Θεάνθρωπο Κύριο, αγιάζεται, χαριτώνεται και γίνεται και αυτός Θεάνθρωπος κατά χάριν. Κατανοούμε, λοιπόν, ότι σκοπός της Θείας Λειτουργίας είναι να καταβιβάση από τον Ουρανό και να προσφέρη στον άνθρωπο την Βασιλεία του Θεού Πατρός. Αυτό δηλώνεται με τα λόγια της ενάρξεώς της: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος».
Αυτός που μετέχει ουσιαστικά και όχι τυπικά στην Θεία Λειτουργία και λαμβάνει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, δέχεται εντός του την Βασιλεία του Θεού που δεν είναι τίποτε άλλο παρ᾽ εκτός του Θεανθρώπου Κυρίου. «Η Βασιλεία του Θεού εντός υμών εστιν» (Λουκ. 17 ,21).
Δεν είναι η Θεία Λειτουργία ένα θέατρο, που το παρουσιάζουν οι ιερείς ως ηθοποιοί ούτε μία παρωχημένη πράξη που επαναλαμβάνεται αλλά είναι η «εδώ και τώρα» Βασιλεία του Θεού Πατρός. Αυτό το παρόν είναι η βίωση της Θείας Οικονομίας για την λύτρωση και σωτηρία του ανθρώπου.
Πολλοί προσέρχονται στην Θεία Λειτουργία, για να παρακολουθήσουν επιδερμικά τα δρώμενα και να αποχωρήσουν. Άλλοι θέλουν να δούν κάτι που συνεχίζει να γίνεται αδιάκοπα εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, γεγονός που τους προκαλεί ενδιαφέρον. Άλλοι για να ηρεμήσουν ψυχολογικά και να εκπληρώσουν απλώς ένα θρησκευτικό καθήκον.
Και όλοι αυτοί πιστεύουν ότι εκκλησιάσθηκαν και λειτουργήθηκαν. Αυτό, όμως, δεν είναι αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι, όποιος δεν βιώνει την Θεία Λειτουργία ως Βασιλεία του Θεού Πατρός, όπως προαναφέραμε, και δεν μετέχει των Αχράντων Μυστηρίων –εκτός και έχει κώλυμα η επιτίμιο από τον Πνευματικό του Πατέρα¬– αυτός δεν λειτουργείται σε όσες Λειτουργίες και αν παρευρεθή.
Ο άνθρωπος που θέλει να είναι σε κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό και να λυτρωθή είναι αδύνατον να μην συμμετέχη τακτικά στην Θεία Λειτουργία και στην Θεία Ευχαριστία. Αυτήν την ανάγκην επιβεβαιώνει και ο κανόνας που λέγει ότι αποκόπτεται από το Σώμα της Εκκλησίας όποιος τρεις συνεχόμενες Κυριακές –άνευ αιτίας ασθενείας κ.λπ.– δεν προσέρχεται στην Θεία Λειτουργία (καν. 80, ΣΤ´ Οικ. Συν.).
Ο άνθρωπος που δεν πορεύεται κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι ακοινώνητος, εφ’ όσον δεν κοινωνεί με την κεφαλή της Εκκλησίας, τον Θεάνθρωπο Κύριο, λαμβάνοντας το Σώμα και το Αίμα Του. Αυτός, όμως, δεν ημπορεί να κοινωνήση ούτε και με τις εικόνες του Χριστού, τους συνανθρώπους του.
Έτσι πορεύεται μόνος μέσα σε μια διεσπασμένη ακοινώνητη κοινωνία. Η προσφορά και η προτεινόμενη λύση της Εκκλησίας στα ποικίλα προβλήματα που παρουσιάζονται είτε είναι προσωπικά είτε είναι οικογενειακά είτε είναι κοινωνικά κ.ο.κ. είναι ο οντολογικά λειτουργημένος άνθρωπος.
*Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών – Δρος Θεολογίας
