Μέσα σε κατανυκτικό κλίμα και με την πρέπουσα ιεροπρέπεια εορτάσθηκε την 5η Δεκεμβρίου 2024 η μνήμη του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου στην Μ. Πόλη της Αλεξανδρείας.
Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Β’ χοροστάτησε στον Όρθρο και προεξήρχε της Θείας Λειτουργίας στην εορτάζουσα Ιερά Πατριαρχική Μονή, συλλειτουργούντων των Μητροπολιτών Πτολεμαΐδος κ.Παντελεήμονος, Αρχιγραμματέως και Μέλους της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, Πηλουσίου κ. Ναρκίσσου, Πατριαρχικού Επιτρόπου Αλεξανδρείας και Ταμιάθεως κ. Γερμανού, Αρχιερατικώς Προϊσταμένου και Πνευματικού της πολυαιωνίου Μονής.
Τον θείο λόγο εκήρυξε ο Πτολεμαΐδος, ο οποίος ανεφέρθη στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα της ευσήμου ημέρας, σε συνδυασμό με το έμπρακτο παράδειγμα της αγίας βιωτής του τιμωμένου Οσίου, «ο οποίος επεσκέφθη την περιάκουστη Αλεξάνδρεια και επέλεξε από το κοσμοπολίτικο περιβάλλον της τα στοιχεία εκείνα, που θα ενίσχυαν την πνευματική του προαγωγή, ώστε με τον προσωπικό αγώνα ο ζυγός των αντικειμένων σε αυτόν εμποδίων, να γίνεται διαρκώς ελαφρύτερος, σύμφωνα με την Ευαγγελική διαβεβαίωση του Κυρίου». Στρεφόμενος με σεβασμό προ τον Μακαριωτάτο, Του εξέφρασε την αγάπη και την αφοσίωση των αγίων αρχιερέων και όλων των κληρικών του Θρόνου, «ενός Αποστολικού Θρόνου εξέχοντος στην ιστορική διαδρομή της επί γης παρουσίας της Μίας Αγίας και Καθολικής Εκκλησίας, εμβαπτισμένου κυριολεκτικώς στο ηγιασμένο αίμα μαρτύρων της πίστεως, γι’ αυτό και καθαγιασμένου. Ο Αγιώτατος Πρεσβυγενής Πατριαρχικός Θρόνος, του Οποίου Εσείς Μακαριώτατε, φέρετε σήμερα την ευθύνη της κατά Χριστόν ποδηγεσίας, δεν εκλονίσθη σε χρόνους σκοτεινούς αιρέσεων και συγκρουσιακών κλυδωνισμών, δεν εκλονίσθη σε χρόνους δισέκτους, όταν η αλλόδοξη σπάθη απέκοπτε εν ριπή οφθαλμού αθώες κεφαλές λόγω της πίστεως. Δεν εκλονίσθη ακόμη και όταν κατάμονοι ταπεινοί και διωκόμενοι Πατριάρχες, λέοντες της πίστεως μέσα στη ταπρεινότητα και τα αβσανά τους, έφεραν επί των χοϊκών ώμων τους την ιστορία της αγιότητος. Δεν είναι δυνατόν λοιπόν τούτος ο πανσεβάσμιος καθαγιασμένος Θρόνος, ο Θρόνος που εσφραγισε δόγματα και χάραξε αενάως επεκτεινόμενες εκκλησιαστικές γραμμές, να κλονισθεί ΄σήμερα από εφήμερες σκοπιμότητες, από χρυσά και από αργύρια, από πρόσκαιρες επιδείξεις ξεπερασμένων από την ιστορία αυτοκρατορικών λεονταρισμών, αναδέλφων αντιχριστιανικών κτυπημάτων και αγνωμόνων ποταπών δοσοληψιών! Πας μη ξεχνούμε τουτο, ποτέ το άδικο δεν επικράτησε, διότι δεν επιδέχεται ευλογίας ως εκ διαμέτρου αντίθετο στον φύσει Δίκαιο Θεό, στους δικαίους αγώνες, ακόμη και στην κατ’ άνθρωπον έννοια της δικαιοσύνης… Συνεπώς Μακαριώτατε Πατέρα μας, ο ζυγός θα παραμένει πάντοτε ελαφρύς ως υποβασταζόμενος από τον Αρχιποίμενα της Εκκλησίας Κύριο…όπως πάντοτε ο Γολγοθάς θα αποτελεί την προϋπόθεση της Αναστάσεως…όπως πάντοτε η Ανάσταση θα καταξιώνει αγιαστικώς τον μαρτυρικό Γολγοθά, για να μην μείνει απλώς Κρανίου τόπος».
Αντίφωνων ο Πατριάρχης ευχαρίστησε τον κηρύξαντα τον θείο λόγο αρχιερέα για την αυθόρμητη ομιλία του, «η οποία προέρχεται από βιωματικό ποιμαντικό πόνο, αγώνες και ιεραποστολική εμπειρία» ενώ ευχήθηκε στους πιστούς της πολύβουης Αλεξάνδρειας ο Όσιος Σάββας να είναι η μόνιμη παρηγορία, η ευλογία και η απαντοχή στις ζωές όλων των πιστών και των όπου γης χριστιανών, ιδιαιτέρως ό,που η πιστη δοκιμαζεται. Κατακλείων εξεφρασε πατρικώς τις ευχαριστίες Του προς τους Πηλουσίου κ.,Ναρκισσο και Ταμιάθεως κ.Γερμανό, για τις φιλότιμες προσπάθειές τους υπέρ του ποιμνίου της Μ.Πόλης. Επίσης η ΑΘΜ παρουσίασε στο εκκλησίασμα τον Ενδοξώτατο κ. Χρυσόστομο ΡΑΓΚΟ, Πλοίαρχο Π..Ν, τον νέο Σύνδεσμο μεταξύ των Πολεμικών Ναυτικών Δυνάμεων Ελλαδος-Ᾱιγυπτου.
Μετά το πέρας της Ευχαριστιακής Συνάξεως ο Πάπας Θεόδωρος Β’ ανέπεμψε δέηση υπερ αναπαύσεως των ψυχων του Προκατόχου και πνευματικού Πατρός του, κυρού Παρθενίου Γ’ και των αοιδίμων Πατριαρχών, αρχιερέων, ιερεων, μοναχών και χριστιανών αναπαυονται στα θεμελια της Μονης, αρεχιερεων ιερεψνκαι παρετέθη εόρτια δοχή στο Αρχονταρίκι της Μονής, στην οποία παρέστησαν οι τα πρώτα φεροντες της παροικίας και επισκέπτες προσκυνητές.
