Την Κυριακή των Μυροφόρων 26 Απριλίου 2026, μέσα σε μία κατανυκτική ατμόσφαιρα, η Ιερά Μητρόπολη Πισιδίας εόρτασε την «Τζίκκο Παναγιά», το αντίγραφο της εικόνας της Θεοτόκου της Μονής του Κύκκου, την οποία τιμούν στην Αττάλεια, μετά το θαύμα της θεραπείας ενός παράλυτου κοριτσιού στο παρελθόν αυτή την Κυριακή.
Το πρωί, στον Ιερό Ναό του Αγίου Αλυπίου Ατταλείας, ετελέσθη Τρισαρχιερατική Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Πισιδίας κ. Ιώβ και συλλειτουργούντων του Μητροπολίτου Σελευκίας κ. Θεοδώρου, ο οποίος χοροστάτησε στην Ακολουθία του Πανηγυρικού Εσπερινού και Όρθρου την παραμονή, και των Επισκόπου Ευδοκιάδος κ. Αμβροσίου, όπου συμμετείχαν ο κλήρος και οι πιστοί της Μητροπόλεως.
Είναι πολύ γνωστό ότι η Ιερά Μονή της Παναγίας του Κύκκου στην Κύπρο είχε από τον 18ο αιώνα ένα μετόχι σε αυτή την παλαιά πόλη, όπου οι κάτοικοι έδειχναν σεβασμό σ΄ ένα θαυματουργό αντίγραφο της εικόνας της Μονής του Κύκκου.
Πριν τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας ο Ποιμενάρχης χειροθέτησε Αναγνώστη έναν ευσεβή νέο με καταγωγή από τόν Ιράν, τον κ. Ιερεμία Yaghoubi, ο οποίος διακονεί στην ενορία της Ατταλείας.
Τον Θείο λόγο κήρυξε ο Μητροπολίτης Σελευκίας κ. Θεόδωρος, ο οποίος τόνισε ότι αυτή η πανήγυρις δεν είναι μια απλή ημερολογιακή υπενθύμιση αλλα “μία πύλη που ανοίγει στον χρόνο, μεταφέροντάς μας στην Αττάλεια του παρελθόντος, στην καρδιά της Μικράς Ασίας, για να τιμήσουμε τη μνήμη του θαύματος της Παναγίας του Τζίκκο (του Κύκκου)”.
Και συνέχισε: “Το θαύμα στη ζωή μας μάς θέτει σε πνευματική εγρήγορση. Αυτή η εγρήγορση μας οδηγεί αναπόφευκτα στη στροφή προς τα Έσχατα. H Εκκλησία δεν είναι ένας οργανισμός που κοιτάζει το παρελθόν με νοσταλγία, αλλά μια κοινότητα που έλκεται από το μέλλον, από τη Βασιλεία του Θεού”. Και τόνισε ότι το ποιμαντικό έργο “στην Αττάλεια, στην Αλάνια, στη Σίδη και συνολικά στην επαρχία (της Πισιδίας) είναι μια μαρτυρία ότι η Ορθοδοξία δεν φοβάται τον κόσμο, αλλά τον αγκαλιάζει, για να τον μεταμορφώσει, αποδεικνύοντας ότι η πίστη μας είναι μια διαρκής Πεντηκοστή που ομιλεί σε όλες τις γλώσσες, πρωτίστως, όμως, στη γλώσσα της αγάπης”.
Στο τέλος η ενορία της Ατταλείας πρόσφερε σε όλους ένα εορταστικό γεύμα στην αυλή της Μητροπόλεως.
