Την Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2025, εορτάστηκε από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων η εορτή του οσίου πατρός Ονουφρίου του Αιγυπτίου, στη Μονή του που βρίσκεται στην περιοχή του Σιλωάμ, απέναντι από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ και στον “Αγρό του Κεραμέως”, ή “Αγρό του Αίματος”, ή “Ακελδαμά”, τον οποίο αγόρασαν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι με τα τριάντα αργύρια που επέστρεψε μεταμελημένος ο Ιούδας. Με αυτά τα αργύρια αγόρασαν τον αγρό και κατασκεύασαν κοιμητήριο «για την ταφή των ξένων».
Για τον Άγιο Ονούφριο, η Εκκλησία παραδίδει ότι ζούσε στην Αίγυπτο με ακραία άσκηση, φτώχεια και λιτότητα, σε τέτοιο βαθμό ώστε με τη γενειάδα του κάλυπτε τη γυμνότητά του.
Στην περιοχή του Αγρού του Κεραμέως ιδρύθηκε τους τελευταίους αιώνες η υπάρχουσα Ιερά Μονή από τον μοναχό Κύριλλο.
Τη φροντίδα του χώρου και την ανοικοδόμησή του, που χρησιμοποιούταν ως κοιμητήριο μέχρι τον 14ο αιώνα, ανέλαβε από το 1970 και έπειτα το Πατριαρχείο, με τη φροντίδα του μακαριστού Μητροπολίτη Πέτρας Γερμανού, του μακαριστού Αρχιμανδρίτη Σάββα και του ηγουμένου μακαριστού Αρχιμανδρίτη π. Καλλίστου Δούρβα.
Στη Μονή που πανηγύριζε προεξήρχε ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλος, συλλειτουργούντων του Μητροπολίτη Πτολεμαΐδας κ. Μακαρίου και του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου, αγιοταφιτών ιερομονάχων, με πρώτο τον Γέροντα Δραγουμάνο Αρχιμανδρίτη π. Ματθαίο, καθώς και τους Αρχιμανδρίτες π. Κλαύδιο και π. Χριστόδουλο, και τον προϊστάμενο της Ρωσικής Πνευματικής Αποστολής στα Ιεροσόλυμα Αρχιμανδρίτη π. Βασιανό, μεταξύ άλλων, τον Αρχιδιάκονο π. Μάρκο και τον Ιεροδιάκονο π. Πρόδρομο, με τον πρωτοψάλτη διάκονο π. Ευστάθιο και τη συμμετοχή μοναχών του Πατριαρχείου μαζί με αραβόφωνους, ελληνοφώνους και ρωσόφωνους προσκυνητές των Ιεροσολύμων.
Προς αυτούς κήρυξε τον θείο λόγο ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλος ως εξής:
«Νεύσει θείᾳ θεούμενος γέγονας, άγγελος επίγειος· την Ιωάννου του Προδρόμου γαρ και Ηλιού εζήλωσας πολιτείαν, παμμάκαρ Ονούφριε», αναφωνεί ο υμνωδός·
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
ευλαβείς Χριστιανοί και προσκυνηταί,
Η του Οσίου Πατρός ημών Ονουφρίου χάρις συνήγαγεν πάντας ημάς εν τη επωνύμω αυτού Ιερά Μονή, τη επικαλουμένη «του Αγρού του Κεραμέως», τω επικληθέντι «αγρώ αίματος» (Ματθ. 27,7-8), ανεγερθείση, ίνα εορτίως τιμήσωμεν την πάνσεπτον μνήμην αυτού.
Ο θείος Παύλος, εν τη προς Εβραίους επιστολή, μνημονεύων πάντας τους αγίους, ιδιαιτέραν μνείαν ποιείται των Οσίων και ασκητών, ων ουκ ην άξιος ο κόσμος: «…εν ερημίαις πλανώμενοι και όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης», (Εβρ. 11,38). Τοιούτος πλανώμενος επί εξήκοντα έτη εις τα ενδότερα της ερήμου, και άνθρωπον μη εωρακώς, υπήρξεν ο θεοφόρος Πατήρ ημών Ονούφριος. Κατά τον Συναξαριστήν, ο Όσιος Ονούφριος εμόναζεν εις Κοινόβιον εν Ερμουπόλει Θηβών της Αιγύπτου.
Τόσον ο Προφήτης Ηλίας ο Θεσβίτης όσον και ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος απετέλουν το πρότυπον προς μίμησιν απάντων των ασκητών της ερήμου, και ιδιαιτέρως του μακαρίου Ονουφρίου, ως διατυπώνει τούτο και ο υμνωδός αυτού λέγων: «Νεύσει θεία θεωύμενος γέγονας, άγγελος επίγειος· την Ιωάννου γαρ, και Ηλιού εζήλωσας, πολιτείαν παμμάκαρ Ονούφριε».
Εζήλωσεν ο πατήρ ημών Ονούφριος την του Ηλιού και Ιωάννου πολιτείαν, τουτέστιν τον ερημικόν και ασκητικόν αυτών βίον, διό ο απώτερος σκοπός του ασκητικού και μοναχικού βίου είναι η ένωση με τον Θεόν, εν τη τελεία απαρνήσει της επιγείου ζωής του αιώνος τούτου. Τούτο διδάσκει και ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, λέγων: «Ο αληθής σκοπός της Χριστιανικής ζωής είναι η απόκτησις του Αγίου Πνεύματος διά της εν Χριστώ ζωής». «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν, και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι», (Μαρκ. 8,34), λέγει ο Κύριος.
Ερμηνεύων τον Κυριακόν τούτον λόγον, ο Ζυγαβηνός λέγει: «Απαρνησάσθω το εαυτού θέλημα το φιλήδονον, το φιλόζωον, ή το εαυτού σώμα μη φειδόμενος αυτού κακουχουμένου και βασανιζομένου, αλλά εκδιδούς αυτό κινδύνοις». Και απλούστερον: «απαρνησάσθω το εαυτού θέλημα, εννοεί το θέλημα της φιληδονίας, της φιλοζωίας, ή και την μη μέριμνα και φροντίδα του κακουχουμένου και βασανιζομένου αυτού σώματος, του εκτεθειμένου εις κινδύνους».
Ακριβώς την προτροπήν ταύτην του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, η οποία προτροπή δηλοί ελευθέραν διάθεσιν, προθυμίαν και απόφασιν σταθεράν εν τη εκλογή ταύτη, εφήρμοσεν εν τη πράξει και τη θεωρία ο πιστός μαθητής και ακόλουθος γενόμενος του Χριστού, θεοφόρος Ονούφριος. Ακούσωμεν εν προκειμένω και του υμνωδού αυτού λέγοντος: «Πάσαν ηδυπάθειαν, υπωπιάζων (=υποπιέζων) το σώμα σου απηρνήσω θεόσοφε, πικραίνων την αίσθησιν, εγκρατείας πόνοις, και σκληραγωγίας, υπομονή τε πειρασμών, και καρτερία των περιστάσεων, ανθ’ ων την ατελεύτητον, αντιλαμβάνεις απόλαυσιν, και τρυφήν αδιάδοχον, και χαράν ανεκλάλητον».
Αξιοσημείωτον το γεγονός ότι ο συνομιλος των αγγέλων Ονούφριος, την απάρνησιν των επιθυμιών της σαρκός αλλά και τα παλαίσματα τουτέστιν τας προσβολάς των δαιμόνων, αι οποίαι προεκαλούν πικρίαν εις αυτόν, υπέμεινε μετά πλήρους συνειδήσεως και συναισθήσεως, ακούων του σοφού Σολομώντος λέγοντος: «Ευσέβεια εις Θεόν αρχή αισθήσεως», (Παροιμ. 1,7). Προσέτι δε ο θαυμαστός Ονούφριος ήκουε εις τον ψαλμωδόν λέγοντα: «Αγαπήσατε τον Κύριον, πάντες οι όσιοι αυτού· ότι αληθείας εκζητεί Κύριος, και ανταποδίδωσι τοις περισσώς ποιούσιν υπερηφανίαν», (Ψαλμ. 30,24) και αλλαχού: «Ότι Κύριος αγαπά κρίσιν, και ουκ εγκαταλείψει τους οσίους αυτού· εις τον αιώνα φυλαχθήσονται», (Ψαλμ. 36,28).
Την ως άνω μαρτυρίαν του ψαλμωδού επιβεβαιοί και ο υμνωδός εναργέστατα λέγων: «Όλος Θεώ κεκραμένος, δι’ αγάπης τρισμάκαρ, μετέσχες βασιλείας της αυτού, και της τρυφής την απόλαυσιν, και ζωής τον χειμάρρουν, και των εορταζόντων τον χορόν, και χαράν την αγήρω, απείληφας Ονούφριε».
Όντως, ο τρισμάκαρ Ονούφριος μετέστη εις την Βασιλείαν του Θεού, διά της τηρήσεως των θείων εντολών, τουτέστιν της προς τον Θεόν αυτού «αγάπης εκ καθαράς καρδίας, και συνειδήσεως αγαθής, και πίστεως ανυποκρίτου», (Α΄ Τιμ. 1,5).
Την δε ένωσιν αυτού μετά του Θεού ο αοίδιμος Ονούφριος επέτυχεν εν Χριστώ διά του Αγίου Πνεύματος, ως λέγει ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας: «Πρόσιμεν (προσερχόμεθα) δε αυτώ (τω Θεώ) δι’ Υιού και των δι’ αυτού θεσπισμάτων τουτέστι των Ευαγγελικών, ά και πνευματικήν έχει την ένωσιν ήτοι συνάφειαν· ενωμέθα γαρ τω Θεώ εν Πνεύματι Αγίω, και της θείας Αυτού φύσεως πλουτούμεν (αφθόνως έχομεν) την μέθεξιν».
Εις αυτήν ταύτην την μέθεξιν της θείας φύσεως, την μετά Θεού δηλονότι ένωσιν εν Χριστώ διά του Αγίου Πνεύματος, καλούμεθα και ημείς, οι πανηγυρίζοντες, αγαπητοί μου αδελφοί, την ιεράν μνήμην του οσίου Πατρός ημών Ονουφρίου, τον οποίον η Αγία ημών Εκκλησία προβάλλει ως παράδειγμα προς μίμησιν.
Ούτως δε ο θεοφόρος πατήρ ημών Ονούφριος, ως προείπομεν, είχεν ως παράδειγμα προς μίμησιν τους θεόπτας αγίους και δικαίους, Ηλίαν τον Θεσβίτην και Ιωάννην τον Πρόδρομον· αλλά και την Υπεραγίαν Θεοτόκον Μαρίαν ως προστασίαν και μεσίτριαν προς τον Υιόν και Θεόν αυτής, Σωτήρα ημών Ιησούν Χριστόν. Διό και ημείς, μετά του υμνωδού, βοήσωμεν λέγοντες: «Ώσπερ νεφέλη φωτεινή, τον υπέρθεον Χριστόν ήλιον φέρεις, εν αγκάλαις σου Μήτηρ, δι’ ου τον ζόφον παθών, ψυχής μου λαμπρύνασα αύγασον, τω της απαθείας, φωτί Θεογεννήτορ».
Αμήν. Έτη πολλά ευλογημένα και ειρηνικά!
Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, τελέστηκε μνημόσυνο στο κοιμητήριο για την ανάπαυση της μοναχής Σεραφείμας, η οποία είχε κοιμηθεί πριν από δώδεκα χρόνια, και ακολούθησε λιτανεία προς τον τάφο του ιδρυτή της Μονής, μοναχού Κυρίλλου, καθώς και του Πατριάρχη Ιουβεναλίου. Διαβάστηκε επίσης η ευχή των καρπών.
Μετά την Απόλυση, η μοναχή Παϊσία, η οποία φροντίζει τη Μονή με ευπρέπεια και συνεχώς την ανακαινίζει, προσέφερε φιλοξενία και αναψυχή στον Μακαριώτατο, στη συνοδεία του και στο εκκλησίασμα.
Πηγή: Πατριαρχείο Ιεροσολύμων
