Την Πέμπτη 9 Ιουλίου ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου και των Οσίων Διονυσίου του Ρήτορος και Μητροφάνους στη Φυτειά Ημαθίας.
Στο τέλος ο Μητροπολίτης κ. Παντελέημων τέλεσε μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού γέροντος του, Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κυρού Παντελεήμονος του Β΄, με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 23 ετών από την κοίμηση του (9 Ιουλίου 2003).
Παράλληλα, με την ευκαιρία της εορτής των Οσίων Διονυσίου και Μητροφάνους, ο Μητροπολίτης κ. Παντελέημων δεν λησμόνησε να τελέσει μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των Μικραγιαννανιτών Νικηφόρου Αρχιερέως, Διονυσίου και Μητροφάνους των Ιερομονάχων και Αβιμέλεχ, Σπυρίδωνος και Παντελεήμονος των μοναχών.
Στο τέλος της θείας Λειτουργίας ο Μητροπολίτης χειροθέτησε σε πνευματικό τον π. Αντώνιο Δήμου, εφημέριο του Ι. ναού Αγ. γεωργίου Μακροχωρίου και σε πρωτοπρεσβύτερο τον π. Λουκά Πέκαλη εφημέριο της Φυτειάς.
Παρατίθεται η ομιλία του Μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας
«Τω γαρ αδύτω φωτί λαμπρυνόμενοι, των θεοφόρων εφάμιλλοι ώφθητε, Διονύσιε σοφέ και θείε Μητρόφανες».
Πανηγυρίζει η Εκκλησία μας σήμερα τη μνήμη δύο οσίων και θεοφόρων πατέρων της, δύο ασκητών που έζησαν στην έρημο του Αγίου Όρους, στη Μικρά Αγία Άννα, μέσα σε ένα σπήλαιο, αφοσιωμένοι στην άσκηση και την προσευχή.
Πανηγυρίζει τη μνήμη του οσίου Διονυσίου του ρήτορος και του υποτακτικού του, του οσίου Μητροφάνους, την οποία καθιερώσαμε να εορτάζουμε από ετών και εδώ στον ιερό ναό του αγίου Αθανασίου.
Έζησαν μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες οι εορταζόμενοι όσιοι, στερούμενοι και τα αναγκαία, τα οποία εγκατέλειψαν στον κόσμο, γιατί πίστευσαν στον λόγο του Κυρίου μας προς την αδελφή του φίλου του Λαζάρου, τη Μάρθα, ότι «ενός εστί χρεία».
Ένα πράγμα έχουμε ανάγκη, είπε ο Χριστός. Και αυτό είναι η σωτηρία της ψυχής μας. Γι’ αυτό αγωνίσθηκαν διά βίου οι δύο όσιοι, ο όσιος Διονύσιος και ο όσιος Μητροφάνης. Δεν επεδίωξαν τις τιμές και τις δόξες του κόσμου, αν και θα μπορούσαν να τις απολαύσουν. Δεν επέλεξαν ένα μεγάλο και σπουδαίο μοναστήρι, όπως η περίφημη Μονή του Στουδίου, από όπου είχε ξεκινήσει ο όσιος Διονύσιος. Ήλθαν «εν γη ερήμω και αβάτω και ανύδρω», στη Σκήτη της Μικράς Αγίας Άννας, για να αφοσιωθούν σε αυτό που επεδίωκαν, στην ένωση της ψυχής τους με τον Θεό και τη σωτηρία.
Γνώριζαν ότι ένας τρόπος υπάρχει για την ένωση του ανθρώπου με τον Θεό και αυτός είναι η αδιάλειπτη προσευχή. Όταν ο νους του ανθρώπου στρέφεται προς τον Θεό και συνομιλεί μαζί του διαρκώς, τότε η ψυχή του προοδευτικά καθαίρεται από τις κοσμικές σκέψεις και τις βιοτικές μέριμνες. Τότε η ψυχή του αισθάνεται σιγά-σιγά τη θεία χάρη, αισθάνεται την αγάπη του Θεού, από την οποία δεν θέλει να χωρισθεί, και έτσι παραμένει στην προσευχή, για να αισθάνεται την παρουσία του Θεού και να ευφραίνεται από αυτήν· για να νιώθει ότι είναι κοντά του ο Θεός και επομένως δεν έχει ούτε κάποια ανάγκη ούτε κάτι καλύτερο να επιθυμήσει.
Αυτή η διαρκής και αδιάλειπτη προσευχή τους αγίασε τους δύο οσίους και τους οδήγησε στην ένωση με τον Θεό. Έτσι όχι μόνο οι ψυχές τους αλλά και τα σώματά τους καταυγαζόταν από το θείο φως, από το άδυτο φως, όπως γράφει και ο ιερός υμνογράφος, ο όσιος Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης, ο οποίος αξιώθηκε να δει νοερά τους δύο οσίους και να περιγράψει τις αγιασμένες μορφές τους, ώστε να αγιογραφηθεί η πρώτη εικόνα τους.
Αυτή η διαρκής και αδιάλειπτη προσευχή που οδήγησε τους εορταζομένους οσίους στη θέωση, μπορεί, εάν το επιδιώξουμε και αν θελήσουμε όχι απλώς να τους τιμούμε αλλά και να προσπαθούμε να τους μιμηθούμε, να οδηγήσει και εμάς στη σωτηρία.
Ο καθένας μας μπορεί και πρέπει να προσεύχεται, όπου και αν βρίσκεται, ό,τι και αν κάνει. Δεν είναι απαραίτητο να εγκαταλείψει τον κόσμο. Δεν είναι απαραίτητο να ζει στην έρημο. Δεν είναι απαραίτητο να νηστεύει και να αγρυπνεί, όπως οι όσιοι και θεοφόροι πατέρες Διονύσιος και Μητροφάνης.
Όλα αυτά βεβαίως μας βοηθούν στην προσευχή, μας βοηθούν να ενωθούμε με τον Θεό, αλλά η προσευχή δεν είναι μόνο για τους μοναχούς ή για όσους ζουν «εν όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης». Είναι για όλους μας, όπου και εάν ζούμε, με ό,τι και εάν ασχολούμεθα, διότι είναι ο τρόπος της επικοινωνίας μας με τον Θεό. Είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορούμε και εμείς να απομακρυνθούμε, έστω και για λίγο, από τα εγκόσμια και τις βιοτικές μέριμνες και να στραφούμε προς τον Θεό, ο οποίος υπόσχεται να μας χαρίσει και τη σωτηρία μας και τη βασιλεία του.
Ας σκεφθούμε πόσο χρόνο αφιερώνουμε καθημερινά στην επικοινωνία μας με τους ανθρώπους, συναντώντας τους, μιλώντας μαζί τους στο τηλέφωνο, ανταλλάσσοντας μηνύματα ή με όποιον άλλο τρόπο επικοινωνούμε. Και αυτή η επικοινωνία μας φαίνεται φυσική και αναγκαία, έστω και εάν συχνά δεν μας ωφελεί. Αν όμως η επικοινωνία με τους ανθρώπους, με τους οποίους ζούμε κάποια από τα χρόνια της επίγειας ζωής μας, μας φαίνεται απαραίτητη, πόσο πιο απαραίτητη θα πρέπει να αισθανόμεθα την επικοινωνία μας με τον Θεό, στον οποίο οφείλουμε τα πάντα, αλλά και με τον οποίο θα πρέπει να επιθυμούμε και να προσπαθούμε να ζήσουμε αιωνίως.
Ας συνειδητοποιήσουμε αυτή την ανάγκη και ας ενισχύσουμε την επικοινωνία με τον Θεό με τη διαρκή, κατά το δυνατόν, προσευχή μας. Ας συνηθίσουμε να προσευχόμεθα όχι μόνο κάποια φορά την ημέρα, αλλά παράλληλα με ό,τι κάνουμε κατά τη διάρκειά της, και τότε θα αισθανόμεθα και εμείς τη χάρη του Θεού στην ψυχή μας και θα ενισχυόμεθα στον αγώνα και στην προσπάθειά μας, για να κερδίσουμε και εμείς το ένα, «ου εστι χρεία», τη σωτηρία μας, την οποία εύχομαι ταπεινά και πατρικά να μας χαρίσει ο Θεός διά πρεσβειών των οσίων Διονυσίου του ρήτορος και Μητροφάνους.
Για να δείτε τις φωτογραφίες πατήστε τον σύνδεσμο ΕΔΩ
