Την Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Νεομαρτύρων Αθανασίου και Ιωάννου των Κουλακιωτών στη Χαλάστρα με την ευκαιρία της εορτής του προστάτου και πολιούχου της πόλεως Αγίου Αθανασίου του Κουλακιώτου.
Στο τέλος της θείας Λειτουργίας ο Μητροπολίτης χειροθέτησε σε πνευματικό τον προϊστάμενο της ενορίας Κοιμήσεως Θεοτόκου Χαλάστρας π. Ανδρέα Πολύχρο.
Διαβάστε την ομιλία του Μητροπολίτη:
Ὕψωσας τόν νοῦν πρός μόνον τόν Ὕψιστον ἐνθέῳ ἔρωτι, μάρτυς Ἀθανάσιε, καί τήν ἀγχόνην στερρῶς ὑπέμεινας».
Πανηγυρίζουμε σήμερα στόν περικαλλῆ αὐτόν ναό τῆς Χαλάστρας, τόν ἀφιερωμένο στούς δύο ἁγίους νεομάρτυρες συμπολίτες μας, τόν ἅγιο Ἀθανάσιο καί τόν ἅγιο Ἰωάννη τούς Κουλακιῶτες, τή μνήμη τοῦ πρώτου ἀπό αὐτούς, τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου. Καί μαζί μας ἑορτάζει καί πανηγυρίζει ὄχι μόνο ἡ Καμπανία καί ὁλόκληρη ἡ Ἱερά μας Μητρόπολη, ὄχι μόνο ἡ Θεσσαλονίκη, ὅπου μαρτύρησε ὁ ἅγιος, καί ἡ ἐπί γῆς στρατευομένη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί ἡ ἐν οὐρανῷ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία τῶν πρωτοτόκων.
Μέ αὐτήν, ἄλλωστε, συνδεόταν ὁ ἅγιος νεομάρτυς Ἀθανάσιος ὁ Κουλακιώτης ἀπό τή γῆ. Αὐτήν ἐπιθυμοῦσε καί σέ αὐτήν εἶχε στραμμένο τόν νοῦ καί τήν ψυχή του.
Γνώριζε ὅτι ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου στή γῆ εἶναι πρόσκαιρη καί προσωρινή καί εἶναι γεμάτη δυσκολίες καί πειρασμούς καί θλίψεις, ἰδίως ὅταν ζεῖς ὑπόδουλος σέ ἕναν ἀλλόθρησκο δυνάστη, ὅπως ζοῦσε ἐκεῖνος κάτω ἀπό τούς Τούρκους.
Γνώριζε ὅτι ἡ πραγματική εὐτυχία γιά τόν ἄνθρωπο βρίσκεται στόν οὐρανό, βρίσκεται στήν αἰώνια ζωή, γιά τήν ὁποία τόν ἔπλασε ὁ Θεός, ὥστε νά ἀπολαμβάνει ἐκεῖ τή χαρά τῆς παρουσίας του.
Γνώριζε ἀκόμη ὅτι ὅσα καί νά ἀποκτήσει ὁ ἄνθρωπος ἐπάνω στή γῆ, ὅσα χρήματα, ὅσα πλούτη, ὅσα σπίτια, ὅσα ἀγαθά, ὅλα αὐτά δέν τόν συνοδεύουν μετά τόν θάνατο. Τό μόνο πού τόν συνοδεύει εἶναι ἡ ἀρετή, εἶναι τά καλά καί ἀγαθά ἔργα πού ἔκανε στή γῆ καί τά ὁποῖα θησαυρίζονται στά οὐράνια θησαυροφυλάκια.
Γνώριζε ὁ ἅγιος νεομάρτυς Ἀθανάσιος ὅτι τό πιό σημαντικό ἀπό ὅλα τά ἀγαθά γιά τόν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ἀθάνατη ψυχή του, γιά τήν ὁποία ὁ ἴδιος ὁ Κύριος λέγει ὅτι τίποτε δέν ὠφελεῖ τόν ἄνθρωπο, «ἐάν κερδήσῃ τόν κόσμον ὅλον καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ».
Γι᾽αὐτό καί προσπαθοῦσε ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Κουλακιώτης καθημερινά νά ἔχει στραμμένο τόν νοῦ καί τήν ψυχή του στόν οὐρανό. Τόν Θεό νά σκέπτεται καί νά ἐπιθυμεῖ. Τά ἀγαθά πού ὑπόσχεται σέ ὅσους τόν ἀγαποῦν νά ὀρέγεται καί νά ἀναμένει. Τή χαρά πού θά ζοῦσε, ἐάν ἔμενε ἐκεῖ, νά ποθεῖ μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς τους.
Δέν τόν ἀπασχολοῦσαν τά πράγματα τοῦ κόσμου τούτου. Δέν τόν ἔκαμπταν οἱ δυσκολίες πού ἀντιμετώπιζε, δέν τόν λύγιζε ἡ σκληρότητα τῶν κατακτητῶν. Αὐτός εἶχε τόν νοῦ του στόν οὐρανό καί στήν ἡμέρα πού θά ἔφθανε ἐκεῖ. Καί ἔτσι ἐπαναλάμβανε ἐνδόμυχα καί πιστοποιοῦσε μέ τίς πράξεις του τόν λόγο τοῦ πρωτοκορυφαίου ἀποστόλου Παύλου: «ἐμοί τό ζῆν Χριστός καί τό ἀποθανεῖν κέρδος», γιατί εἶχε τή βεβαιότητα ὅτι ὁ θάνατος γιά τόν Χριστό δέν εἶναι ἀπώλεια, ἀλλά ζωή καί ἀπόλαυση τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν.
Αὐτή ἡ βεβαιότητα πού πήγαζε ἀπό τήν ἀγάπη του γιά τόν Χριστό, τοῦ ἔδιδε τή δύναμη νά ὁμολογεῖ θαρραλέα τήν πίστη του στόν Χριστό, ἀκόμη καί ὅταν εἶχε νά διαλέξει ἀνάμεσα στή ζωή καί στόν θάνατο, ἀνάμεσα στήν ἀγχόνη τοῦ δημίου καί τήν ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ ἅγιος νεομάρτυς Ἀθανάσιος ὁ Κουλακιώτης ἐπέλεξε τήν ὁμολογία καί τό μαρτύριο, ὑπομένοντας τήν ἀγχόνη μέ τή δύναμη τοῦ θείου ἔρωτος, ὅπως ψάλλει ὁ ἱερός ὑμνογράφος, δίδοντας παράδειγμα καί σέ ἐμᾶς, πού πολλές φορές ἴσως διστάζουμε νά ὁμολογήσουμε τόν Χριστό, διστάζουμε νά ὁμολογήσουμε ὅτι πιστεύουμε, ὅτι ἐκκλησιαζόμαστε, ὅτι νηστεύουμε, ὅτι ἀγωνιζόμαστε νά ζήσουμε τήν ἐν Χριστῷ ζωή, ἔστω καί ἐάν δέν κινδυνεύουμε μέ ἀγχόνη καί μέ μαρτύριο.
Ἄν διστάζουμε νά ὁμολογήσουμε τόν Χριστό, κάτι πού ζητᾶ ἀπό ὅλους μας ὁ Χριστός, καί ἐάν θέλουμε νά μᾶς ὁμολογήσει καί ἐκεῖνος κατά τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως, ἐνώπιον τοῦ Πατρός του, τότε θά πρέπει νά ἐξετάσουμε τόν ἑαυτό μας κατά πόσον ἀγαπᾶ τόν Χριστό, ὄχι στά λόγια ἀλλά πραγματικά. Νά ἐξετάσουμε τόν ἑαυτό μας ἐάν ἡ ἀγάπη μας εἶναι σταθερή καί δυνατή, καί δέν εἶναι μόνο στήν ἐπιφάνεια καί τά λόγια. Νά ἐξετάσουμε τόν ἑαυτό μας, ἐάν ὁ νοῦς μας εἶναι στραμμένος στόν Χριστό, πού εἶναι ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτής μας, ἤ μεριμνᾶ καί ἐνδιαφέρεται γιά τά κοσμικά καί τά γήινα πράγματα καί δέν τόν ἀπασχολεῖ ὁ Χριστός, δέν τόν ἀπασχολεῖ ὁ οὐρανός. Ἄν ἰσχύει αὐτό, τότε εἶναι φυσικό ὅτι δέν τολμοῦμε νά ὁμολογήσουμε τόν Χριστό καί θά πρέπει νά σπεύσουμε νά τό διορθώσουμε, διότι διαφορετικά ὁ οὐρανός θά παραμείνει ἕνας τόπος ξένος γιά ἐμᾶς, ὅπως καί ὁ Χριστός.
Ἄς μιμηθοῦμε, λοιπόν, τό παράδειγμα τοῦ προστάτου μας ἁγίου Ἀθανασίου καί ἄς ἔχουμε στραμμένο τόν νοῦ μας στόν Χριστό, γιά νά μᾶς ἐνισχύει στήν ὁμολογία τοῦ Ὀνόματός του, καί ἔτσι νά ἀξιωθοῦμε καί ἐμεῖς νά κερδίσουμε τά ἐπουράνια ἀγαθά καί νά συναντήσουμε καί τόν συμπολίτη μας ἅγιο Ἀθανάσιο τόν Κουλακιώτη πού τιμοῦμε σήμερα.
