Το Σάββατο 29 Αυγούστου 2026, μνήμη της Αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου, ο Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως κ. Χρυσόστομος τέλεσε τη Θεία Λειτουργία στον εορτάζοντα Ενοριακό Ιερό Ναό του Τιμίου Προδρόμου Μεσοτόπου, πλαισιωμένος από ιερείς της Μητροπόλεως.
Τον θείο λόγο κήρυξε ο Μητροπολίτης, ο οποίος αναφέρθηκε αρχικά στην ξεχωριστή θέση που κατέχει ο Τίμιος Πρόδρομος στη ζωή και τη λατρεία της Εκκλησίας μας και στην ιδιαίτερη τιμή που αποδίδεται στο πρόσωπό του καθ’ όλη τη διάρκεια του εκκλησιαστικού έτους. Όπως τόνισε, ο Άγιος Ιωάννης αξιώθηκε από τον Θεό της υψίστης τιμής να γίνει ο Πρόδρομος και Βαπτιστής του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, θέτοντας τα χέρια του επί της αχράντου κορυφής του Δεσπότου Χριστού. Παράλληλα, επεσήμανε τη βαθιά ταπείνωση του Αγίου, ο οποίος θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο να βαπτίσει τον Κύριο και ομολογούσε ότι ο ίδιος είχε ανάγκη να βαπτισθεί από Εκείνον.
Στη συνέχεια ο Μητροπολίτης αναφέρθηκε στο μαρτυρικό τέλος του Τιμίου Προδρόμου, υπογραμμίζοντας ότι ο Άγιος Ιωάννης δεν υπήρξε μόνο ο κήρυκας της μετανοίας, ο Πρόδρομος που προετοίμασε τον λαό για να δεχθεί τον Χριστό και ο Βαπτιστής του Κυρίου, αλλά και ο πρώτος μάρτυρας που έδωσε τη ζωή του για την αλήθεια του Θεού. Αναφέρθηκε στο γεγονός της αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του, στον χορό της Σαλώμης κατά τα γενέθλια του Ηρώδη και στο φρικτό αίτημα της Ηρωδιάδος να της δοθεί η κεφαλή του Αγίου Ιωάννου.
Ιδιαίτερα στάθηκε στην παρρησία του Τιμίου Προδρόμου απέναντι στον Ηρώδη, ο οποίος συζούσε παρανόμως με την Ηρωδιάδα, τη γυναίκα του αδελφού του. Ο Άγιος Ιωάννης, χωρίς να υπολογίσει τη βασιλική εξουσία και τις συνέπειες που θα είχε ο έλεγχός του, διακήρυξε με θάρρος το «Οὐκ ἔξεστί σοι ἔχειν τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου», παραμένοντας μέχρι τέλους πιστός στον νόμο και στην αλήθεια του Θεού. Η στάση αυτή προκάλεσε το μίσος της Ηρωδιάδος και οδήγησε τελικά στη φυλάκιση και στην αποκεφάλισή του.
Ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του, ο Μητροπολίτης αναφέρθηκε στα πνευματικά διδάγματα που απορρέουν από το μαρτύριο του Τιμίου Προδρόμου και ιδιαίτερα στην καταστροφική δύναμη των ανθρώπινων παθών. Τόνισε ότι η κακία, το μίσος, η συκοφαντία, η αδικία και τα σαρκικά πάθη απομακρύνουν τον άνθρωπο από τον Θεό και μπορούν να τον οδηγήσουν στην πνευματική καταστροφή. Κάλεσε, τέλος, τους πιστούς να αγωνίζονται εναντίον των παθών και της αμαρτίας και ευχήθηκε, διά των πρεσβειών του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου, ο φιλάνθρωπος Θεός να φυλάσσει όλους, μικρούς και μεγάλους, και να χαρίζει πλουσίως το θείο και μέγα έλεός Του.
